Stichting Albanië Comité, Mushqetaja (2026)

21/08/2026

Trots op onze jongerengroep die het verschil hebben gemaakt.

De afgelopen weken is er door de jongerengroep hard gewerkt aan het klushuis. Er is gestuukt, gesaust en geverfd om het huis weer bewoonbaar en gezellig te maken.

Luli, de handyman, had in de winter het dak al gerepareerd, zodat de bewoners in ieder geval droog zouden zitten en de regen niet meer naar binnen kon komen. Dit dak is mogelijk gemaakt door de Nieuwe Gemeente uit Huizen. Wat is het mooi om te zien hoeveel er door samenwerking tot stand kan komen!

Dankzij alle acties die de jongeren in Nederland hebben georganiseerd, was er een mooi bedrag opgehaald. Daarmee konden we twee kamers aanpakken. Er zijn nieuwe ramen en deuren gemaakt en er zijn kasten geplaatst. Ook hebben we een nieuw bed kunnen kopen. Langzaam maar zeker veranderde het klushuis in een plek die weer echt bewoonbaar en warm aanvoelt.

Vanmorgen zijn we er nog geweest om de laatste dingen te regelen. De twee kamers zien er inmiddels heerlijk fris en verzorgd uit. Er moet nog wel het een en ander worden afgewerkt en schoongemaakt, maar dat is nu aan de bewoners zelf. Zij kunnen de laatste puntjes op de i zetten en er hun eigen thuis van maken.

Er is nog een derde kamer, een keuken en een badkamer die aandacht nodig hebben. We moeten nog bekijken of het haalbaar is om ook deze ruimtes aan te pakken. Misschien gaan we hier in de toekomst opnieuw een actie voor organiseren. Voor nu stopt het werk echter even. Mijn tijd hier in Albanië zit er bijna op en ik ben druk bezig met het afronden van allerlei zaken.

Volgende week dinsdag hoop ik weer naar huis te gaan. Daar wil ik ook het Kans-project afronden, zodat ik alles kan verzamelen en doorsturen naar de sponsorouders.

Maar eerst hoop ik morgen tot maandag naar het zuiden van Albanië te gaan. Even twee dagen rust, genieten van de prachtige omgeving en alles wat dit mooie land te bieden heeft.

En als ik terugkijk op de afgelopen weken, ben ik vooral dankbaar. Dankbaar voor alle jongeren die zich hebben ingezet, voor iedereen die heeft meegeholpen en voor alle mensen die dit project mogelijk hebben gemaakt. Samen hebben we niet alleen muren, kamers en een dak opgeknapt, maar ook een stukje hoop en toekomst mogen geven.

19/08/2026

De allerarmste mensen hebben vaak geen woorden nodig, maar hulp. En dat is precies waarvoor we hier zijn: om naar deze mensen om te zien en te proberen iets aan hun situatie te doen.
Het gaat om de gezinnen die we steeds opnieuw bezoeken. We kijken niet alleen naar wat ze nodig hebben, maar vooral naar de mensen zelf. We luisteren naar hun verhaal, kijken hoe het met hen gaat en proberen te helpen waar dat op dat moment nodig is.
Gelukkig zien we ook gezinnen waar het stap voor stap beter gaat. Het is mooi om te merken dat onze hulp soms echt verschil maakt en dat mensen weer wat meer op eigen benen kunnen staan.
Helpen begint soms heel eenvoudig: zien wie er voor je staat, luisteren naar hun verhaal en doen wat op dat moment nodig is.

