Грамада «Каліноўцы»

11/08/2026

«Доўгае падарожжа дадому» ― у Запарожжы адкрылі фотавыставу пра чатыры гады баявога шляху Палка Каліноўскага.

7 жніўня ў Цэнтры сучаснага мастацтва Запарожжа прайшла прэзентацыя вайскова-дакументальнай выставы, падрыхтаванай грамадой “Каліноўцы” і прэс-службай Палка Каліноўскага.

У экспазіцыю ўвайшло больш за 100 здымкаў беларускіх дабраахвотнікаў, якія абралі найбольш складаны варыянт вярнуцца ў Беларусь: праз вызваленне Украіны. Выстава падзелена на зоны, якія ўвасабляюць вобласці, у абароне і вызваленні якіх бралі ўдзел беларусы. Экспазіцыя нагадвае пра бесперапыннае перамяшчэнне з аднаго сектара ў іншы.

Наведаць выставу можна па адрэсе: Запарожжа, праспект Саборны, 151.
Выстава адкрыта да 6 верасня. Уваход вольны.

11/08/2026

06/08/2026

Герой трох краін: 2 гады без «Кордзіяна».

6 жніўня — два гады, як у баях за Украіну загінуў Пшэмыслаў «Кордзіян» Расевіч-Кучынскі. Паляк з беларускімі каранямі, ён шчыра лічыў сябе беларусам і таму далучыўся да беларускіх добраахвотнікаў.

Пабрацімы згадваюць яго як светлага, надзвычай спакойнага чалавека з глыбокімі думкамі. Нягледзячы на дрэнны зрок, ён меў неверагодную трапнасць і віртуозна збіваў з аўтамата варожыя дроны. «Кордзіян» добра ведаў гісторыю, клапаціўся пра іншых

Ва ўнутранай кішэні, бліжэй да сэрца, ён заўсёды насіў беларускі сцяг. Ён шчыра пераймаўся лёсам нашай краіны і марыў быць пахаваным у вольнай Беларусі.

Сёння мы ўшаноўваем памяць сапраўднага воіна і чалавека вялікай мужнасці.

Вечная памяць герою!

31/07/2026

31 ліпеня 2023 года падчас выканання баявога задання загінулі адразу трое каліноўцаў з батальёна «Літвін».

Сярод іх — дабраахвотнік з пазыўным «Жвір», які быў адным з тых, хто задоўга да падзей 2020 і 2022 гадоў разумеў неабходнасць прамога дзеяння ў змаганні з дыктатурай і аўтарытарызмам. Жывучы за мяжой, ён актыўна ўключаўся ў дапамогу ўцекачам з Беларусі, бо на ўласным досведзе ведаў, як цяжка страціць дом. Натуральна, ён быў з тых, хто лічыў неабходным не толькі дэклараваць свае каштоўнасці, але і практыкаваць іх. Таму ён далучыўся да беларускага дабраахвотніцкага руху ва Украіне і да апошняга быў верным свайму выбару.

Ані імёнаў, ані пазыўных, ані фактаў біяграфіі іншых двух ваяроў мы агучваць не можам. Тры гады — гэта вялікі тэрмін у межах цывільнага жыцця і значна большы ва ўспрыняцці тых, хто дагэтуль працуе на фронце. Тым не менш, мы памятаем, мы смуткуем і мы не губляем надзеі калісьці запоўніць усе прабелы ў найноўшай гісторыі Беларусі, расказаўшы ўсё пра нашых сяброў і пабрацімаў.

Вечная памяць героям!

25/07/2026

Тры гады таму, 25 ліпеня 2023 года, батальён «Волат» зазнаў балючую страту.

У раёне выканання баявой задачы загінуў баец, імя і пазыўны якога пакуль што застаюцца ў таямніцы дзеля бяспекі ягоных сваякоў.

