ATA

23/10/2026

Kamza nesër në protestë, si gjithmonë prej themelimit të saj

Qyteti, që e ka përjetu kriminalizimin nga pushtetet politike më sistematikisht se çdo qytet tjetër, shtëpitë dhe qytetarët e të cilit janë trajtuar gjithmonë si ilegalë, të dhunshëm dhe për t'u skajuar e shtypur, nuk e duron dot një kryeministër që një student me mesatare 10 e denigron si prodhues e shpërndarës lëndësh narkotike, nuk e duron dot represionin, terrorin dhe gjuhën përçmuese ndaj secilit prej nesh, nuk e duron një pushtet i cili është gati t'i falë tokë publike e private çdo oligarku e krimineli që kalon këndejpari dhe ta bëjë banimin gjithmonë e më të pamundur për të rinjtë e këtij vendi. Kamza nesër është në protestë deri në rrëzimin e kësaj qeverie.

Jo dialog, dorëheqje!

16/10/2026

13/09/2026

Demokraci, jo oligarki.

Ky vend nuk është pronë e një grushti njerëzish.
Ky është vendi i të gjithëve ne.

Ne duam një vend të lirë dhe të drejtë. Një vend ku ligji nuk ndryshon me kërkesën e 5 personave. Një vend ku mund t’i arsimojmë fëmijët tanë të lirë dhe pa frikë. Ku mund të mjekohemi pa korruptuar doktorin. Ku në lagjet tona të kemi parqe dhe jo vetëm beton.

Një vend ku natyrën dhe zonat e mbrojtura i ruajmë dhe ua trashëgojmë brezave që vijnë, pa frikën se oligarku i radhës do të vijë t’i marrë dhe t’i uzurpojë.

Duam një vend të lirë dhe demokratik, ku institucionet janë në shërbim të qytetarëve, ku ligji bëhet për të mirën tonë të përbashkët dhe zbatohet njësoj për të gjithë.

Prandaj dalim në rrugë.
Prandaj rezistojmë.
Prandaj nuk ndalemi.

Demokracia mbrohet duke luftuar për të.

Piktura e realizuar nga fëmijët e shesh*t të flamingove. 🦩

09/09/2026

07/09/2026

100 ditë rezistencë e popullit e 100 ditët e vetmisë së Ramës

05/09/2026

"Kur shteti dështon, vendi ynë paguan.

Gjatë gjithë kësaj vere, më shumë se asnjëherë Shqipëria është përballur me zjarre masive, nga jugu në veri, nga bregdeti deri në male. Pyje, kullota, toka dhe peizazhe që janë ndërtuar nga natyra për mijëra vjet po zhduken brenda pak orësh.

Në Mirditë, flakët vazhdojnë të përpijnë hektarë të tërë pyjesh e kullotash. Zjarre të mëdha kanë prekur Himarën, Fierin, Pukën dhe shumë zona të tjera të vendit.

Por përtej flakëve mbetet një pyetje edhe më e madhe:
Çfarë ndodh me këto toka pasi zjarri shuhet?

Kur vendosim hartën e zjarreve përballë hartës së projekteve dhe investimeve të planifikuara, shfaqen përputhje që nuk mund të kalohen thjesht në heshtje.
Në zonat e prekura nga zjarret në Himarë parashikohen projekte në kuadër të Paketës së Maleve, ndërsa në zonën e Pukës, ku ka rënë një zjarr masiv, është parashikuar një projekt i madh fotovoltaik.

Kjo nuk është provë se zjarret janë shkaktuar për t’u hapur rrugë këtyre projekteve. Por është një arsye e fortë që shteti të japë transparencë dhe përgjigje.

Sepse kur një pyll digjet, nuk humbasim vetëm pemët.
Humbasim kujtesën e një vendi, biodiversitetin, ujin, tokën, hijen, jetën e kafshëve dhe një pjesë të së ardhmes sonë.
Por këto zjarre nuk po djegin vetëm natyrën. Po djegin shtëpi, biznese lokale, mjete jetese dhe mundin e viteve të tëra të njerëzve. Po detyrojnë familje të largohen nga shtëpitë e tyre dhe, mbi të gjitha, po vendosin në rrezik jetën e qytetarëve dhe të atyre që luftojnë çdo ditë për t’i vënë flakët nën kontroll.

Dhe nëse pas shkatërrimit të natyrës vijnë projektet e betonit, energjisë apo investimeve private, atëherë pyetja bëhet e pashmangshme:
Kush përfiton nga një tokë që shteti nuk arriti ta mbrojë?

Një shtet serioz nuk duhet të shfaqet vetëm pasi flakët kanë marrë gjithçka. Ai duhet të jetë aty përpara zjarrit, me pyje të menaxhuara, infrastrukturë, mjete, burime njerëzore, sisteme paralajmërimi dhe një strategji reale për mbrojtjen e territorit. Dhe jo ti harxhojë buxhetin e emergjencës së shtetit me koncerte e ahengje.

