03/05/2026
Lëvizja G-7
Bashkimi dhe Integrimi Kombëtar Shqiptar: Dy Rrugë drejt Një Qëllimi të Përbashkët
Lëvizja G-7, si një organizatë që synon avancimin e të drejtave të shqiptarëve, demokratizimin dhe integrimin e tyre në të gjitha hapësirat ku jetojnë, e konsideron çështjen kombëtare shqiptare si një proces historik të pandërprerë. Shqiptarët, me rrënjë të lashta që shpesh lidhen me popuj si Pellazgët, Ilirët dhe Dardanët, kanë ruajtur identitetin e tyre përkundër ndarjeve të imponuara ndër shekuj.
Sot, shqiptarët jetojnë në shtatë njësi të mëdha: në Shqipëria, Kosova, Maqedonia e Veriut, në Kosovën Lindore brenda Serbia, në Çamëri brenda Greqia, në Mali i Zi dhe në diasporën shqiptare në mbarë botën. Kjo shpërndarje është pasojë e vendimeve historike ndërkombëtare, të cilat shpesh nuk kanë reflektuar realitetin etnik në terren.
Lëvizja G-7 bën një dallim të qartë ndërmjet bashkimit dhe integrimit kombëtar shqiptar.
Bashkimi kombëtar nënkupton një projekt politik dhe territorial për krijimin e një shteti të përbashkët shqiptar. Ky ideal lidhet drejtpërdrejt me padrejtësitë historike të krijuara nga vendime si Kongresi i Berlinit dhe Konferenca e Londrës, të cilat ndanë trojet shqiptare dhe lanë jashtë shtetit shqiptar shumë territore me shumicë shqiptare.
Këto vendime u konsoliduan më tej nga zhvillime të mëvonshme ndërkombëtare si Konferenca e Paqes në Paris (e njohur shpesh si Konferenca e Versajës) dhe Konferenca e Jaltës, të cilat në mënyrë të tërthortë ruajtën status quo-në e krijuar më herët në Ballkan, duke mos adresuar në mënyrë të drejtë çështjen shqiptare.
Në këtë kontekst, bashkimi kombëtar mbetet një aspiratë historike dhe një kërkesë për drejtësi.
Ndërkohë, integrimi kombëtar është një qasje më pragmatike dhe e realizueshme në rrethanat aktuale. Ai synon afrimin e shqiptarëve përmes bashkëpunimit në ekonomi, arsim, kulturë dhe politikë, pa ndryshuar domosdoshmërisht kufijtë shtetërorë. Për Lëvizjen G-7, integrimi është rrugë për forcimin e kombit dhe për përgatitjen e tij për çdo zhvillim të ardhshëm.
Në këtë frymë, shtatë njësitë shqiptare duhet të funksionojnë si një hapësirë e përbashkët kombëtare. Bashkëpunimi ndërmjet Shqipërisë dhe Kosovës duhet të thellohen në të gjitha fushat, ndërsa shqiptarët në Maqedoninë e Veriut dhe Mali të Zi duhet të konsolidojnë të drejtat e tyre përmes pjesëmarrjes aktive në institucionet shtetërore.
Një vëmendje e veçantë duhet t’u kushtohet shqiptarëve në Serbi (Kosova Lindore) dhe Greqi (Çamëria), ku çështjet e të drejtave themelore mbeten të ndjeshme dhe kërkojnë angazhim të vazhdueshëm kombëtar dhe ndërkombëtar.
Diaspora shqiptare, si njësia e shtatë, është një faktor kyç për zhvillimin ekonomik, diplomacinë joformale dhe ruajtjen e identitetit kombëtar. Ajo përbën një urë lidhëse ndërmjet shqiptarëve në mbarë botën.
Lëvizja G-7 thekson se bashkimi dhe integrimi kombëtar nuk janë koncepte kundërshtuese, por plotësuese. Bashkimi mbetet një aspiratë historike e lidhur me drejtësinë, ndërsa integrimi është rruga konkrete dhe e realizueshme për forcimin e kombit shqiptar në kohën tonë.
Mesazhi ynë është i qartë: shqiptarët duhet të ndërtojnë unitetin e tyre mbi bazën e demokracisë, zhvillimit dhe vetëdijes kombëtare. Duke u forcuar brenda vetes dhe duke bashkëpunuar ndërmjet tyre, ata mund të sigurojnë të drejtat e tyre dhe të ndërtojnë një të ardhme më të drejtë.
Një komb që është i integruar në mendje dhe në veprim, është gjithmonë një hap më afër realizimit të aspiratave të tij historike.
Me 3 maj 2026
Lëvizja G-7