Але мы добра памятаем нашага пабраціма. Ягоны моцны характар і незвычайную адказнасць. Мы верым: дзень, калі і мы, і ягоныя блізкія зможам расказаць пра яго адкрыта і з гонарам, абавязкова надыйдзе. І гэты дзень набліжае кожны, хто працягвае змагацца за перамогу над крывавай расійскай імперыяй.

Вечная памяць герою!

13/07/2026

Сёння, 13 ліпеня, 6-я гадавіна ад дня гібелі Міколы Ільіна — ваеннага медыка з пазыўным «Эстонец». Мікола нарадзіўся 23 красавіка 1984 года ў Магілёве. Амаль 10 гадоў вучыўся граць на флейце і нават марыў служыць у вайсковым аркестры. У 1999 годзе ён прыйшоў у клуб рыцарскай рэканструкцыі «Барысфэн», дзе натхніўся аднадумцамі і свядома перайшоў на беларускую мову. У 2006 годзе, падчас пратэстаў на Кастрычніцкай плошчы ў Мінску, яго жорстка збілі міліцыянты. Ратуючыся ад палітычнага пераследу, Мікола з'ехаў спачатку ў Кіеў, а пазней атрымаў палітычны прытулак і грамадзянства ў Эстоніі. Але з пачаткам расійскай агрэсіі ён вярнуўся ва Украіну, пайшоў на кантракт у марскую пяхоту, адвучыўся ў Цэнтры тактычнай медыцыны і пачаў ратаваць жыцці на фронце. 13 ліпеня 2020 года каля Зайцава на Данеччыне ён пайшоў у свой апошні выхад. Пасля таго, як вораг афіцыйна пацвердзіў рэжым «цішыні», эвакуацыйная група з распазнавальнымі знакамі медыкаў пайшла забіраць цела загінулага ўкраінскага вайскоўца. Але расейцы парушылі дамоўленасць і адкрылі агонь. Група пачала адыходзіць, а Мікола застаўся, каб дапамагчы параненым. Калі вораг аднавіў абстрэл з гранатамётаў і цяжкіх кулямётаў, “Эстонец” загінуў. Пры жыцці ён казаў: "Калі мяне заб'юць, то крэміруйце мяне і развейце прах над Украінай, Беларуссю і Эстоніяй". Мікола любіў гэтыя тры краіны, з якімі шчыльна пераплёўся яго лёс. Але перадусім ён быў верным свайму сумленню і ўласнаму выбару.

07/07/2026

7 ліпеня – роўна чатыры гады з дня гібелі Алега Панамарова — беларускага добраахвотніка з пазыўным «Хмуры». Яго баявы шлях скончыўся ля вёскі Паўлаўка Данецкай вобласці. Яму было 30 гадоў.

Алег нарадзіўся на Харкаўшчыне, але яго маці з дзецьмі пераехала ў свой родны горад Магілёў.

У Беларусі Алег працаваў арматуршчыкам на заводзе.

Калі ў 2014 годзе пачалася вайна расеі супраць Украіны, ён адным з першых беларусаў адправіўся на фронт.

Свой баявы шлях пачаў у батальёнах «Шахтарск» і «Карпацкая Сеч», браў ўдзел ў баях каля шахты «Бутаўка» і ў Песках.

Пазней служыў у батальёне «Айдар» як намеснік камандзіра баявой машыны і наводчык-аператар штурмавога ўзвода.

Алег заўсёды памятаў пра свае карані. Для яго было вельмі важна мець пры сабе шаўрон з «Пагоняй». Ён жыў у Краматорску, але вельмі любіў Карпаты і марыў туды пераехаць. Яго пахавалі ў горадзе Ужгарадзе на Закарпацці, дзе жыве яго пабрацім. У апошні шлях Алега Панамарова праводзілі пад бел-чырвона-белым сцягам.

Вечная памяць герою!

