14/09/2026
سقوط شهر بامیان در دورۀ اول طالبان
از وقایع ماه سنبله، تصرف بامیان در تاریخ ۲۲ سنبله ۱۳۷۷ / ۱۳ سپتمبر ۱۹۹۸ به دست طالبان است. بامیان در آن زمان از مهمترین مراکز سیاسی و نظامی حزب وحدت اسلامی و نیروهای مخالف طالبان در مناطق مرکزی افغانستان بود. سقوط شهر در پی پیشروی سریع طالبان پس از تصرف مزار شریف در ۸ آگست ۱۹۹۸ صورت گرفت. درباره چگونگی سقوط بامیان، منابع مختلف روایتهای متفاوتی ارائه کردهاند. منابع وابسته به حزب وحدت گزارش کردند که شهر پس از چند روز بمباران هوایی و زمینی و پیشروی طالبان از محورهای شمال و شرق، از جمله سیغان و کهمرد، سقوط کرد و نیروهای کماندو با هلیکوپتر در ارتفاعات اطراف شهر پیاده شدند (ناطقی، ۱۳۷۷، ش۶: ۹؛ بنیاد وحدت، ۱۳۷۷، ش۱۳۹: ۸؛ همبستگی، ۱۳۷۷، ش۶: ۱۲). این منابع همچنین نقش مستقیم نظامیان پاکستانی را در طراحی و سازماندهی عملیات برجسته کرده و از اعزام شمار زیادی نیروی کماندو پاکستانی سخن گفتهاند؛ اما، گزارش سازمان ملل حضور شمار قابل توجهی جنگجوی پاکستانی در صفوف طالبان را ثبت کرده است؛ هرچند این جنگجویان وابستگی خود به نهادهای رسمی دولت پاکستان را انکار کرده بودند (United Nations, 1998). منابع حزب وحدت در جریان این واقعه از کمبود نیرو در مرکز بامیان، انتقال بخشی از نیروهای خود به جبهه دایمیرداد و تسلیم یا تغییر موضع برخی نمایندگان مردم محلی(سیغان و کهمرد) سخن گفتهاند (اصغری، ۱۳۷۷: ۲).
روایت کامل این رویداد تاریخی، همراه با منابع و جزئیات بیشتر، در وبسایت دانشنامه هزاره:
https://hazarapedia.online/fa/articles/the-fall-of-bamiyan-city-during-the-first-taliban-regime