Fundacja SNG Kultura i Sport

Zadzwoń Strona internetowa

Fundacja SNG Kultura i Sport SNG Kultura to jedna wielka galeria. Idąc na trening można podziwiać prace artystów. Wracając z basenu można posłuchać dyskusji o literaturze.

Fundacja SNG Kultura i Sport to organizacja, która powstała aby rozświetlać drogę ku nowym możliwościom, to ludzie którzy wspierają kulturę i sport.
W strukturach Fundacji działa klub multisportowy SNG WILD DUCKS, Fundacja opiekuje się również galerią. Idąc na trening można podziwiać prace artystów – plastyków. Wracając z basenu można zatrzymać się i posłuchać dyskusji z autorem, który właśnie opublikował nową książkę. Promowanie kultury i sportu w każdej postaci to misja FSNG wpisana w istnienie tej organizacji. Miło nam Was gościć w przestrzeniach SNG Kultura i Sport

Na rozpoczynający się weekend wspomnienie z poprzedniego weekendu.NIE MOŻNA MIEĆ WSZYSTKIEGOTrzy dni spędziłem w uroczej...
03/09/2026

Na rozpoczynający się weekend wspomnienie z poprzedniego weekendu.

NIE MOŻNA MIEĆ WSZYSTKIEGO

Trzy dni spędziłem w uroczej agroturystyce na końcu spokojnej wsi. Stara zagroda, ale wewnątrz nowoczesność jak się patrzy – był nawet rozwijany ekran kinowy w stodole. Za płotem łąka, dalej rzeka, po drugiej stronie las. Wieczorem gwiazdy, świerszcze, jakieś pohukiwania od strony drzew. Rano kawa na tarasie, rosa i promienie słońca wędrujące po ścianie domu. Spokój, sielanka. I od razu myśl: kupić sobie taki dom, przeprowadzić się i odpocząć od miasta.

– No dobrze – mówi na to mój wewnętrzny sceptyk – latem jest pięknie, ale co będzie późną jesienią? Koniec listopada, początek grudnia, deszcz, błoto, po czwartej robi się ciemno. Ani gdzie wyjść, ani kogo zaprosić. – Może i tak – pokornie się zgadzam, ale szybko modyfikuję plan. – Można by mieć domek na wsi i małe mieszkanie w mieście. Pół roku spędzać tu, a pół roku tam. Od maja do października być dzieckiem natury: pływać, biegać, zbierać grzyby i jagody, wieczorami palić ogniska. A od listopada do kwietnia oddawać się kulturalnym rozrywkom, odwiedzać przyjaciół, wygrzewać się przy kaloryferze. Plan w sam raz na emeryturę…

Ale sceptyk nie daje za wygraną: No i po co ci dwa domy? Jednego nie potrafisz posprzątać i wyremontować. Gdy będziesz miał dwa, wciąż będziesz musiał coś robić, a w dodatku ciągle trzeba będzie się przenosić, pakować, zakręcać, odkręcać i martwić się, czy wszystko w porządku. Lepiej wynająć sobie domek na weekend albo nawet na cały miesiąc. I tak do końca życia taniej wyjdzie niż kupno domu. I jak ci się znudzi, to następnym razem pojedziesz gdzie indziej. – Ale ja lubię jeździć w miejsca, które znam, lubię je oswajać, przywiązuję się. – No to proszę bardzo, wynajmuj ciągle od tych samych ludzi, może dostaniesz rabat. Tylko nie kupuj, a już na pewno nie buduj sam (uprzedza mój kolejny pomysł).

Koleżanka z pracy buduje z mężem letniskowy dom. Od trzech lat w prawie każdy weekend. Większość prac wykonują sami, co podobno daje im większą satysfakcję. Nawet wierzę, też tak mam – gdy coś zrobię samodzielnie, cieszę się jak dziecko. Ostatnio układałem kostkę brukową. Długo to trwało, ale się udało. Tylko trzy razy uderzyłem się gumowym młotkiem w palec. Prościej, choć drożej byłoby wziąć do tej roboty fachowca. Zupełnie jak szewcy w dziecięcej piosence – nie miałbym pieniędzy, ale miałbym czas. Pieniądze lub czas, kino i teatr albo rzeka i las. Nie można mieć wszystkiego, ale jednak chciałoby się.