Het weer blijft warm en ondertussen begint ook het water een probleem te worden. Mijn waterput staat droog en wordt gevuld met een lange slang die vanuit de bergen naar beneden komt. Met diezelfde slang worden ook de waterreservoirs gevuld.
In Nederland kun je je bijna niet voorstellen dat je watervoorziening uit een tuinslang komt.
Maar hier in de bergen is dat soms de enige manier om aan water te komen. Bij alle huisjes zie je dan ook flesen met water gevuld staan. Veel mensen moeten water bij de bron halen en moeyen vaak een heel stuk lopen. Daarom zijn wij eerlijk gezegd heel blij met die slang, want daarmee kunnen we de waterreservoirs vullen en hebben we in ieder geval water. We moeten er wel zuinig mee omgaan, want iedere druppel is kostbaar.
Gelukkig hebben we nu ook wat regen gehad. Wat kun je daar dan blij mee zijn!
Een van de belangrijkste dingen die deze keer geregeld moest worden, was mijn verblijfsvergunning. Ik heb een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Omdat ik inmiddels een nieuw paspoort heb, moest mijn nieuwe paspoortnummer op mijn verblijfsvergunning worden aangepast.
En daar zijn we inmiddels al een jaar mee bezig…
Gisteren ben ik om 9.00 uur samen met Ardi en Zamira vertrokken. Ik zei nog tegen haar: “Als het vandaag weer niet lukt, ben ik er helemaal klaar mee en gooi ik het bijltje erbij neer.”
Maar gelukkig hoefde het zover niet te komen! Na uren wachten, regelen en vooral heel veel geduld is het dan eindelijk gelukt. Ik heb mijn felbegeerde papiertje!
Bureaucratie ten top… maar uiteindelijk wel met een goede afloop.
Wat een opluchting. Na een jaar eindelijk weer een stapje verder!

En ondertussen gaat het gewone werk natuurlijk ook door. We hebben de schooltassen voor de kleuters klaargemaakt en uitgedeeld. Nog niet alle kinderen hebben hun schooltas opgehaald, maar de meeste zijn inmiddels geweest.
Ze staan er klaar voor: met een nieuwe schooltas, gevuld met alles wat ze nodig hebben, klaar voor een nieuw schooljaar.

14/08/2026

Een week vol kinderen, warmte en een beetje heimwee De afgelopen week ben ik vooral bezig geweest met het Kansproject. De schooltassen staan inmiddels klaar om uitgedeeld te worden. Veel Kanskinderen vinden hun weg naar het kinderhuis om hun nieuwe schooltas op te halen, gevuld met alles wat ze voor...

11/08/2026

Een ochtend vol kleur en nieuwe kansen
Net als alle ochtenden loop ik om half acht naar beneden, naar het kinderhuis. Ik weet dat rond die tijd de koffie klaarstaat en eerlijk gezegd: samen koffie drinken met het personeel is toch een stuk gezelliger dan alleen.
De kinderen komen pas rond acht uur, dus we hebben eerst een halfuurtje de tijd om rustig koffie te drinken en samen de dag door te nemen.
Ardi vertrekt al vroeg richting Tirana om de schriften op te halen voor het Kansproject. Hij vindt het niet nodig dat wij meegaan. “Veel te warm,” zegt hij. En daar heeft hij waarschijnlijk gelijk in. Tirana ligt in een dal en daardoor kan het daar al snel een paar graden warmer zijn dan hier in Mushqeta. Wij worden hier omringd door bergen, waardoor het gelukkig wat koeler blijft.
Geen straf dus om lekker in Mushqeta te blijven!
Ik besluit de juffen een handje te helpen met de kinderen. Het is vakantietijd en veel kinderen zijn bij opa en oma gaan logeren in een ander bergdorp. Daardoor is het vandaag wat rustiger dan anders.
We besluiten stenen te gaan kleuren. Een eenvoudig idee, maar wat vinden de kinderen het geweldig! Met veel enthousiasme gaan ze aan de slag. De ene steen wordt nog kleurrijker en mooier dan de andere. Al snel liggen er allemaal kleine kunstwerkjes op tafel.
Wanneer alle stenen klaar zijn, leggen we ze op de muur. Daar mogen ze voorlopig blijven liggen. Een vrolijk gezicht en een mooie herinnering aan deze gezellige ochtend.
Daarna mogen de kinderen vrij spelen. Maar eigenlijk is er maar één ding waar ze écht enthousiast van worden: spelen met Xinci, de hond.
Iedere ochtend mag Xinci een tijdje bij de kinderen op het plein spelen. En dat is iedere keer weer een feestje. Alle kinderen zijn dol op hem en volgens mij is Xinci minstens zo dol op hen. Er wordt geknuffeld, geaaid en gespeeld en zijn staart staat geen moment stil.
Wanneer het warmer begint te worden, gaan de kinderen weer naar binnen. Inmiddels is Ardi ook terug uit Tirana. Na de lunch gaan we samen aan de slag met de schooltassen. De nieuwe schriften worden netjes verdeeld en in de tassen gedaan.
Ook de brieven en tekeningen voor de sponsorouders zijn inmiddels klaar. Morgen ga ik eens kijken of ik kan beginnen met het vertalen ervan. Wat bijzonder om straks de tekeningen en verhalen van deze kinderen naar hun sponsorouders in Nederland te kunnen sturen.
Het schiet lekker op. De schooltassen staan inmiddels allemaal klaar om opgehaald te worden. Vanaf morgen kunnen de Kanskinderen hun schooltas komen ophalen.
En dan besef je weer waar we het allemaal voor doen.
Achter iedere schooltas zit een kind. Een kind met dromen, talenten en mogelijkheden. Dankzij het Kansproject krijgen deze kinderen de kans om naar school te gaan en zich verder te ontwikkelen. Een tas met schriften lijkt misschien iets heel gewoons, maar voor deze kinderen betekent het zoveel meer.
Het betekent een nieuw schooljaar. Een nieuwe start. En vooral: een nieuwe kans.
En daar worden wij dan weer ontzettend blij van. ❤️

