29/08/2026
Disa shtëpi heshtin jo sepse janë vjetruar, por sepse njerëzit brenda tyre janë pakësuar.
Ky është realiteti i jetës... Tryezat e mbushura me njerëz bëhen më të vogla, në festa pakësohen ata që presim, dhe shtëpia që dikur na dukej e ngushtë, një ditë mbetet tepër e madhe për ne.
Pastaj dyert hapen gjithnjë e më rrallë. Kopshtet mbeten të pambikëqyrura. Suvaja e mureve bie, çatitë shemben.
Kur kalojmë pranë tyre, themi: “Një shtëpi e vjetër.” Por mes atyre mureve gjenden fëmijëria e dikujt, zëri i nënës së tij, këshillat e babait dhe të qeshurat e vëllezërve e motrave.
Në të vërtetë, shtëpitë nuk kthehen në rrënoja kur braktisen, por kur largohet edhe njeriu i fundit që i kujton.
Ndoshta pikërisht për këtë arsye, kur shohim disa shtëpi të vjetra, na shtrëngohet zemra pa e ditur pse...
Sepse ajo që shohim nuk është thjesht një rrënojë, por gjurmët e një jete që nuk do të kthehet më.