Stichting Albanië Comité

18/06/2026

Als je mij zou vragen wat het mooiste is dat ik in Albanië heb meegemaakt, dan zou ik eigenlijk niet kunnen kiezen. In de loop der jaren hebben we zoveel bijzondere momenten beleefd en zoveel levens zien veranderen. Toch is er één verhaal dat er voor mij uitspringt. Een verhaal dat voor onze stichting echt de kers op de taart is: het verhaal van Xhoi.
Meer dan 25 jaar geleden vonden we een Roma-baby'tje van nog geen maand oud. Ze lag op een stukje karton bij een moskee. Een kwetsbaar en hulpeloos kindje, dat een onzekere toekomst tegemoet leek te gaan.
Vanaf dat moment bleef ze in mijn gedachten. Ik vroeg haar moeder meerdere keren of wij haar mochten opnemen in ons kinderhuis, dat toen nog in Tirana gevestigd was. Maar iedere keer kreeg ik hetzelfde antwoord: nee. Hoe graag we haar ook wilden helpen, haar moeder wilde haar niet afstaan.
Toen gebeurde er iets wat we niet meer hadden verwacht. Op een dag kreeg ik de kleine Xhoi in mijn armen. Haar moeder keek me aan en zei: "Neem haar maar mee." Xhoi was toen elf maanden oud.
We zorgden ervoor dat alle benodigde papieren in orde werden gemaakt en zo kwam ze bij ons wonen. Vanaf dat moment maakte ze deel uit van onze grote familie. Ze groeide op in een omgeving waar ze liefde, aandacht en veiligheid kreeg. We zagen haar lachen, spelen, leren en zich ontwikkelen tot een vrolijk meisje.
Een beeld dat mij altijd is bijgebleven, is te zien op een filmpje uit die tijd. Daarop gaat Xhoi, als klein meisje, op bezoek bij haar vader en haar zusjes. Het contrast was hartverscheurend. Xhoi liep daar in haar mooie witte jurkje, terwijl haar vader en zusjes onder een stuk zeil leefden. Het maakte zichtbaar uit welke omstandigheden zij was gekomen en hoe kwetsbaar het leven van haar familie was.
Haar zusjes hebben een tijdlang ook bij ons in het kinderhuis gewoond. Maar steeds liepen zij weer terug naar hun vader. Hoe moeilijk hun situatie ook was, de band met hun vader bleef sterk. Toen hun vader uiteindelijk overleed, verbleef Xhoi inmiddels al in het staatskinderhuis. Ook haar zusjes kwamen daarna in het staatskinderhuis terecht.
Toen Xhoi elf jaar oud was, moesten we opnieuw een moeilijke beslissing accepteren. Omdat wij geen wettelijke voogdij over haar hadden, werden we verplicht haar over te dragen aan het staatskinderhuis. Dat was een verdrietige dag voor iedereen.
We bleven haar bezoeken. Iedere keer opnieuw zagen we hoe moeilijk ze het daar had. Xhoi wilde daar niet zijn. Ze verlangde terug naar de plek die voor haar thuis was geworden, naar de mensen die haar hadden zien opgroeien en liefhadden.
Uiteindelijk kwam er opnieuw een bijzondere wending in haar leven. Xhoi werd geadopteerd door een vrouw uit Amerika. In de jaren daarna ontstond er contact tussen ons. We konden haar adoptiefmoeder vertellen over Xhoi's jeugd, haar karakter, haar eerste levensjaren en haar achtergrond. We deelden foto's en herinneringen en konden zelfs informatie geven over haar biologische ouders. Het was bijzonder om haar nieuwe moeder te helpen de ontbrekende stukjes van Xhoi's levensverhaal in te vullen.
Vandaag is Xhoi een prachtige jonge vrouw van 25 jaar. En misschien is dat wel het mooiste van alles: we hebben nog steeds contact met haar én met haar adoptiefmoeder.
Wanneer ik terugdenk aan dat kleine baby'tje op een stukje karton bij de moskee, raakt het me hoe wonderlijk een leven kan verlopen. Wat ooit begon met een kwetsbaar kindje zonder toekomstperspectief, groeide uit tot het verhaal van een jonge vrouw die geliefd is, haar eigen plek in de wereld heeft gevonden en weet waar haar wortels liggen.
Dat maakt het verhaal van Xhoi voor mij niet alleen bijzonder, maar ook een tastbaar bewijs van wat liefde, volharding en hoop kunnen betekenen in het leven van een kind. Als we terugkijken op het leven van Xhoi, zien we boven alles Gods trouw en zorg, zelfs op momenten waarop de toekomst onzeker leek. Wat voor mensen onmogelijk leek, lag in Gods hand, en Hij heeft haar leven geleid op een manier die wij nooit hadden kunnen bedenken.