10/08/2026

Project Kans – Kinderen Albanië naar School

Kans, een prachtig project dat staat voor "Kinderen Albanië naar School"

Met dit project krijgen kinderen uit gezinnen die het financieel moeilijk hebben de kans om naar school te gaan en zich verder te ontwikkelen. Ieder kind heeft een sponsor in Nederland die het kind ondersteunt. Voor €22 per maand kan een sponsor al een belangrijk verschil maken in het leven van een kind.

Maar Kans is zoveel meer dan alleen financiële ondersteuning. De kinderen worden gedurende het schooljaar gevolgd. Er wordt gekeken hoe het met hen gaat en hoe hun schoolprestaties zich ontwikkelen. Zo proberen we samen met de kinderen en hun gezinnen ervoor te zorgen dat zij zich zo goed mogelijk kunnen ontwikkelen en hun school kunnen afmaken.

Aan het begin van ieder nieuw schooljaar krijgen alle kinderen een nieuwe schooltas met daarin de benodigde schoolmaterialen. Voor veel kinderen is dit een bijzonder moment. Met een nieuwe tas en nieuwe spullen kunnen zij vol goede moed aan een nieuw schooljaar beginnen.

Ook de gezinnen worden niet vergeten. Gedurende het jaar krijgen zij voedselpakketten aangeboden. Daarnaast worden de gezinnen regelmatig bezocht. Tijdens deze bezoeken is er aandacht voor de omstandigheden waarin het gezin leeft en natuurlijk voor de ontwikkeling en het welzijn van de kinderen.

Een mooi onderdeel van Kans is het contact tussen de kinderen en hun sponsors. Voordat het nieuwe schooljaar begint, mogen de kinderen een brief schrijven of een mooie kleurplaat maken voor hun sponsor in Nederland. Zo ontstaat er, ondanks de grote afstand, een persoonlijke band tussen het kind en de sponsor.

In januari ontvangen de sponsors opnieuw een kaart van hun sponsorkind. Het zijn misschien kleine momenten, maar ze zijn ontzettend waardevol. Voor een kind betekent het veel om te weten dat er iemand in Nederland is die aan hem of haar denkt en betrokken is bij hun leven.

