Baritorja katolike për të Burgosurit Tiranë - Durrës

05/04/2026

27/02/2026

30/12/2025

25/12/2025

Të dashur bashkëpunëtorë,
dua t’ju shpreh urimet e mia më të përzemërta për Krishtlindjen.
Nuk kam fjalë – dhe ndoshta nuk ka fjalë të mjaftueshme – për të shprehur mirënjohjen time të thellë për shërbimin që ofroni në institucionet e vuajtjes së dënimit, pranë të burgosurve. Pa ju, shumë burgje do të mbeteshin pa një prani pozitive, njerëzore dhe plot shpresë si e juaja.
Ju dhuroni kohën tuaj, bëni sakrifica dhe shpenzoni energjitë tuaja me përkushtim në këtë shërbesë. Vetëm Zoti mund t’ju shpërblejë plotësisht për gjithçka që bëni. Për këtë arsye, ju falënderoj nga zemra për gjithçka keni bërë dhe për atë që do të vazhdoni të bëni.
Zoti, Drita e botës, qoftë edhe drita juaj dhe ju ndriçoftë të gjithëve në këtë kohë të shenjtë të Krishtlindjes.
Gëzuar Krishtlindjen të gjithëve, me zemër!

Dom Kreshnik Ivani

15/11/2025

14/11/2025

Nëse mundeni, ejani, përndryshe lutuni për ne

01/11/2025

Sot, në burg, pata një nga takimet më të bukura deri tani. Qëndrova duke folur me një person që vërtet më ndriçoi për gjithçka që po ndodh këto ditë. Është një djalë i ri, dhe pikërisht për këtë, e sheh botën ndryshe nga unë. Për mua ishte shumë e rëndësishme të kuptoja mënyrën se si një djalë rreth të njëzetave e percepton shoqërinë shqiptare, sepse shpesh është e pashpjegueshme pse ka kaq shumë dhunë dhe kaq shumë vepra penale. Në pak fjalë, ai më bëri të kuptoj, pa folur drejtpërdrejt për këtë çështje, se një i ri sot e ka shumë të vështirë të shprehë atë që mendon, që dëshiron apo që ëndërron. Një i ri nuk ka me kë të flasë hapur për ëndrrat e tij, apo edhe për mendimet që e shqetësojnë.
Kur përpiqet ta bëjë, reagimi i parë i shumicës është: “Pse e mendon kështu? Mos e mendo fare, lëre”. Pra, mungon një dëgjim i vërtetë, një dëgjim aktiv, me pyetje të hapura si: “Cila ëahtë arsyeja që e mendon kështu? Ku të çon ky mendim?” Nga ana tjetër, më tha ai, janë edhe “miqtë” që e shtyjnë në drejtimin e kundërt, ata që i thonë: “Bravo, bëhu më i fortë, fito më shumë para, s’ka rëndësi si”.
Kështu krijohen dy ekstreme: nga njëra anë, njerëzit që nuk janë të përgatitur për dialog të shëndetshëm prindër, miq, të afërm, mësues, të cilët nuk dinë të dëgjojnë pa paragjykuar;
dhe nga ana tjetër, ata që mendojnë njësoj në mënyrë të gabuar, duke e forcuar bindjen se forca dhe pasuria janë vlera absolute.

Kështu, të rinjtë sot ndihen të humbur dhe të vetmuar përballë mendimeve dhe sfidave të tyre. Shoqëria jonë ka humbur ndjenjën e ekuilibrit dhe mungon një formim i vërtetë që t’u mësojë të rinjve të dallojnë se çfarë është vlerë dhe çfarë nuk është.

08/10/2025

Sot, në burgun e Fushë-Krujës, pata një takim me pak persona. Njëri prej tyre nuk i përkiste besimit të krishterë, por shfaqi një kureshtje të veçantë për Kishën Katolike. Ai më bëri një pyetje shumë interesante, më tepër filozofike sesa teologjike: “Sa janë rrugët e njeriut?”. Për një çast u ndala të mendoj, sepse pyetja ishte e papritur, por njëkohësisht e bukur dhe e thellë. Sa janë, pra, rrugët e njeriut? Iu përgjigja se rruga e njeriut është vetëm një: ajo që fillon me ngjizjen në barkun e nënës dhe përfundon me vdekjen. Por vdekja, i thashë, nuk është destinacioni ynë përfundimtar, ajo është vetëm kalimi drejt jetës së pasosur.
Në këtë rrugë unike, mund të ketë devijime, ngritje e rënie, por ajo kurrë nuk kthehet pas: është gjithmonë një ecje përpara. Të gjithë ne jemi udhëtarë në këtë rrugë, por mënyra dhe drejtimi në të cilin ecim varet vetëm nga ne. Mund të zgjedhim të jetojmë me ndershmëri dhe me të vërtetën; atëherë ecja mund të jetë më e vështirë, por përfundimi do të jetë i qetë, sepse kemi bërë të mirën e mundshme dhe jemi munduar t’i shmangemi së keqes. Edhe ai që ka devijuar nga rruga e drejtë, gjithmonë ka mundësi të ndryshojë dhe të kthehet në të.
Të gjithë ne kemi mundësi të pafundme për t’u ngritur, për të ndryshuar, dhe për t’u rivendosur në rrugën e jetës.

25/09/2025

🙂