20/08/2026
Aroma e Tironës
Kam disa vite që merrem me parfume. Kam kaluar nëpër qindra aroma, kam provuar, përgatitur e sprucuar. Kam mësuar t’i dalloj, t’i njoh, t’i bashkoj…
Por ka një aromë që nuk e kam gjetur ende.
Një aromë që nuk sh*tet në shishe, nuk matet me mililitra dhe nuk gjendet në asnjë katalog.
Aroma e Tironës së fëmijërisë sime.
Aroma e njerëzve të saj.
E mbaj mend…
Kur afrohesha pranë njerëzve të asaj kohe, kishte diçka që nuk di ta shpjegoj me fjalë. Një aromë e lehtë, e pastër, e freskët. Nuk të godiste. Nuk kërkonte të binte në sy.
Thjesht… të bënte për vete.
Ishte aroma e njerëzve të mirë.
E njerëzve të urtë.
E njerëzve fisnikë.
Ajo aromë ishte në rrugicat e Tironës, në oborret e shtëpive, në përshëndetjen e njerëzve, në buzëqeshjen e tyre, në atë “urno, mër bir” që të ngrohte shpirtin.
Sot kemi aroma pa fund.
Kemi parfume që kushtojnë shumë.
Kemi esenca të rralla.
Kemi shishe të bukura.
Kam mbi 350 aroma në dyqanin tim.
Por kam përshtypjen se kemi humbur aromën më të bukur:
aromën e NJERIUT TË MIRË.
Dikur, ajo aromë ndihej kudo.
Përhapej nëpër qytet si një fllad i lehtë.
Sot më duket sikur ai fllad është dobësuar…
Sepse edhe njeriu ka ndryshuar.
Sot e kemi më shumë mendjen te malli e kamja. Te ajo që kemi dhe te ajo që duam të kemi.
Por kemi harruar diçka të madhe:
Malli shkon.
Kamja shkon.
Pasuria mbetet pas.
Por vepra e mirë rron.
Dhe unë jam në kërkim të asaj arome.
Jam në kërkim të asaj Tirone që nuk e gjej më si dikur, por që e mbaj ende brenda vetes.
Dua ta gjej atë fllad.
Ajo qetësi.
Atë mirësi.
Atë fisnikëri.
Dhe, nëse një ditë arrij ta gjej, do të bëj një parfum.
Jo thjesht një parfum.
Do ta bëj me dashurinë e një njeriu që kërkon të kthejë në shishe një copëz nga fëmijëria e tij.
Në hapje do të ketë flladin e lehtë të Tironës.
Në zemër do të ketë qetësinë, ngrohtësinë dhe thjeshtësinë e jetës së dikurshme.
Dhe në bazë…
shpirtin e njerëzve të mirë.
Atë shpirt që nuk bërtiste, nuk kërkonte të dukej, nuk kërkonte duartrokitje…
Por ndihej.
Dhe të bënte të besoje se bota ishte pak më e mirë.
E di që është shumë e vështirë.
Por do të përpiqem.
Sepse disa aroma nuk duhen harruar.
Dhe nëse një ditë kjo aromë do të lindë, do ta ndaj me Ju, miqtë e mi të mirë, pjesë e artë e konakut tim virtual.
Ndoshta kur ta sprucojmë, nuk do të nuhasim vetëm një parfum.
Ndoshta do të na marrë malli për një njeri.
Për një rrugë.
Për një oborr.
Për një zë.
Për një Tironë që ka ikur, por që ende jeton brenda nesh.
Dhe ndoshta, për një çast, do të na duket sikur ai flladi i vjetër po kalon përsëri pranë nesh…
Aroma e Tironës.
Aroma e njerëzve të saj.
Aroma e një kohe që nuk kthehet më.
Zoti ju bekoftë! ❤️
