03/09/2026
Na rozpoczynający się weekend wspomnienie z poprzedniego weekendu.
NIE MOŻNA MIEĆ WSZYSTKIEGO
Trzy dni spędziłem w uroczej agroturystyce na końcu spokojnej wsi. Stara zagroda, ale wewnątrz nowoczesność jak się patrzy – był nawet rozwijany ekran kinowy w stodole. Za płotem łąka, dalej rzeka, po drugiej stronie las. Wieczorem gwiazdy, świerszcze, jakieś pohukiwania od strony drzew. Rano kawa na tarasie, rosa i promienie słońca wędrujące po ścianie domu. Spokój, sielanka. I od razu myśl: kupić sobie taki dom, przeprowadzić się i odpocząć od miasta.
– No dobrze – mówi na to mój wewnętrzny sceptyk – latem jest pięknie, ale co będzie późną jesienią? Koniec listopada, początek grudnia, deszcz, błoto, po czwartej robi się ciemno. Ani gdzie wyjść, ani kogo zaprosić. – Może i tak – pokornie się zgadzam, ale szybko modyfikuję plan. – Można by mieć domek na wsi i małe mieszkanie w mieście. Pół roku spędzać tu, a pół roku tam. Od maja do października być dzieckiem natury: pływać, biegać, zbierać grzyby i jagody, wieczorami palić ogniska. A od listopada do kwietnia oddawać się kulturalnym rozrywkom, odwiedzać przyjaciół, wygrzewać się przy kaloryferze. Plan w sam raz na emeryturę…
Ale sceptyk nie daje za wygraną: No i po co ci dwa domy? Jednego nie potrafisz posprzątać i wyremontować. Gdy będziesz miał dwa, wciąż będziesz musiał coś robić, a w dodatku ciągle trzeba będzie się przenosić, pakować, zakręcać, odkręcać i martwić się, czy wszystko w porządku. Lepiej wynająć sobie domek na weekend albo nawet na cały miesiąc. I tak do końca życia taniej wyjdzie niż kupno domu. I jak ci się znudzi, to następnym razem pojedziesz gdzie indziej. – Ale ja lubię jeździć w miejsca, które znam, lubię je oswajać, przywiązuję się. – No to proszę bardzo, wynajmuj ciągle od tych samych ludzi, może dostaniesz rabat. Tylko nie kupuj, a już na pewno nie buduj sam (uprzedza mój kolejny pomysł).
Koleżanka z pracy buduje z mężem letniskowy dom. Od trzech lat w prawie każdy weekend. Większość prac wykonują sami, co podobno daje im większą satysfakcję. Nawet wierzę, też tak mam – gdy coś zrobię samodzielnie, cieszę się jak dziecko. Ostatnio układałem kostkę brukową. Długo to trwało, ale się udało. Tylko trzy razy uderzyłem się gumowym młotkiem w palec. Prościej, choć drożej byłoby wziąć do tej roboty fachowca. Zupełnie jak szewcy w dziecięcej piosence – nie miałbym pieniędzy, ale miałbym czas. Pieniądze lub czas, kino i teatr albo rzeka i las. Nie można mieć wszystkiego, ale jednak chciałoby się.
Moja żona przyznała mi się, że lubi oglądać filmy o remontowaniu starych domów. Para kupuje jakąś ruderę, bierze się do pracy, film przyspiesza, prace idą raz dwa i oto proszę – dom jak nowy. Ostatnia scena to przyjęcie dla gości w odnowionym gniazdku rodzinnym. Takie oglądanie ma swoje zalety. Można sobie wyobrażać, że to my remontujemy i że to nam się udaje. Dom gotowy, palce niepoobijane, pieniądze w portfelu. Tylko że dom… tylko na ekranie.