Moja żona przyznała mi się, że lubi oglądać filmy o remontowaniu starych domów. Para kupuje jakąś ruderę, bierze się do pracy, film przyspiesza, prace idą raz dwa i oto proszę – dom jak nowy. Ostatnia scena to przyjęcie dla gości w odnowionym gniazdku rodzinnym. Takie oglądanie ma swoje zalety. Można sobie wyobrażać, że to my remontujemy i że to nam się udaje. Dom gotowy, palce niepoobijane, pieniądze w portfelu. Tylko że dom… tylko na ekranie.

Felieton o felietonach. Tych tu właśnie.WANNA WYDANASześć lat temu dzięki pomocy Stacji Nowa Gdynia (Fundacji SNG Kultur...
27/08/2026

Felieton o felietonach. Tych tu właśnie.

WANNA WYDANA

Sześć lat temu dzięki pomocy Stacji Nowa Gdynia (Fundacji SNG Kultura i Sport) kieleckie Pewne Wydawnictwo oddało w ręce czytelników książkę „Wanna na wydaniu”. Zbiór 78 felietonów Piotra Groblińskiego z rysunkami Pawła Kwiatkowskiego. Czytelnicy przyjęli książkę z umiarkowanym, ale jednak entuzjazmem. Krytycy ją zignorowali. W jednej z nielicznych, a może nawet w jedynej opublikowanej recenzji Mieczysław Kuźmicki chwalił autora i przyrównywał „Wannę” do tortu z niezliczoną ilością wisienek. Chciałbym czytać tę metaforę następująco: literacki (intelektualny) smakołyk z wieloma błyskotliwymi puentami, choć ta „niezliczoność” wisienek może być rozumiana jako przesada i brak umiaru.

Czas płynie, woda w wannie stygnie, choć co tydzień na chwilę odkręcam felietonowy kranik i dolewam. Lana woda przecieka, ale coś tam po przecedzeniu zostaje. Zebrałby się materiał na drugi tom. Problem tylko w tym, jak go zatytułować. Mógłbym poprosić o pomoc sztuczną inteligencję, ale wolę poprosić inteligencję prawdziwą, czyli czytelników tej rubryki. To będzie trochę tak, jak gdy dyrekcja ZOO prosi o wymyślenie imienia dla urodzonej właśnie żyrafy. A zatem pięć propozycji tytułu – wybierajcie i uzasadniajcie. Albo wymyślcie coś lepszego.

1. GABINET Z PRYSZNICEM. Mój pierwszy pomysł. Paweł Kwiatkowski przymierzał się nawet do okładki z tym tytułem, ale rysując prysznic, wyjechał poza kartkę.

2. PRYSZNIC DO WZIĘCIA. Podsunięte przez moją teściową – zgrabne i sprytnie nawiązuje do pierwszego tomu. Niebezpieczeństwo – po wyłożeniu na stoliku książka będzie brana bez zapłaty.

3. BICZE WODNE, ZIEMNE I OGNISTE – pokazuje różnorodność i siłę tych tekstów, ich żywiołowość. Tytuł nieco średniowieczny, ale z lekkim zabarwieniem sanatoryjnym.

4. KĄPIEL NA STRONIE. Oczywiście kąpiel w pianie słów, ale i tak lepiej trochę się zasłonić. Nie przesadzajmy z tym ekshibicjonizmem.

5. BANDA NA BADANIU. Stojąc obok siebie na półce, książki będą się rymować. A sens? Wyobrażam sobie Janosika, który swoich zbójników kieruje na badania okresowe.

Felieton na piątek, a może na niedzielę. Można też przeczytać w sobotę. Miłego weekendu. CHRZEST POLSKINo i w wieku 60 l...
21/08/2026

Felieton na piątek, a może na niedzielę. Można też przeczytać w sobotę. Miłego weekendu.

