15/06/2026
Nuri Toska – mjeshtri i heshtur i punës dhe jetës në Senisht
Në historinë e fshatit Senisht, emëri i Nuri Toskës zë një vend të veçantë, jo për bujë apo poste shoqërore, por për një jetë të ndërtuar mbi punën, thjeshtësinë dhe përkushtimin e rrallë.
I lindur në vitin 1915, Nuriu u rrit si një djalë me trup të rregullt, i fortë dhe me një fizionomi të shëndoshë që reflektonte vitalitet dhe energji. Flokët e shkurtër dhe pamja e tij e qetë i jepnin një profil të veçantë, ndërsa natyra e tij e dashur e bënte të afërt me të gjithë. Ai ishte i njohur për shakatë e tij të ëmbla, të cilat sillnin buzëqeshje dhe lehtësi në përditshmërinë e bashkëfshatarëve.
Megjithëse jetonte mes njerëzve, Nuri Toska zgjodhi të mos përfshihej në problemet shoqërore apo debatet e fshatit. Ai i qëndroi besnik rrugës së tij: punës së ndershme dhe jetës së thjeshtë. Dhe pikërisht kjo e bëri të veçantë.
Njihej si një ndër njerëzit më punëtorë të zonës. Me “duar të arta”, siç e përshkruanin shpesh, ai la gjurmë të prekshme në jetën e Senishtit. Thuajse të gjitha pemët frutore të fshatit mbanin vulën e mjeshtërisë së tij – të shartuara me kujdes, durim dhe dije të trashëguar nga përvoja.
Puna për të nuk njihte kohë. Dimër e behar, në të ftohtë e në vapë, ai ishte gjithmonë në lëvizje. “Puna nuk ka orar,” thoshte shpesh, një fjali që u kthye në filozofinë e jetës së tij. Cilësia ishte parimi i tij kryesor – çdo punë duhej bërë mirë, pa kompromis.
Edhe pas ndryshimeve të mëdha shoqërore, kur sistemi u rrëzua, Nuriu nuk u tërhoq. Edhe në moshë të thyer, mbi 80 vjeç, ai vazhdoi të punonte me të njëjtin përkushtim, duke dëshmuar se puna për të nuk ishte thjesht detyrë, por mënyrë jetese.
Nuri Toska u nda nga jeta nga pleqëria, duke lënë pas jo vetëm kujtime, por edhe një trashëgimi të gjallë në çdo pemë që rritet në Senisht. Ai mbetet një simbol i njeriut të thjeshtë, që pa zhurmë, ndërton dhe lë gjurmë të përhershme.
Një jetë e qetë, por e mbushur me vlerë. Një emër që fshati nuk e harron.
Shkruar nga VILSON MERSINLLARI.