16/04/2026
Sporti ekipor në Pejë: nga lavdia te kriza! A është zgjidhje bashkimi i gjitha klubeve në një klub sportiv të përbashkët!
Peja historikisht ka qenë një nga qendrat më të rëndësishme të sportit në Kosovë. Nga futbolli te basketbolli, nga hendbolli te volejbolli, ekipet pejanë kanë ngritur trofe dhe kanë ndërtuar identitet sportiv për qytetin. Megjithatë, realiteti aktual tregon një rënie të dukshme në pothuajse të gjitha sportet ekipore, duke ngritur pyetje serioze: pse nuk ka më tituj dhe kush mban përgjegjësi?
Arsyet kryesore janë mungesa e buxhetit, organizimi në klube, infratsruktura e dobët dhe mungesa e tifozëve.
Çfarë do duhej bërë për të kthyer sportin pejan aty ku ishte.
1. Bashkimi i klubeve në një klub të vetëm sportiv do të sillte përfitime të dukshme financiare dhe organizative. Sponsorët dhe investitorët, me një marrëveshje të vetme, do të përfitonin reklamim në të gjitha sportet kolektive, duke rritur interesin dhe vlerën e bashkëpunimit.
Një administratë e përbashkët do të ulte kostot dhe do të rriste efikasitetin, ndërsa koordinimi më i mirë mes sporteve do të ndihmonte zhvillimin e përgjithshëm. Po ashtu, një klub i vetëm do të krijonte një bazë më të madhe tifozësh që do të ndjekin më shumë sporte, duke rritur mbështetjen dhe të ardhurat. peja nuk ka kapacitet të mban dy klube në futboll të dyja në fund tabelës në Ligën e parë, dy klube në superligën e basketbollit për femra etj. Kuadri i lojtarëve vendor është i vogël për të mbajtur dy klube dhe pa lojtarë vendor as nuk na duhet sporti as klubet dhe kjo vërehet tek hendbolli.
2. Arsyeja e dytë e kësaj gjendje është largimi i njerëzve që kanë udhëhequr me sukses klubet sportive. Bashkimi në një klub sportiv ku anëtarët e zgjedhin kryetarin e klubit dhe kuvendin e klubit me votim të fshehtë, jep tjetër mundësi zgjedhjes së njerëzve të duhur në krye të klubeve. Një shembull i qartë janë ata që e bënë Besën kampion në futboll; që nga largimi i tyre, nuk është fituar më titull. Kjo tregon se rikthimi i njerëzve kompetentë në krye të klubeve është i domosdoshëm, pasi organizimi aktual i klubeve kolektive është i dobët dhe po ndikon drejtpërdrejt në rezultatet.
3. Arsyeja e tretë është mungesa e investimeve nga komuna në sport. Stadiumi ka mbetur në gjendje të rëndë, ndërsa salla e Karagaçit është e ftohtë, e papastër dhe me ulëse të dëmtuara. Dikur, në vitet ’80, pas çdo ndeshjeje gjithçka pastrohej rregullisht, ndërsa sot për muaj të tërë nuk pastrohen as tribunat lëre më karrikat. Ngrohja shpesh përdoret vetëm për seniorët, ndërsa kategoritë e reja stërviten e lajnë në të ftohtë. Salla në Zahaq ka mbetur në ndërtim prej një dekade pa përfunduar, ndërsa edhe pse disa salla shkollash janë përmirësuar, mungon koordinimi dhe shumë ekipe të grupmoshave të reja nuk kanë termine për stërvitje. Arsyetimet se investimet duhet t’i bëjë ministria mund të jenë të sakta, por nuk mund të pritet pafundësisht — komuna duhet të gjejë zgjidhje, qoftë përmes bashkëpunimit me ministrinë apo burimeve të tjera financimi.
4. Arsyeja e katërt është mungesa e organizimit të tifozëve. Sporti luhet për ta, dhe klubet duhet të bëjnë maksimumin për t’i rikthyer në tribuna dhe për të ndihmuar në riorganizimin e tyre. Përkrahja e tifozëve është thelbësore për motivimin e sportistëve, ndërsa sot ndodh shpesh që në disa sporte kolektive të ketë më shumë tifozë mysafirë sesa vendas në ndeshjet që zhvillohen në Pejë.
Si përfundim, pa një ristartim të madhë që mund të jetë bashkimi në një klub, pa rikthimin e njerëzve të duhur në drejtim, pa investime serioze në infrastrukturë dhe pa një organizim më të mirë të tifozëve, sporti në qytet do ta ketë të vështirë të rikthehet në nivelin e dikurshëm. Zgjidhjet ekzistojnë, por kërkojnë veprim të menjëhershëm dhe bashkëpunim nga të gjitha palët.