Robats Overseas Diary: Thailand Edition

26/03/2026

Hindi ko alam bakit, pero every time nakakakita ako ng maayos na naka-stack na itlog sa grocery, napapatigil ako.

Rows of brown eggs, nakahilera sa counter, bawat tray may marka at presyo. Simple lang. Walang special. Pero may kakaibang comfort.

Sa dami ng adjustments sa buhay abroad, may mga bagay talagang hinahanap ng mata mo nang hindi mo napapansin. As an OFW in Thailand, hindi naman malaking struggle ang grocery runs. Tahimik lang. Minsan therapeutic pa. Pero may moments na bigla kang tatamaan ng familiarity.

Parang ganito rin sa palengke sa atin. Kahit saan ka magpunta, itlog pa rin ‘yan. Pareho ang itsura. Pareho ang gamit.

Pero ang bumibili, iba na ang sitwasyon.

Habang nilalagay ko sa basket ko, naisip ko kung paano nagbabago ang buhay sa malalaking desisyon—pag-alis ng Pilipinas, pag-adjust sa bagong trabaho abroad, pagbuo ng routine sa ibang bansa. Tapos minsan, ang magpapakalma lang sa’yo, simpleng grocery display.

Siguro ganito talaga ang Filipino life abroad. Hindi puro homesickness. Hindi rin puro adventure. Kundi halo ng ordinary at tahimik na pag-aadjust.

Ikaw, anong simpleng bagay dito sa abroad ang biglang nagbibigay sa’yo ng pakiramdam na parang nasa bahay ka lang?

26/03/2026

Mapaamazing Thailand ka talaga

26/03/2026

Ganda nito pang vlog

Capture every adventure in stunning clarity 📸✨

I love bringing this compact SJCAM 3-in-1 action camera on my trips because it’s small, lightweight, and super easy to use. From outdoor rides to simple family moments, I can record smooth, steady videos anytime, anywhere.

📷 Clear and detailed video recording
🎒 Compact and travel-friendly design
🏍️ Perfect for rides, trips, and daily vlogs
🔋 Reliable for on-the-go use

✨ WHY THIS IS A GO-TO TRAVEL CAMERA:

✔ Large front lens for wide, action shots
✔ Built-in display screen for easy preview and playback
✔ Textured grip for better handling
✔ Portable and lightweight handheld design
✔ Durable build for outdoor activities

Stocks can move fast especially with travel season and summer adventures coming up. Better grab yours while it’s available.

Check the first comment for the product link and see the full details now!

24/03/2026

Buy 1 take 1 yarn hehehe

24/03/2026

Nagsitaasan na lahat maliban dito hahaha

05/03/2026

Sakay kami ng uod dito. Hehehe

04/03/2026

Dumaan ang tren sa taas habang tuloy ang traffic sa baba… at dun ko na-realize kung gaano ka-normal ang lahat, kahit hindi naman talaga “normal” ang buhay ko ngayon.

Sa Bangkok, sabay-sabay lagi ang galaw. May skytrain sa itaas, may bus at motor sa ibaba, tapos may mga taong parang hindi nauubusan ng pupuntahan. Bilang isang Filipino living in Thailand, minsan napapaisip ako kung nasaan ako sa lahat ng ‘yon.

Araw-araw kang gigising, papasok, uuwi, kakain mag-isa o may kaibigan, tapos repeat. Ganito pala ang life as an OFW in Bangkok — hindi laging malungkot, hindi rin laging masaya. Madalas, tuloy lang.

May mga sandali na habang naka-traffic, doon ko nararamdaman ang bigat. Yung tipong pagod na hindi mo ma-explain. Pero kasabay noon, may tahimik ding lakas na nagsasabing, “Kaya pa.”

Siguro ganito talaga ang working abroad in Thailand. Hindi siya isang malaking dramatic moment. Mas madalas, maliit na eksena lang — tren sa taas, traffic sa baba — tapos ikaw, nasa gitna, patuloy.

At baka iyon na ang punto. Hindi kailangang extraordinary ang araw para masabing may nangyayari sa buhay mo.

Ikaw, anong simpleng eksena sa araw mo ang biglang nagpapa-realize na ang layo mo na pala sa dating ikaw?