Sepse mbrojtja e natyrës nuk është luks.
Është mbrojtje e jetës, e shtëpisë, e punës dhe e së ardhmes.
Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë justifikime pasi digjet.
Ka nevojë për përgjegjësi.

Sepse kur shteti dështon, vendi ynë paguan.

Shihemi dot akoma më shumë."

Kur shteti dështon, vendi ynë paguan.

Gjatë gjithë kësaj vere, më shumë se asnjëherë Shqipëria është përballur me zjarre masive, nga jugu në veri, nga bregdeti deri në male. Pyje, kullota, toka dhe peizazhe që janë ndërtuar nga natyra për mijëra vjet po zhduken brenda pak orësh.

Në Mirditë, flakët vazhdojnë të përpijnë hektarë të tërë pyjesh e kullotash. Zjarre të mëdha kanë prekur Himarën, Fierin, Pukën dhe shumë zona të tjera të vendit.

Por përtej flakëve mbetet një pyetje edhe më e madhe:
Çfarë ndodh me këto toka pasi zjarri shuhet?

Kur vendosim hartën e zjarreve përballë hartës së projekteve dhe investimeve të planifikuara, shfaqen përputhje që nuk mund të kalohen thjesht në heshtje.
Në zonat e prekura nga zjarret në Himarë parashikohen projekte në kuadër të Paketës së Maleve, ndërsa në zonën e Pukës, ku ka rënë një zjarr masiv, është parashikuar një projekt i madh fotovoltaik.

Kjo nuk është provë se zjarret janë shkaktuar për t’u hapur rrugë këtyre projekteve. Por është një arsye e fortë që shteti të japë transparencë dhe përgjigje.

Sepse kur një pyll digjet, nuk humbasim vetëm pemët.
Humbasim kujtesën e një vendi, biodiversitetin, ujin, tokën, hijen, jetën e kafshëve dhe një pjesë të së ardhmes sonë.
Por këto zjarre nuk po djegin vetëm natyrën. Po djegin shtëpi, biznese lokale, mjete jetese dhe mundin e viteve të tëra të njerëzve. Po detyrojnë familje të largohen nga shtëpitë e tyre dhe, mbi të gjitha, po vendosin në rrezik jetën e qytetarëve dhe të atyre që luftojnë çdo ditë për t’i vënë flakët nën kontroll.

Dhe nëse pas shkatërrimit të natyrës vijnë projektet e betonit, energjisë apo investimeve private, atëherë pyetja bëhet e pashmangshme:
Kush përfiton nga një tokë që shteti nuk arriti ta mbrojë?

Një shtet serioz nuk duhet të shfaqet vetëm pasi flakët kanë marrë gjithçka. Ai duhet të jetë aty përpara zjarrit, me pyje të menaxhuara, infrastrukturë, mjete, burime njerëzore, sisteme paralajmërimi dhe një strategji reale për mbrojtjen e territorit. Dhe jo ti harxhojë buxhetin e emergjencës së shtetit me koncerte e ahengje.

Sepse mbrojtja e natyrës nuk është luks.
Është mbrojtje e jetës, e shtëpisë, e punës dhe e së ardhmes.
Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë justifikime pasi digjet.
Ka nevojë për përgjegjësi.

Sepse kur shteti dështon, vendi ynë paguan.

Shihemi sot akoma më shumë.

02/09/2026

Qëndrojmë në solidaritet me aktivistët që janë arrestuar mbrëmjen e djeshme, e cila shënonte dhe ditën e 94-t të protestave. Kërkojmë plotësimin e të gjitha të drejtave të tyre proceduriale si dhe lirimin e menjëhershëm të tyre, pasi e drejta e protestës duhet mbrojtur si një nga liritë themelore të njeriut, dhe jo të kriminalizohet! Ndryshe nga ç’mendon shteti që mundet të na gardhojë, rrethimin e vërtetë një shteti represiv po ia bëjnë qytetarët e lirë e me dinjitet. Sot në protestë, edhe më shumë!

Më poshtë qëndrimi publik i aktivstëve të Revolucionit Flamingo:

Dënojmë me forcë dhunën e ushtruar ndaj protestuesve paqësorë dhe shoqërimin e 16 qytetarëve, të cilët nuk po bënin asgjë tjetër veçse po ushtronin të drejtën e tyre themelore për të protestuar.

