12/09/2026
"Ya boyun büker Rabbini kabul edersin. 'Ben sana aitim' dersin ya da Allah sana cehennemde bunu söyletir."
Kendimizi kendimize ait bir varlık olarak görmeyerek iman edeceğiz. Biz Allah’a aidiz. Zaten “innâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn”273 bu demektir. Hepimiz Allah’a aidiz, ondan geldik, dönüşümüz de onadır. “Kendini bana ait gör, senin dönüşün banadır, bana geleceksin. Kendini benden ayrı, bağımsız bir varlık olarak görme!” buyuruyor Allah.
Hepimiz mecburi bir dönüşle zaten Allah’a gideceğiz; ama Allah “mecburi dönüş zamanı gelmeden kendi iradenle bana gel, bana dön” buyurdu.
İnsan, sevdiğini, âşık olduğunu unutmaz, her anda onunla olmak ister. Hatta onun gönlünde öyle bir aşk tecelli eder ki o aşk artık kendisine ait değildir, tamamen maşukuna aittir. Bu yüzden kulun da “ben Allah’ı seviyorum” demek yerine “Allah beni seviyor” deyip rabbinin kendisini sevdiğini kendi gönlünde tatması ve “Allah beni seviyor, o sevmeseydi zaten beni yaratmazdı, kendine halife kılmazdı, melekleri bana secde ettirmezdi. Bana sen benim yeryüzündeki halifemsin, benim velimsin, mukarrebunsun, bana en yakın olansın, demezdi. Bana hitap etmezdi, benimle konuşmazdı, beni kendisini sevmeye davet etmez, sana olan sevgime karşılık ver, buyurmazdı” demesi gerekir.
Devamı ilk yorumdaki linkte.