CHRZEST POLSKI

No i w wieku 60 lat po raz pierwszy zostałem ojcem chrzestnym. Nie za późno? Czy dam radę pomagać rodzicom dziecka w wychowaniu, a w przyszłości być dla chrześniaka wsparciem duchowym? Niepotrzebne obawy – chrześniak ma 55 lat. Mój przyjaciel jako dorosły mężczyzna zdecydował się przyjąć chrzest. W czasach, gdy niektórzy dokonują aktu apostazji, on poszedł pod prąd. A może wcale nie?

W tym roku na Wielkanoc we Francji 21 tysięcy dorosłych i nastolatków zostało ochrzczonych. Nikt ich nie zmuszał, nikt za nich nie decydował. Zostali chrześcijanami, bo chcieli. Jak ten fakt tłumaczą obserwatorzy życia społecznego – publicyści, socjologowie? Tłumaczą, jak potrafią. Że ludzie szukają sensu życia w coraz bardziej chaotycznej rzeczywistości, że chcą odnaleźć swoje korzenie, że są rozczarowani proponowaną przez współczesny świat kulturą konsumpcjonizmu, że chcą przynależeć do jakiejś grupy, wreszcie że próbują się jakoś określić wobec rosnących wpływów religii islamskiej. Jeszcze ciekawsza jest teza, że zwrot ku chrześcijaństwu jest (zwłaszcza dla młodych ludzi) formą buntu wobec pokolenia rodziców. Czyli że mamy do czynienia z sytuacją opisaną przez Mrożka w „Tangu”. Artur ma dość obyczajowej swobody i awangardowych eksperymentów swoich rodziców, tęskni za formą. Kontrkulturowej rozlazłości przeciwstawia samodyscyplinę.

Publicyści czy przedstawiciele nauk społecznych raczej nie będą mówić o działaniu Ducha Świętego ani o głodzie przeżyć metafizycznych. Przekonanie, że istnieje jakaś inna rzeczywistość, wymyka się ich metodom opisu. A raczej ta rzeczywistość wymyka się opisowi, bo przekonanie o jej istnieniu można jakoś psychologicznie uzasadnić. Przypomina to trochę próby wyjaśnienia miłości przez badanie hormonów produkowanych przez mózg. Nie chcę przez to powiedzieć, że katechumeni zakochują się w Jezusie (to byłoby stwierdzenie naiwne). Ale coś ich niewątpliwie w chrześcijaństwie fascynuje. Takie decyzje – jeśli mają być szczere – nie mogą być efektem chłodnych analiz.

Czy zatem we Francji mamy do czynienia z odrodzeniem religijnym? Być może na małą skalę – tak. Na razie najstarsza córa kościoła przypomina sobie o dawno niewidzianej matce. - Wpadaj częściej, jeśli czas ci pozwoli – mówi matka przy pożegnaniu. I zadzwoń czasem. A Polska? Często naśladowaliśmy Zachód, przejmując różne idee z lekkim opóźnieniem. Być może tak będzie i tym razem. Na razie jesteśmy chyba na etapie pretensji do rodziców za różne, niekiedy smutne sprawy. Nostalgia za domem rodzinnym przyjdzie później.

Chrzest osoby dorosłej przebiega trochę inaczej niż chrzest dziecka. Poza oczywistym faktem, że nikt dorosłego do chrztu nie trzyma (na szczęście – mój przyjaciel waży ze sto kilogramów), pewne różnice są także w wypowiadanych formułach. Na pytanie, o co prosi, osoba chrzczona odpowiada: o wiarę (a nie: o chrzest – jak odpowiadają rodzice dziecka). Prosi o wiarę, czyli jeszcze jej nie ma w pełni – dopiero chrzest uruchamia tu proces dochodzenia do świadomej relacji z Bogiem. Podobnie jest chyba z rozpoczynaniem każdej sprawy. Początkiem każdej podróży jest pierwszy krok.

Piotr Grobliński

Felieton piątkowy - smacznego.SMAK I JATrzeba smakować życie – radzi ktoś mądry w wywiadzie. Ale co to właściwie znaczy?...
13/08/2026

Felieton piątkowy - smacznego.