Achter dit prachtige project zit enorm veel werk. De kinderen en gezinnen worden bezocht, schoolprestaties worden bijgehouden, er wordt contact onderhouden met de sponsors en er worden foto’s en berichten verzameld. Alles wordt met zorg gedaan, zodat sponsors in Nederland kunnen zien hoe het met hun sponsorkind gaat en wat hun bijdrage betekent.

Kans is daarom niet alleen een project dat kinderen helpt om naar school te gaan. Het geeft kinderen perspectief, aandacht en de mogelijkheid om te bouwen aan hun toekomst.

En juist dat maakt dit project zo bijzonder. Een bijdrage van €22 per maand lijkt misschien niet veel, maar voor een kind in Albanië kan het een wereld van verschil betekenen.

Het is inmiddels maandag en vandaag gaan we opnieuw aan de slag voor het Kansproject.

Samen met Ardi heb ik op de markt in Elbasan de schooltassen voor de kinderen gekocht. Vandaag is het tijd om de tassen in te pakken en klaar te maken voor het nieuwe schooljaar.

De temperaturen lopen hier inmiddels gigantisch op. De afgelopen dagen was het rond de 43 graden en zowel binnen als buiten is het eigenlijk nauwelijks uit te houden.
Maar ja… de tassen moeten klaar! Dus we gaan rustig door.

We verzamelen alle schoolmaterialen en vullen de tassen één voor één. Het is best een hele klus als je bedenkt hoeveel kinderen er meedoen met Kans, maar het is mooi werk om te doen.

Bij iedere tas denk je aan het kind dat deze straks krijgt. Een kind dat straks met een nieuwe tas, nieuwe schoolspullen en hopelijk vol enthousiasme aan een nieuw schooljaar begint.

Rond het middaguur zijn alle tassen ingepakt en staan ze netjes klaar. Een mooi gezicht! Het grootste gedeelte van het werk is gedaan.

Alleen de schriften moeten nog worden gekocht. Dat staat voor morgen op het programma. Daarna kunnen ook die erbij en zijn de schooltassen helemaal compleet.

Ondanks de extreme hitte gaan we dus gewoon rustig verder. Want uiteindelijk doen we dit allemaal voor één belangrijk doel:

kinderen in Albanië een goede start van het nieuwe schooljaar geven.

09/08/2026

Afgelopen woensdag stond vooral in het teken van de wasmachine. De groep is inmiddels weer terug in Nederland en het is hier best stil. Wat was het gezellig met de jongeren uit Huizen! We hebben genoten van hun enthousiasme, gezelligheid en inzet.

’s Middags kreeg ik bezoek van Maarten en Gerdien Blom. Zij zijn bij veel mensen bekend van het programma Een Huis Vol, maar voor ons als stichting zijn zij vooral bekend vanwege hun jarenlange werk in Albanië. Maarten en Gerdien werden in 2013 als zendingswerkers uitgezonden naar Albanië. Ze woonden in de omgeving van Tirana maar werkten in Mushqeta en zetten zich daar in voor de mensen en voor het opbouwen van een christelijke gemeente.

Hun tijd in Albanië werd diep getekend door het grote verdriet om het overlijden van hun zesjarige dochter Miriam in 2018. Gerdien heeft over deze ingrijpende periode het boek "Als de hemel openscheurt" geschreven. Daarin vertelt zij open en eerlijk over het verlies van Miriam, het verdriet en de weg die zij als gezin daarna moesten gaan. Maar ook over de troost, kracht en hoop die zij vanuit haar geloof mochten ervaren.

Het was bijzonder om Maarten en Gerdien bij mij op visite te mogen ontvangen en met elkaar te praten over hun ervaringen en hun verbondenheid met Albanië. Er is zoveel herkenning in de liefde voor dit land en de mensen die er wonen. Een waardevolle en indrukwekkende middag.

08/08/2026

We kijken nog even terug naar de Vakantiebijbelweek die we vorige week organiseerden. Dit mochten we doen met deze fantastische groep: medewerkers van het kinderhuis, het team van de kerk en de jongeren uit Nederland. Samen mochten we delen van Gods wonderlijke trouw!