Chosen by God

15/06/2026

Lieve mensen,

Graag wil ik iets uitleggen over de kledingstop.

Ook wij vinden het jammer dat we moeten stoppen met de kledinginzameling. We liepen al langer rond met de gedachte om hiermee te stoppen, maar hadden niet verwacht dat dit zo snel zou gaan. Onze verhuurder heeft besloten het pand te verkopen, waardoor wij het pand moeten verlaten.

Het spijt ons dat alles op zo'n korte termijn gebeurt. We hadden dit graag op een rustigere en betere manier willen afsluiten, maar helaas is dat niet mogelijk.

Daarnaast merken wij, net als veel andere organisaties, dat de sponsoring terugloopt. Dat begrijpen wij heel goed, want veel stichtingen en goede doelen hebben hiermee te maken.

Toch wil ik u vragen dit bericht goed te lezen, want ons werk in Albanië gaat gewoon door. Onze hoogste prioriteit is het openhouden van het kinderhuis, zodat de kinderen die daar iedere dag heengaan een veilige plek behouden.

Vanuit het kinderhuis worden ook alle andere projecten uitgevoerd. Denk hierbij aan voedselhulp, het verstrekken van medicijnen, het Kansproject, de Vakantie bijbelweek en de schoenendoosactie. Ook de bezoeken aan gezinnen blijven gewoon doorgaan.

Vierendertig jaar geleden mocht ik meegaan met het allereerste transport naar Albanië, georganiseerd door de Eben-Haëzerschool en de ondergrondse kerk. Wat toen bedoeld was als een eenmalige actie, is uitgegroeid tot een stichting die inmiddels al 34 jaar actief is. Dat zegt veel over de betrokkenheid van iedereen die dit werk door de jaren heen heeft ondersteund.

Wij werken vanuit een christelijke levensvisie en zijn ervan overtuigd dat God niet loslaat wat Zijn hand eenmaal begon. Dat heeft Hij in de afgelopen 34 jaar steeds weer laten zien.

Wij zijn slechts instrumenten in Gods hand en mogen werken in Zijn wijngaard. Met Zijn hulp en met de steun van u allen hopen wij dat dit werk nog vele jaren mag doorgaan.

Want geloof ons: de hulp is nog steeds hard nodig.

Albanië is uitgegroeid tot een prachtig vakantieland, maar achter dat mooie plaatje zien wij nog altijd veel gezinnen die niet zonder hulp kunnen. Juist voor hen willen wij ons blijven inzetten.

Wij willen iedereen die ons werk steunt, op welke manier dan ook, hartelijk bedanken. Uw betrokkenheid, gebed, hulp en financiële steun maken het mogelijk om door te gaan. Samen mogen we een verschil maken in het leven van mensen die onze hulp hard nodig hebben.

Hartelijk dank voor uw vertrouwen en steun.

Met vriendelijke groet,

Anne-lise Lubbers-Rasmussen

Namens Stichting Stichting Albanië Comite

13/06/2026

Er is weer een nieuwe nieuwsbrief verschenen. Veel te lezen over o.a. de jongerenreis, uitzwaaiborrel, talentenveiling en we blikken ook terug op een aantal activiteiten.