Protestuesit që ende mbahen të shoqëruar janë: Dritan Goxhaj, Junik Matoshi, Edison Lika, Erlind Almeta, Sokol Bushi, Lulzim Gjini, Valtion Shameti, Florian Manarkolli, Desiderjo Alimucaj, Bora Mitrovica, Arvina Lleshi, Ylli Brahaj, Arben Kola dhe Aumiraldi Dalliu.
Mungesa e informacionit të qartë mbi vendndodhjen, statusin dhe trajtimin e tyre përbën një shqetësim serioz dhe kërkon transparencë të menjëhershme nga autoritetet.
Kërkojmë që të garantohet menjëherë e drejta e çdo personi të ndaluar për avokat, komunikim me familjarët dhe trajtim në përputhje me ligjin dhe standardet themelore të të drejtave të njeriut.

Kërkojmë lirimin e menjëhershëm të të gjithë protestuesve të arrestuar dhe ndëshkimin e përgjegjësve për dhunën e ushtruar ndaj tyre. Protesta nuk është krim. Krim është përdorimi i forcës shtetërore kundër qytetarëve që kërkojnë drejtësi, llogaridhënie dhe dinjitet. Asnjë qeveri nuk ka të drejtë të trajtojë popullin e saj si armik.

07/07/2026

Bashkia çimenton Flamingot

Ditën e sotme, konstatuam se punonjës të bashkisë Kamëz kishin fshirë në një mënyrë tepër të dukshme muralen urbane. Fjalët ende duken, duke qenë se fshirja e tyre ndjek gjurmët e shkronjave, ndërsa flamingot jo më. E pritshme që për Bashkinë Kamëz, ashtu si edhe për Bashkinë Tiranë, flamingot të jenë gjallesa të shfaqura në Shqipëri me ardhjen në pushtet të Kryeministrit Rama dhe rrjedhimisht duhet të shfaqen vetëm në profilin e tij në rrjete sociale. Për këta pushtetarë vendorë edhe flamingot burojnë nga Rama teksa çdo gjë që buron nga qytetarët konsiderohet ose si kërcënim ose duhet kërcënuar. Mirëpo, ironia qëndronte te fakti që fjalët dhe gjallesat e pikturuara ishin fshirë duke përdorur çimento, i njëjti element që ka shkatërruar hapësirat publike në Tiranë, i njëjti që ka shkatërruar shtëpitë në Paskuqan, 5-Maji, Astir e shumë qytete të tjera, i njëjti që rrezikon të shkatërrojë Zvërnecin, e njëjta mendje e ashpër çimentimi që po shkatërron Shqipërinë. Bashkia, teksa çimenton shenjën, nuk kupton që përforcon gjurmën e revolucionit flamingo, i cili ka shënjuar e lënë gjurmë përgjithmonë në jetën politike të shoqërisë sonë. Ndaj çdo ditë në protestë!

07/07/2026

Ditën e djeshme, përgjatë shëtitores së liqenit të Paskuqanit, bashkë me një grup aktivistësh, artistësh dhe qytetarësh shkruam në përmasa të mëdha “Tokë, Ujë, Liri” përreth një tufe flamingosh. Ndërkohë që protesta e përditshme për rrëzimin e qeverisë dhe mbrojten e pasurive të përbashkëta vazhdon në Tiranë, bashkë me aktivistë e artistë menduam zgjerimin e aksioneve simbolike edhe në qytetin e Kamzës. Kjo si një mënyrë për ta reflektuar sa më fort frymën e kësaj lëvizje popullore edhe në këtë qytet.

Fjalët “Tokë, Ujë, Liri” qëndrojnë njëlloj si për qytetin e Kamzës, ku ende banorët e saj trajtohen në ligjërimin publik si njerëz të pa denjë për Tokën, ashtu edhe për banorët e Rrjollit, Zvërnecit, Zall-Gjoçajt, e shumë komuniteteve të tjera të vërsulura nga kapitali grabitqar vendas dhe i huaj. Si në Kamëz, ashtu si kudo në Shqipëri, ku njerëzit kanë një marrëdhënie të domosdoshme jetese me tokën, kjo tokë dhe uji kërcënohen vazhdimisht t’u merren me dhunë dhe t’u jepen kompanive private me të gjithë mbështetjen shtetërore.

Tashmë që një praktikë e tillë privimi e qytetarëve nga toka, uji dhe burimet natyrore është kthyer në një strategji kombëtare e mbështetur nga ligji për investimet strategjike, ripërcaktimi i zonave të mbrojtura dhe ligji për zonat e mbrojtura, ndër të tjerë, qytetarët po ndihen gjithnjë e më shumë të shtyrë përtej gardheve, të dhunuar dhe të shtyrë drejt një jete zori e jo jete të lirë. Thirrja për të pasur qasje në tokë dhe ujë, dhe që kjo qasje të njihet e garantohet me ligj është ndoshta kërkesa më e rëndësishme e kësaj lëvizje qytetare që ka mbërthyer të gjithë shoqërinë shqiptare.

Kamza në protestë.

Mirënjohje zemre për artistët dhe aktivistët që na u bashkuan, për Citizens për raportimin dhe Valentina Bonizzi për dokumentimin.