11/10/2025
EN / PL | The performance at Dialog–Wrocław Festival allowed me to truly feel, for the first time, the power of the Public Theater.
I am deeply grateful to the Polish audience—this was my second visit to the same city, and I’ve come to admire everything about it even more.
After the performance, the festival organized a discussion—not to sell tickets, but to further deepen the dialogue between art and society.
Among the panelists were a scientist, a criminologist, and a theater researcher.
As the conversation unfolded, I gradually understood why we had been brought together.
The audience raised very sharp questions:
For instance—when robots begin to assist in human care, will only the wealthy benefit?
And as technology advances, how do we confront the environmental damage it causes?
I shared my own thoughts:
“This is precisely why law and government exist.”
Most people who care about culture and art possess a strong sense of empathy. They strive to make society better—beyond the minimum required by law.
If more people choose to treat one another and the environment with empathy, society will naturally move in a positive direction.
Governments can help reduce inequality and its effects through taxation and social welfare systems,
and environmental protection has also become a major goal for many technology companies in recent years.
I believe this may be why the festival invited an artist, scientist, and criminologist to share the same stage—
because their concern was not only about art itself, but about how art reflects the realities of society.
Many audience members also expressed their thoughts and appreciation for the work, for which I’m truly grateful.
What moved me even more was that they didn’t only focus on the theatrical presentation,
but extended their reflections toward the technological and environmental issues connected to the work.
Culture and art have always existed within life and society; our perspectives can be both focused and expansive.
Later, a journalist told me that the festival’s organizer is a very successful Public Theater—
unlike commercially driven theaters under box-office pressure, it has the freedom to focus on social and cultural issues.
I had read about this “noble spirit” in art history books before,
but this was the first time I had truly experienced its power—
a post-performance discussion so pure, not for marketing, but for reflection.
This experience gave me a deeper understanding of the relationship between art and society—and a renewed sense of purpose.
Thank you, Poland. It was a truly beautiful and meaningful journey.
Dialog–Wrocław reminded me:
Art can help us temporarily escape from reality,
it can reveal the cruelty of reality,
and it can open a space for dialogue, understanding, and thought.
As for me, I continue to choose—
to act, and to create another reality.
Step by step, through practice and learning,
I will keep building the future I believe in.
HUANG Yi
PL /
Występ na festiwalu Dialog–Wrocław pozwolił mi po raz pierwszy naprawdę poczuć siłę Teatru Publicznego (Public Theater).
Jestem głęboko wdzięczny polskiej publiczności — to była moja druga wizyta w tym samym mieście, a tym razem podziwiam je jeszcze bardziej.
Po występie festiwal zorganizował dyskusję — nie po to, by sprzedawać bilety, lecz by pogłębiać dialog między sztuką a społeczeństwem.
Wśród panelistów byli naukowiec, kryminolog oraz badacz teatru.
W miarę przebiegu rozmowy coraz bardziej rozumiałem, dlaczego zostaliśmy razem zgromadzeni.
Publiczność zadawała bardzo ostre pytania:
Na przykład — gdy roboty zaczną pomagać w opiece nad ludźmi, czy korzyść odniosą tylko bogaci?
A kiedy technologia się rozwija, jak mamy stawić czoło szkodom, jakie wyrządza środowisku?
Podzieliłem się swoimi przemyśleniami:
„Właśnie po to istnieją prawo i rząd.”
Większość osób, które troszczą się o kulturę i sztukę, posiada silną empatię. Dążą, by społeczeństwo było lepsze — ponad minimalne wymagania prawa.
Jeśli coraz więcej osób wybierze traktowanie innych i środowiska z empatią, społeczeństwo naturalnie podąży w pozytywnym kierunku.
Rządy mogą pomóc zmniejszać nierówności i ich skutki poprzez system podatkowy i mechanizmy opieki społecznej,
a ochrona środowiska stała się także istotnym celem wielu firm technologicznych w ostatnich latach.
Uważam, że to być może właśnie dlatego festiwal zaprosił do wspólnej sceny artystę, naukowca i kryminologa —
ponieważ ich troska nie dotyczyła jedynie sztuki, lecz tego, jak sztuka odzwierciedla realia społeczne.
Wielu uczestników publiczności również podzieliło się swoimi odczuciami i uznaniem dla pracy — za co jestem bardzo wdzięczny.
Jeszcze bardziej poruszyło mnie to, że nie skupiali się tylko na spektaklu,
ale rozszerzyli refleksję na kwestie technologiczne i środowiskowe związane z dziełem.
Kultura i sztuka od zawsze istnieją w życiu i społeczeństwie; nasze spojrzenia mogą być zarówno skoncentrowane, jak i obszerne.
Później dziennikarz powiedział mi, że organizator festiwalu to bardzo udany Teatr Publiczny —
w przeciwieństwie do teatru nastawionego na komercję czy presję wyników finansowych, ma on wolność skupić się na kwestiach społecznych i kulturowych.
Czytałem o tym „wzniosłym duchu” w podręcznikach historii sztuki,
ale to był pierwszy raz, kiedy naprawdę poczułem jego siłę —
dyskusja po występie tak „czysta”, nie dla marketingu, lecz dla refleksji.
To doświadczenie dało mi głębsze zrozumienie relacji między sztuką a społeczeństwem — i odnowione poczucie celu.
Dziękuję, Polska. To była naprawdę piękna i znacząca podróż.
Dialog–Wrocław przypomniał mi:
Sztuka potrafi pomóc nam chwilowo uciec od rzeczywistości,
potrafi odsłonić jej okrucieństwo,
i może otworzyć przestrzeń do dialogu, zrozumienia i refleksji.
A ja nadal wybieram —
działanie i tworzenie innej rzeczywistości.
Krok po kroku, poprzez praktykę i naukę,
będę wciąż budować przyszłość, w którą wierzę.
HUANG Yi