Genoeg weer om te lezen en we wensen jullie veel leesplezier!

Ook te lezen via deze link:https://www.albaniecomite.nl/wp-content/uploads/2026/06/PDF-Albanie-Nieuwsbrief-juni-26.pdf

12/06/2026

Over 3 weken is het zover: de uitzwaaiborrel en talentenveiling. Op vrijdag 3 juli vanaf 20.00 uur van harte welkom in de Kruiskerk in Huizen.

Mooi moment om elkaar te ontmoeten en over de reis te praten. En…. Te bieden op de talenten van onze jongeren, zodat we met de opbrengst daarvan mooie activiteiten kunnen organiseren deze zomer.

Zien we jou ook die avond? Gezellig!

11/06/2026

34 jaar betrokken bij Albanië
In mei was het 34 jaar geleden dat ons allereerste transport naar Albanië vertrok. Als we terugkijken op die jaren, zijn we dankbaar voor alles wat er is gebeurd. Er waren moeilijke momenten, maar vooral ook veel mooie en bijzondere ervaringen.
Ons allereerste project richtte zich op straatkinderen in Tirana. We gingen regelmatig naar hen toe om brood en water uit te delen. In de zomer, wanneer we twee maanden in Albanië verbleven, deden we dit zelfs drie keer per week. Langzaam ontstond er een hechte band met de kinderen en hun ouders. We hebben ons daar nooit onveilig gevoeld. Integendeel, zodra we aankwamen, werden de autoramen vaak al binnen enkele minuten gewassen door de kinderen, blij dat we er waren.
Door het contact met deze straatkinderen groeide ons verlangen om een eigen kinderhuis te beginnen. Op een gegeven moment hoorden we dat een bestaand kinderhuis moest sluiten omdat de sponsors waren gestopt met hun steun. De kinderen zouden daardoor weer op straat terechtkomen. Dat konden we niet laten gebeuren. We huurden een huis voor de kinderen en gelukkig wilde het personeel met ons meegaan.
Toch bleef de droom bestaan om een kinderhuis te bouwen, ver buiten Tirana, in een rustig bergdorp. Dankzij de steun van een zeer betrokken sponsor kon die droom werkelijkheid worden. In Mushqeta werd een prachtig gebouw neergezet, waarvoor we tot op de dag van vandaag enorm dankbaar zijn.
Inmiddels bestaat deze locatie al 21 jaar. Het is echter geen kinderhuis meer. Omdat wij van de overheid niet de benodigde voogdij over de kinderen konden krijgen, mochten zij niet langer bij ons wonen en moesten zij terug naar hun families. Voor veel van de straatkinderen betekende dit uiteindelijk een plaatsing in een staatskinderhuis. Dat was een zwarte dag in ons leven.
Toch bleef het werk doorgaan. Het voormalige kinderhuis werd omgevormd tot een dagopvang, die nog altijd bestaat. Iedere dag vinden veel kinderen hun weg naar deze opvang. Hier krijgen zij ondersteuning bij hun schoolwerk, huiswerkbegeleiding, onderwijs, een warme maaltijd en de aandacht die zij zo hard nodig hebben. Daarnaast ontvangen zij kleding die vanuit Nederland wordt ingezameld en verstuurd.
Deze dagopvang is voor ons een prachtige kroon op het werk dat meer dan drie decennia geleden begon. Het is een plek geworden waar kinderen kansen krijgen, waar hoop wordt geboden en waar vriendschappen voor het leven ontstaan.
In dit filmpje kunt u zien waar het allemaal begon.

gemaakt door elske lubbers

01/06/2026

Enjoy the videos and music that you love, upload original content and share it all with friends, family and the world on YouTube.