Het weekthema is: Wereldwonder
Deze VBW staan we stil bij de grootheid van God. Hij is de Schepper van hemel en aarde, de maker van alles wat bestaat, leeft, beweegt. Van de hoogste bergtop tot het kleinste diertje: Hij maakte het en Hij kent het. Hoe wonderlijk is dat! Tijdens deze VBW leren de kinderen en tieners deze wonderlijke Schepper beter kennen, ze ontdekken verschillende kanten van Hem.

Maandag: de schepping
De kinderen leren God kennen als groot en creatief. Hij schiep de aarde, de dieren én de mensen. De mensen krijgen van God een opdracht als Hij hen maakt: ze mogen genieten van alles wat God geeft, van God zelf. Maar God vraagt de mensen ook om over de aarde te heersen – dat is ‘dienend heersen’: in beheer nemen om tot bloei te brengen en tot zijn recht te laten komen.

We zaaien bloemzaadjes in de aarde, zodat we een klein stukje van de prachtige bloemen mee kunnen nemen. Later in de week zien we de potjes ook bij een aantal kinderen thuis staan 😀

Dinsdag: Noach
Op de tweede dag van de VBW leren de kinderen God kennen als rechtvaardige Rechter en trouwe God, vanuit het verhaal van Noach. Dat spreekt tegelijk van Gods oordeel én Zijn trouw, dwars door het oordeel heen kan Hij wonderlijk redden. Dat lezen we in dit verhaal en zien we in de Bijbel nog sterker terug in de Heere Jezus. Er is hoop als je op Hem vertrouwt, Hij ís te vertrouwen. Als teken van die hoop geeft God in het verhaal van Noach de regenboog, zichtbaar voor iedereen. De regenboog mag een oproep zijn om op God te vertrouwen en te weten: Hij laat ons niet los!

Als teken van die hoop geeft God in het verhaal van Noach de regenboog, zichtbaar voor iedereen. De regenboog mag een oproep zijn om op God te vertrouwen en te weten: Hij laat ons niet los!

Woensdag: 5 broden en 2 vissen
Deze dag leren we God kennen als ‘zorgzaam’. God laat de schepping niet los, nee, de hele Bijbel gaat juist over God en Zijn relatie met d

07/08/2026

Vanaf nu ga ik zelf weer de verhalen schrijven. Ik begin vanaf maandag de laatste 2 dagen dat de groep er was.

Maandag stond een bezoek aan het bergdorp Mihajas op het programma. Een dorp dat hoog in de bergen ligt en alleen bereikbaar is via een ruwe, hobbelige zandweg vol kuilen, losse stenen en scherpe bochten. Op veel plaatsen is er nauwelijks een vangrail. De rit ernaartoe vraagt de nodige concentratie, maar het adembenemende uitzicht onderweg maakt alles meer dan goed.
Mihajas is een klein en afgelegen bergdorp waar het leven nog eenvoudig en traditioneel is. De mensen proberen zoveel mogelijk zelfvoorzienend te leven en staan bekend om hun warme gastvrijheid en sterke familiebanden. Tegelijkertijd brengt het leven in de bergen ook uitdagingen met zich mee. In de winter zijn de omstandigheden zwaar en is het voor veel gezinnen een strijd om rond te komen. In het dorp leven 42 gezinnen onder de armoedegrens.
Elke ochtend vertrekt er één minibus vanuit het dorp. Die brengt de mensen die werken naar de hoofdweg, zodat zij daar de bus naar de stad kunnen nemen. Aan het einde van de middag keert dezelfde minibus weer terug. Veel jonge mensen verlaten het dorp om in de stad of in het buitenland een beter bestaan op te bouwen. Daardoor blijven vooral de ouderen achter, vaak ver van voorzieningen en zonder dat een dokter snel bereikbaar is.
De jongerengroep had met veel liefde voedselpakketten samengesteld voor de gezinnen in Mihajas. Daarnaast namen we warme truien, dekens en knuffels mee voor de kinderen. Een vrachtwagen met laadbak haalde de pakketten op en samen reden we de bergen in.
Eenmaal aangekomen werden we hartelijk ontvangen. Van de burgemeester hadden we een lijst gekregen met de namen van de gezinnen. Eén voor één werden de namen afgeroepen en kwamen de mensen naar voren om hun voedselpakket in ontvangst te nemen. De dankbaarheid was zichtbaar in hun ogen. Een glimlach, een handdruk of een eenvoudig "dank je wel" zei soms meer dan woorden ooit kunnen uitdrukken.
Na een mooie en indrukwekkende ochtend begonnen we aan de terugreis. Tot groot enthousiasme van de jongeren mochten zij plaatsnemen in de laadbak van de vrachtwagen. De lachende gezichten, de warme berglucht en het prachtige uitzicht maakten het tot een onvergetelijke rit. Moe, maar met een dankbaar hart, reden we weer terug.
Na de lunch werd er begonnen met het opruimen. Alle knutselspullen werden netjes opgeborgen in de kasten. Ook werd er een begin gemaakt met het inpakken van de koffers.

