20/08/2026
💐💐💐
Ընթերցող իմ բարեկամներ, օրագրիս առաջին էջը սկսում եմ քրոջս` Մարոյի ինձ ուղղած նամակի բառացի շարադրմամբ, քանզի այն պատահական րոպեի մտահղացման պտուղ չէ, այլ հարատևող, անարատ ու անբիծ սիրո արտահայտություն. ուստի թող նրա սիրված քրոջ ձեռքով գրվի և անմահանա այն։
23-ին հուլիսի 1945 թ.
Շամշադին - Թովուզ գ.
Հայկուշ Սաղումյան
ՍԻՐԵԼԻ ՔՈՒՅՐԻԿ
Օրը թեքվել էր արդեն, երբ հոգնած տուն վերադարձա։ Դեռ առավոտվանից գլխումս պտտվում էին բաժանման րոպեի տպավորությունները ... բավական էր մի փոքր առիթ և ես կարող էի արտասվել անվերջ։
Ահա և նա, գույնզգույն ծաղիկների այս բուկետը, որն այնքան փոթորկում է հոգիս ... Նա թառամում է կարծես, խոնարհել է գլուխը, մարել է նրա թերթիկների ժպիտը, որ այնպես խլում է նրանից ոչ այնքան հեռու անցյալում։
Վերցնում եմ նրան... ուզում եմ կյանք ու շունչ տալ նրան, որպեսզի երկա՜ր ու երկա՜ր ապրի նա, քանի սպրում եմ և ես։ Ուզում եմ, որ հավիտյան ընկերակցի ինձ. գուցե հագենամ նրանով, գուցե ապրեմ նրա բույրով այնպես, ինչպես ապրել եմ քո հոգատար ու կենարար բույրով; գուցե նա էլ մեղմ շոյե ինձ ու փայփայե այնքան նուրբ, մետաքսյա զգացմունքներս, ինչպես դու, չէ՞ որ դու ես նվիրել ինձ նրան ...
Հագեցնում եմ նրա ծարավը ...
Օ՜, կարո՞ղ եմ արդյոք հավիտյան դալարեցնել նրան։ Լսեցեք ծաղիկնե'ր, տեսեք, թե ինչպես եմ արտասվում, շնչեցեք նորից ինձ համար։ Չէ՞ որ ոչ ոք չունեմ ամոքող. չէ որ քրոջս նվիրական հոգին եք դուք. ես էլ կարող եմ թառամել, ես էլ կարող եմ անշնչանալ։ Ա՜խ, չե՞ք խղճում ինձ, այդ դեպքում դուք նորից ինձ հետ կլինեք։ Եթե դուք թառամեք ու չորանաք, ձեր բոլոր թերթիկները ես այսպես կպահեմ. ձեզ փոշի կդարձնեմ, կլցնեմ տուփի մեջ և կհոտոտեմ իբրև կենարար դեղ։
Ուզում էի գեթ արցունքով արթնացնել ձեզ, ուզում էի, որ անմահ լինեիք դուք և շարունակ ապրեիք ինձ հետ։
Ա՜խ, անգութ կյանք, զլացար արցունքներս սրբել և հավիտենական կյանք պարգևել մի ծաղկեփնջի անգամ, որին ես փայփայում էի իմ ամբողջ էությամբ։ Բայց իմացիր, որ մահից հետո էլ նա ինձ հետ կլինի։
Այլևս ոչինչ չունեմ գրելու, քույրս ...
Հիշիր ինձ. ամեն անգամ, երբ ծաղիկներ տեսնես, փնջեր կազմիր ինձ համար, չէ՞ որ ես շատ եմ սիրում նրանց։
Պատկերացրու ինձ միշտ քո նվիրական ծաղկեփնջի հետ միասին։ Իմացիր, որ քեզ հիշեցնող ամեն էություն հուզում է ինձ, փոթորկում հոգիս։
Երանի այսքան չսիրեի քեզ ... որքան քաղցր է սիրել, նույնչափ էլ տանջալի է։
Ներիր, սիրելի'ս, մի փոքր հուզված էի, երբ դու այլևս չկայիր ինձ մոտ։
Համբուրում եմ աչիկներդ, սպասում նամակիդ։
Քո կարոտող` Մարո։
31-ին օգոստոսի 1941 թ.
Երևան
Հրապարակման հեղինակ`
Քնարիկ Պողոսյան