01/06/2026

Op 1 juni was het bij de dagopvang in Albanië een echte feestdag. Het was Kinderdag, en dat betekende dat alles draaide om de kinderen: vrolijkheid, muziek, dans en vooral samen zijn.
Al vroeg in de ochtend hing er een andere sfeer in het gebouw. Ballonnen in alle kleuren, slingers aan de muren en overal lachende gezichten. De kinderen kwamen één voor één binnen, netjes gekleed en een beetje zenuwachtig, want vandaag was niet zomaar een dag. Ook de ouders waren uitgenodigd en kwamen later op de ochtend binnen. Je zag meteen hoe bijzonder het was voor hen om hun kinderen zo trots en stralend te zien.
Iedere groep had iets ingestudeerd. De jongere kinderen zongen liedjes en deden kleine versjes, soms een beetje verlegen, maar juist daardoor extra lief om te zien. De oudere kinderen hadden iets speciaals voorbereid: een dans op het lied “Dreamers” van Dreamers.
Toen de muziek begon, werd het stil in de zaal. Daarna vulde het ritme de ruimte. De kinderen bewogen samen, vol concentratie maar ook vol plezier. Het ging niet om perfect dansen, maar om wat het lied liet voelen: hoop, samenhorigheid en dromen voor de toekomst. Aan het einde van de dans kregen ze een groot applaus van de ouders. Sommigen hadden zelfs tranen in hun ogen, zo trots waren ze.
Het lied Dreamers past daar heel goed bij. Het is een vrolijk en krachtig nummer dat gaat over geloven in je dromen en samen sterk zijn, ook als dingen moeilijk zijn. De boodschap is dat iedereen, waar je ook vandaan komt, dezelfde wensen en hoop kan hebben. Het lied zegt eigenlijk: blijf dromen, geef niet op en geloof in jezelf en elkaar.
Voor de kinderen in de dagopvang kreeg die boodschap extra betekenis. Zij dansten niet alleen op muziek, maar lieten ook zien dat zij, net als in het lied, dromen hebben voor hun toekomst. En op deze 1 juni werd dat gevoel heel sterk gedeeld met hun ouders en met elkaar.
Het werd een dag om niet te vergeten: vol muziek, trots en dromen die nog lang zullen blijven hangen.

24/05/2026

Het mooiste van ons werk zijn de bezoeken aan families die aandacht en zorg nodig hebben.
Afgelopen week waren we bij verschillende families, allemaal met hun eigen verhaal, maar toch herkenbaar in de worstelingen die we ook bij andere gezinnen zien.
Zo bezochten we Fiqo, een man die twee jaar geleden zijn vrouw verloor en nu alleen is achtergebleven. Het echtpaar had geen kinderen en hij heeft alleen nog een zus die in Griekenland woont. De man is erg eenzaam en daarom altijd blij wanneer we hem bezoeken.
Onze gesprekken zijn vaak gezellig, maar tegelijk ook verdrietig, omdat we zien hoe hij worstelt met het alleen zijn. Hij moet rondkomen van 175 euro per maand. Dat is ontzettend weinig wanneer je daar alles van moet betalen.
Hij is heel dankbaar voor de hulp die hij telkens van ons ontvangt, en dat laat hij ook steeds merken. Tegelijkertijd spreekt hij vaak zijn zorgen uit over de toekomst.
“Als ik straks niet meer voor mezelf kan zorgen, wie zal er dan voor mij zijn?” vraagt hij zich af.
Dat soort vragen raken ons diep en laten opnieuw zien hoe belangrijk het is om aandacht te hebben voor mensen die zich alleen en vergeten voelen.
En zo heeft iedere familie haar eigen verhaal. Verhalen van verdriet, zorgen en soms eenzaamheid, maar ook van dankbaarheid en verbondenheid. Wat wij vooral proberen te doen, is luisteren naar hun verhaal en laten merken dat ze belangrijk zijn. Dat ze ertoe doen. Soms zit hulp niet alleen in praktische dingen, maar juist in een bezoek, een luisterend oor en de wetenschap dat er mensen zijn die om hen geven.
Juist die momenten maken dit werk zo bijzonder en waardevol voor ons.