شهیدسیدعلی- آمرجبهه عمربن عبدالعزیز

02/04/2026

استاد گل‌محمد عشرتی، شخصیت وارسته و مجاهد خستگی‌ناپذیری که عمر بابرکت خویش را وقف روشنگری و تعالی معارف نمود، به ملکوت اعلی پیوست.
​استاد فقید، فراتر از یک معلم، رهرویی روشن‌ضمیر بود؛ او در دوران دشوارِ جهاد و مبارزه مردم افغانستان با حضور در جمع بزرگان جبهه عمر بن عبدالعزیز در بدخشان، نقشی تاریخ‌ساز در نظام‌سازی آموزشی و تربیت فکری مجاهدین ایفا نمود. ایشان چراغ معرفت را در دورافتاده‌ترین سنگرها برافروخت و ثابت کرد که قلم و تفکر، جوهر اصلیِ هر جهاد راستین است.
​ایشان پس از آن دوران نیز، تا واپسین دم حیات، سنگر تعلیم و تربیت نسل‌های نوین را رها نکرد و مخلصانه در خدمت مردم و میهن باقی ماند.
​از پیشگاه پروردگار منان برای آن مرحوم، غفران و رحمت واسعه الهی و برای خانواده معظم، شاگردان و عموم ارادتمندان ایشان، صبر جمیل و اجر جزیل تمنّا دارم.
​روحش شاد و مسیرش پررهرو باد.

16/02/2026

15/02/2026

۲۶ دلو یادآور شجاعت، فداکاری و روحیهٔ تسلیم‌ناپذیر مردم افغانستان است. این روز، نه تنها یادآور یک پیروزی تاریخی، بلکه یادآور مسئولیت مردم این مرز بوم در پاسداری از اسلام ،استقلال، وحدت و عزت ملی نیز می‌باشد.
روح تمام شهیدان این راه شاد و یادشان جاودان باد.

01/02/2026

به یاد دو بزرگ‌مرد،
شهید سیدعلی‌خان رفیق و شهید مولوی عبدالرحمن انوری
که با خون‌شان عزت و ایمان را معنا کردند.
یادشان همیشه زنده است 🌹

02/12/2025

تاریخ سازان حیرت بر انگیز!...
تونل های رفح!

معجزه‌ای که دست‌های مردانی از نور ساخته‌اند، مردانی که ناممکن را نمی‌شناسند،
ایستاده در برابر قوی‌ترین اردو های دنیا، و در برابر چشم‌های آمریکا، بریتانیا و فرانسه،
و کاری کردند که از عهده کشورهای بزرگ بر نمی‌آید.
آیا میدانی یعنی چه ؟
تونلی به طول ۸ هزار متر کشیده شود،
هشت هزار!
میتوانی با زبان خود آن را بشماری و پیش از رسیدن به نیمه، خسته می‌شوی، پس چطور کسانی که آن را در دل زمین حفر کردند؟
و چطور کسانی که خاک آن را حمل کردند، سنگ‌های آن را ساختند، دیوارها و سقف‌هایش را زیر آتش ساختند؟

اردوی اشغالگر خود گفته که در داخل این تونل‌ها ۸۰ اتاق قوماندانیت و مدیریت پیدا کرده است.
این چه اراده‌ای است؟
این چه مردانی هستند؟
این کار یک عمل بشری عادی نیست..
این حاصل سال‌ها تلاش، دوری از خانواده، ساعات نفس‌گیر زیر خاک، شب‌هایی که بین غش کردن و ادامه دادن می‌گذشت، چون عقب‌نشینی خیانت است، چون فلسطین شایسته است.

تصور کن چطور به عمق ۳۰ متری رفتند...
بعد به صورت افقی در دل زمین حرکت کردند. گرمای شدید، کمبود اکسیژن، رطوبت، احتمال ریزش، و با این حال آنها مشغول حفر بودند، و وقتی تنها یک متر کامل می‌شد، تکبیر می‌گفتند و سجده شکر می‌کردند. یک متر برای آنها پیروزی بود، یک فتح کوچک، قدمی به سوی روزی که خواهد آمد..
روز طوفان.
وقتی دشمن سمنت را ممنوع کرد، آیا آنها دست کشیدند؟
آیا پرچم سفید بالا بردند؟
هرگز.
به مرحله‌ای سخت‌تر منتقل شدند:
شکستن سنگ‌های خانه‌های ویران، له کردن آنها، ساختن مجدد آنها، سنگ‌های سنگین که بر دوش حمل می‌شدند، به طور مخفیانه به منطقه حفاری منتقل می‌شدند و سپس به اعماق می‌فرستاده می‌شدند.

تصور کن هر مرد در روز چند سنگ حمل می‌کند؟
چند قدم می‌زند؟
چه خطرهایی را مواجه می‌شود؟
سپس شروع به ساخت می‌کردند... سقف و دیوارها... با مواد اولیه، و ایمانی که سنگ را می شکافت.