Aan het einde van de middag brachten we een bezoek aan het klushuis om afscheid te nemen van de bewoners. Het huis is nog niet helemaal klaar; er moet nog verder worden gewerkt. Voor de jongeren zit hun taak er echter op. De ramen, deuren en kozijnen worden nog gemaakt. Zodra die geplaatst zijn, ga ik samen met Zamira terug om de laatste foto's te maken. Daarna zal ik het complete verhaal van dit bijzondere project met jullie delen.

De bewoners zijn ontzettend dankbaar dat een deel van hun huis weer bewoonbaar is gemaakt. We maken nog één laatste groepsfoto en daarna neemt de groep afscheid.

Terug in Mushqeta gaat iedereen zich omkleden. Vanavond sluiten we de jongerenreis 2026 gezellig met elkaar af tijdens een gezamenlijk diner.

Dinsdag hebben we de laatste spullen schoongemaakt en opgeruimd. De koffers werden verder ingepakt en alles werd klaargemaakt voor vertrek. 's Middags was er nog een mooie afsluiting met de kinderen van het kinderhuis en vierden we de verjaardag van Ardi.

Daarna kwam de minibus om iedereen naar het vliegveld te brengen. Het was tijd om afscheid te nemen van Gerda, Gerard, Margreet en alle jongeren. Ik zwaaide hen uit met de Huizervlag en toen werd het stil.

Het enige wat ik nog hoorde, was het geluid van de wasmachine.

Lieve mensen, ik ga jullie missen.

Ik heb van jullie allemaal genoten. Dank jullie wel voor de fijne tijd samen. Jullie hebben echt het verschil gemaakt.

"Together we can do great things."

05/08/2026

Mirëdita,

Gisterochtend hebben wij om half 9 een overheerlijk ontbijtje gegeten, om vervolgens alles op te ruimen en schoon te maken. Met een lekker muziekje op ging alles als een trein.

Ondertussen werd er ook overheerlijke couscous gekookt, zodat wij warm konden lunchen. Na een snelle afwas gingen wij de verjaardag van Ardi vieren (de man van Zamira) we aten taart, zongen liedjes en dansten met de kinderen.

De laatste paar spelletjes werden gespeeld en ook het laatste stukje van het schoonmaken was in zicht.

Om 5 uur werden we opgehaald door Chimmy om naar het vliegveld te gaan. Daar hebben we lekker gegeten. We hadden wel een klein uurtje vertraging, maar gelukkig wel een goede vlucht gehad.

Iedereen is weer lekker thuis en kan nu gaan uitrusten van deze geweldige onvergetelijke reis.

Mirupafshim, Emma en Mirthe

Stichting Albanië Comité

21/08/2026

19/08/2026

14/08/2026

11/08/2026

10/08/2026

09/08/2026

08/08/2026

07/08/2026

05/08/2026

Address

Website

Alerts

Contact The Organization

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request