04/03/2026

Minsan hindi ko namamalayan kung kailan ako nasanay.

Kanina habang naglalakad pauwi galing school dito sa Thailand, napansin ko na kabisado ko na yung ruta, yung amoy ng street food sa kanto, kahit yung Thai greetings ng mga tindera. Hindi na siya bago. Hindi na rin siya nakakailang.

Pero may part sa’kin na napaisip—kailan ba naging “normal” ang pagiging malayo sa bahay?

Bilang isang Filipino teacher in Thailand, akala ko ang pinakamahirap ay ang workload o language barrier. Hindi pala. Mas tahimik pala yung challenge ng living alone abroad—yung walang nag-aabang ng kwento mo pag-uwi, walang maingay na TV sa sala, walang kanin na bagong saing.

Sanay na ako mag-adjust sa Thai culture, sa pagkain, sa oras ng trabaho. Pero may mga gabi pa rin na biglang may konting lungkot na sumusulpot, lalo na kapag pagod ka at gusto mo lang marinig yung boses ng pamilya mo.

Siguro ganito talaga ang OFW life—hindi laging mabigat, hindi rin laging masaya. Madalas, tahimik lang. Stable. Steady. Parang ikaw, unti-unting nagiging mas matatag nang hindi mo namamalayan.

At baka okay lang yun.

Ikaw, kailan mo huling na-realize na nasanay ka na pala sa isang bagay na dati akala mo hindi mo kakayanin?

03/03/2026

May mga araw talaga na tahimik lang ang classroom… pero ang bigat ng meaning.

Kanina, habang may ilaw ng projector sa harap at naka-focus ang mga bata sa lesson, napahinto ako sandali. Simple lang naman — regular na araw ng klase, walang special event, walang exam. Pero iba yung feeling kapag nakikita mong seryoso silang nakikinig, tahimik na nagsusulat, may mga matang talagang gustong matuto.

Bilang isang Filipino teacher abroad, hindi araw-araw ganito ka-smooth. Minsan may language barrier, may pagod, may homesickness in between. Pero sa mga ganitong sandali, parang nagkakaroon ulit ng clarity kung bakit ka nandito.

Working in Thailand as an OFW teacher isn’t always dramatic or life-changing. Madalas, ordinary Tuesday lang siya. Pero minsan, sa ordinary Tuesday na ’yon, mararamdaman mo na may impact ka — kahit hindi mo agad nakikita.

Habang naka-ilaw yung projector at nakikita ko silang nagsusulat, tahimik din akong napa-ngiti. Hindi dahil perfect ang lahat. Pero dahil sapat na muna yung araw na maayos ang takbo ng klase.

Siguro ganito talaga ang buhay abroad — hindi laging grand, pero may maliliit na moments na nagpapatibay.

Ikaw, anong simpleng moment sa work mo ang nagbibigay sa’yo ng tahimik na fulfillment?

03/03/2026

Minsan talaga, sa mga pinaka-ordinaryong sandali mo mararamdaman na “okay na pala.”

Quick group photo lang sana habang naghihintay ng next ride sa train station. May hawak pa akong folder, may mga bata sa tabi ko na makukulit pero cooperative naman sa picture. Typical day ng isang Pinoy teacher in Thailand.

Pero habang hawak ko yung phone para mag-self timer, napaisip ako kung paano ako napunta dito. From adjusting to life abroad, figuring out Bangkok train routes, hanggang sa pagiging komportable na sa ganitong routine. Dati kinakabahan pa ako sa bawat lipat ng station. Ngayon, parang normal na lang.

Simpleng sandali lang siya — walang celebration, walang big achievement. Pero kumpleto.

Siguro ganito talaga ang buhay ng OFW. Hindi laging grand. Madalas naghihintay ka lang sa susunod na biyahe. Next class. Next sweldo. Next uwi.

Pero somewhere between those in-between moments, may nabubuo palang tahimik na contentment. Yung tipong pag tinignan mo ang paligid mo, masasabi mong, “Malayo pa, pero ang layo na rin.”

Ikaw, kailan mo huling na-appreciate yung isang simpleng hintayan moment sa buhay mo?