تمام این کارها زیر نگاه طیارات جاسوسی، ماهواره‌های آمریکایی و بریتانیایی، و چشم‌های الکترونیکی در مرزها انجام می‌شد. با این حال هیچ چیزی کشف نشد. دشمن هیچ صدایی، تصویری یا نوری را ثبت نکرد.
آنها مانند سایه‌ها حرکت می‌کردند، گویی زمین آنها را محافظت می‌کرد، و گویی ابرها نفس‌هایشان را پنهان می‌کردند.

بیش از ۶۰۰ شهید در طول آماده‌سازی این شبکه به شهادت رسیدند، و صدها نفر زخمی شدند. آنها در سکوت می‌افتادند، دور از دوربین‌ها. هیچ‌کس آنها را نمی‌شناخت. تنها یارانشان برایشان اشک می‌ریختند.
خون‌های وفاداری.
خون‌های مردانی که برای زنده ماندن وطن می‌مردند.

تا اینکه روز طوفان رسید.
روزی که غزه از زیر زمین بیرون آمد تا بر دشمنی که به قدرتمندترین سلاح‌های دنیا مسلح بود، ضربه بزند.
روزی که دنیا بخشی از تونل‌ها را دید، بایدن جنایتکار جنگی آمریکایی گفت:
که آنها شگفت‌انگیز هستند و باید در آکادمی‌های نظامی تدریس شوند.
آکادمی‌هایی که قوماندانان اردو ها را تربیت می‌کنند، شگفت‌زده از مردانی که از سیره سلمان فارسی و خندق احزاب آموخته‌اند و با هر آنچه در دست داشتند، ساختند.

۶۰۰ کیلومتر از تونل‌ها.
طولانی‌تر از شبکه تونل‌های فرانسه که ساخت آن ده‌ها سال طول کشید و فرانسه یک کشور بزرگ است، در حالی که غزه یک شهر محاصره‌شده است، بدون تجهیزات، بدون مواد، بدون برق، بدون هوا.
و با این حال معجزه‌ای غیرقابل باور ساختند.

و با همه این‌ها.
آنها را تنها گذاشتند.
عرب‌ها سکوت کردند، مسلمانان مشغول بودند، رژیم‌ها خاضع بودند، و قلب‌ها سرد بودند. آنها تنها حفاری کردند، تنها جنگیدند، تنها خون دادند، تنها صبر کردند، و تنها خداوند آنها را در بین ملت‌ها بلند کرد و اسرائیل را در چشم جهانیان خوار ساخت.

تونل رفح یک پروژه مهندسی نیست.
تونل رفح آیه‌ای از آیات ایمان است.
صفحه‌ای از صفحات افتخار. داستان مردانی که در زیر زمین زندگی کردند تا پرچمی را بالای زمین برافرازند.
مردانی که شکست را نمی‌شناسند، و تنها هنرشان صبر است. مردانی که شهری کامل را در اعماق ساختند تا شهری کامل را روی زمین حفظ کنند.

و تاریخ خواهد نوشت چه جهان بخواهد چه نخواهد که غزه بزرگترین شبکه تونل‌ها را که در جنگ‌های عصر مدرن شناخته شده است، ساخته... و مردانش بزرگ‌تر از سلاح، صادق‌تر از سیاست، و پاک‌تر از تمام سخنرانی‌های ترس و فریب بودند.

الحمد لله رب العالمین.
برگرفته شده از صفحه محترم عبد الله ایلیار

13/10/2025

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما
سی و چهار سال از شهادت ابر مرد مجاهد ، فرماندهی مدبر ، شجاع ، توانا ، الگوئی زهد و تقوی ، دلیری و شهامت آمر جبهه ای عمر ابن عبدالعزیز ، شهید استاد سیدعلی خان ( رفیق) سپری شد .
او که تخلصش را رفیق گذاشت دقیقاً او شخصی رفیق بود ، به هر کس از دروازه ای رفاقت و همدلی پیش می آمد ، اما او نمی‌دانست هستند در دور و پیش او چه بسا اشخاصی که به راز رفاقت و دوستی بی وفا اند و او نمی‌دانست که هر کس رفیق نیست.
او با دوستانی بی وفا اعتماد کرد ، اما یاران ناجوان که سالها در خوان معرفت استاد سیدعلی خان شهید ، بزرگ شدند طی یک دسیسه ای ناجوانمردانه و خائنانه به بهانه ای یک نشست خیرخواهانه بتاریخ ۲۲ میزان سال ۱۳۷۰ خورشیدی او را دعوت کردند ، او با کمال صداقت به راه افتاد ، اما یاران بی وفا بجائی استقبال از او تنش را به رگبار بستند ، و چراغ پرفروغ آن مردنکو را خاموش ساختند .
آری استاد سیدعلی خان به شهادت رسید ، اما یادش ، نامش و خاطراتش جاویدانه شد .
محمد همایون سدید