27/06/2026

20 чэрвеня ў Цэнтры сучаснага мастацтва Запарожжа грамада “Каліноўцы” арганізавала падзею “Паміж Мінскам і Кіевам: скрыжаванне рэвалюцый”.
Перад беларусамі і ўкраінцамі выступіў Уладзіслаў Старадубцаў — украінскі гісторык, магістр кафедры ўсходнееўрапейскіх гістарычных студый Кіеўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі. Лекцыя была вельмі змястоўнай і перанасычанай узгадкамі самых розных культурных постацей і гістарычных падзей, і не так проста пра ўсё расказаць, але мы паспрабуем.

16/06/2026

Грамада “Каліноўцы” заклікае падтрымаць праўкі ў заканапраект аб ахове здароўя, якія прыраўноўваюць правы замежных вайскоўцаў да правоў грамадзян Украіны.

У чым праблема?

Цяпер замежныя дабраахвотнікі пасля звальнення са службы, у тым ліку па стане здароўя і ў сувязі з атрыманнем інваліднасці, губляюць статус вайскоўца і юрыдычна становяцца проста “замежнікамі, якія часова знаходзяцца на тэрыторыі Украіны”.

Яны ня маюць дзяржаўных правоў і гарантый на далейшае лячэнне, даўгатэрміновую рэабілітацыю і даступныя лекі, якія маюць украінскія вайскоўцы.

Чыннае заканадаўства аб ахове здароўя прыраўноўвае да грамадзян Украіны толькі тых замежнікаў, якія маюць дазвол на пастаяннае пражыванне, уцекачоў і тых, хто мае патрэбу ў дадатковай абароне.

Істотная частка замежных дабраахвотнікаў на момант звальнення не мае дазволу на пастаяннае пражыванне альбо знаходзіцца ў доўгатэрміновым працэсе яго атрымання. Такім чынам, яны апынаюцца ў пэўным прававым вакууме і вымушаны прыпыняць рэабілітацыю альбо выдаткоўваць уласныя сродкі на лячэнне, арганізоўваць зборы на сябе.

Як праблема можа быць вырашана:

Цяпер у Вярхоўнай Радзе Украіны рыхтуецца да другога чытання законапраект № 15015. Дэпутатка Таццяна Цыба зарэгістравала надзвычай важную праўку ў арт. 11 Асноў заканадаўства аб ахове здароўя, якая нарэшце прыраўнуе правы замежных ветэранаў, незалежна ад наяўнасці дазволу на пастаяннае пражыванне, да правоў грамадзян Украіны.

Грамада “Каліноўцы” разам з ГА “ЛАНКА” заклікае ўсіх дзейнічаць проста зараз:

• Дашліце ліст у падтрымку гэтай праўкі непасрэдна старшыні камітэта ВРУ па пытаннях здароўя нацыі: [email protected]

• Пашырце гэтую публікацыю ці зрабіце ўласную, каб надаць гэтай справе максімальны разгалос.

Дзякуем!

14/06/2026

Громада «Калиновці» запрошує на лекцію, яка відбудеться в Центрі сучасного мистецтва Запоріжжя (Соборний проспект, 151) вже цієї суботи, 20 червня, о 15:00.

Цього разу перед вами виступить Владислав Стародубцев — історик, магістр кафедри східноєвропейських історичних студій Київського національного університету імені Тараса Шевченка, дослідник та автор праць з історії УНР, українського визвольного руху і дисидентства.

Про що піде мова? Ось що анонсує сам автор:

“Українська армія почала формуватися в Мінську, а білоруська зібралася в Києві та Одесі. Незалежність Білорусі оголошував колишній член Революційної Української Партії — як перетиналися шляхи української та білоруської революцій і чому розмова про це важлива зараз?

Про що я розповідатиму:

✅ про білоруську секцію Революційної Української Партії, з якої вийшла низка провідних білоруських діячів;
✅ про перебіг формування білоруської та української армій у Мінську, Києві та Одесі;
✅ про Конференцію поневолених народів у Києві;
✅ про політику, міжнародні відносини та натхнення урядів УНР і БНР;
✅ про Зимовий похід Петлюри та спільні бої української армії і білоруських військ Булак-Балаховича;
✅ про відносини в діаспорі та Польщі.”