Përplasja mes të huajës brenda vetes dhe shikimit të tjetrit prej së jashtmi ka sjellë krijimin e tyre. Historia e krijimit të qytetit u ka shërbyer që të legjitimohen prej të tjerëve, ndërkohë ky kontekst i ka shërbyer atyre vetëm për t’u shpjeguar me efekte, për të nxjerrë në pah problemin, deri sa shkaku i krijimit të një grupi të tillë, të dalë në sipërfaqe. Vitet e fundit të veprimtarisë, ATA
kanë krijuar qendrën komunitare me të njëjtin emër në të cilën zhvillohen aktivitete social-kulturore duke eksploruar disiplina të ndryshme si arti që ka si premisë marrëdhëniet njerëzore, gazetaria, antropologjia dhe ligji. Parehatia e të banuarit e një qyteti në të cilin nuk të ofrohet asnjë mundësi për të jetuar në përmasat e njerëzores ka bërë që mendimi për të ndryshuar gjendjen të trupëzohet në akt. ATA fillimisht e kanë sjellë qytetin në mendim dhe ndjesi, pastaj në veprim, pastaj në fjalë. Gjuha e tyre është në kufi të së pamundurës për të dalë, për t’u shprehur, për t’u artikuluar. Kjo ndodh sepse ende nuk e dinë sesi ata mund të flasin kur u duhet të kthehen në ne, pa humbur asgjë nga identiteti i tyre. Në vetë të tretë numër shumës, ATA zihen në gojë por nuk janë aty. Si Uliksi, ATA e kanë të nevojshme të ritregohen nga tjetri për ta parë jashtësinë e tyre nga një qoshk, pa u vënë re. Mes ‘atyre’ edhe ‘neve’ ka gjithmonë një distancë. Akti i lindur si momenti i vendosjes në liri ruan boshin mes dy përemrave që të shihet më qartë e më thellë tjetri që është përballë.