SMAK I JA

Trzeba smakować życie – radzi ktoś mądry w wywiadzie. Ale co to właściwie znaczy? – pyta dociekliwy czytelnik. Powoli się delektować czy nakładać sobie jak największe porcje? Wybrednie przeglądać kartę dań czy brać, co dają? Do smaku sól i pieprz czy gorzkie zioła? A może egzotyczne przyprawy o obco brzmiących nazwach? Metafory kulinarne same się nasuwają, ale czy przybliżają nas do odpowiedzi? Smakować, czyli… cieszyć się czymś, delektować albo doświadczać czegoś, próbować, degustować.

No właśnie – degustować. De-gustować, a może nawet de gustibusować… Smak i gust to zbliżone znaczeniowo słowa. Dziś oba znaczyć mogą wyczucie stylu, poczucie piękna. To Herbertowska „kwestia smaku” i potoczne wyrażenie „rzecz gustu”. Ale pierwotnie terminy te odnosiły się także do jednego ze zmysłów. W XVII wieku gust (czyli smak) miały owoce i mięsa, ryby i wina, gust wyśmienity, miły albo niedobry. „Smak” tę podwójność znaczeniową zachował, „gust” – zatracił. Tylko degustator, degustacja czy degustować odnoszą się wyraźnie do określania zmysłowych cech jedzenia czy picia. Za to „zdegustowany” to nie tylko poddany degustacji, ale przede wszystkim czymś załamany.

Wracając do zmysłu smaku – nasze kubki smakowe mają receptory wykrywające smak słodki, kwaśny, słony, gorzki i pikantny (umami). Badania wykazały, że najsilniej wzrasta nam poziom dopaminy, gdy dostaniemy na język coś słodkiego. Być może, zwłaszcza dla najmłodszych jest to atrakcyjne. I dla językowych innowatorów (poetów?), którzy o ukochanej zaczęli mówić „najsłodsza”, o bolesnych prawdach – gorzkie, a o skrzywionej minie – kwaśna. Ale nie bądźmy dziećmi – nie wszyscy wolą słodkie wino od wytrawnego, nie wszyscy słodzą kawę. Z wiekiem inne smaki stają się dla nas atrakcyjne. Dla mnie na przykład smak gorzki – kawa, migdały, grejpfruty, rukola, ziołowe likiery.

Co to ma do życia i jego smakowania? Być może chodzi o to, by doceniać wszystkie pięć smaków życia. „Pełną paletę barw” albo „całą gamę doświadczeń”, jeśli ktoś woli metaforykę opartą na bardziej popularnych zmysłach. Doszukiwać się ciekawych połączeń, świadomie przełamywać oczywiste smaki. W tradycji chińskiej pięciu smakom odpowiada pięć żywiołów (piątym jest metal), pięć pór roku, pięć kolorów czy też pięć faz życia. Każda z tych faz ma swoje uroki i gorsze strony. Z tymi drugimi trzeba się pogodzić, te pierwsze – odkrywać. Odkrywać, a nie zakrywać czy ukrywać. Kiedyś słodziłem herbatę, wsypując do każdej szklanki trzy łyżeczki cukru. Dziennie wypijałem mały słoik białych kryształków. Moje kubki smakowe pokryte były warstwą lukru i prawie nic się przez tę warstwę nie przebijało. Żeby poczuć smak, musiałem dużo solić prawie wszystkie potrawy. Znałem głównie dwa smaki – słodki i słony. Ale gdy odstawiłem cukier – pełnia smaków wróciła.

Czasami coś nam nie smakuje, od czegoś nas odrzuca. To chyba ewolucyjne przystosowanie, chroniące przed zjedzeniem czegoś niezdrowego. Takim sygnałem może być na przykład brzydki zapach. Albo jakaś nuta smakowa, którą intuicyjnie eliminujemy. Wypluwamy, żeby nie zwymiotować. To samo może się zdarzyć w planie metaforycznym. Czyjeś zachowanie jest dla nas niesmaczne. Jesteśmy zmuszeni „wyjść, skrzywić się, wycedzić szyderstwo”. Tak działa potęga smaku.

Tekst i foto - Piotr Grobliński

Ciężko w te upały? Doceńmy pracę innych.(felieton Piotra).ŚMIECI PO WŁOSKUUpał nie do wytrzymania. 37 stopni w cieniu, w...
06/08/2026

Ciężko w te upały? Doceńmy pracę innych.(felieton Piotra).

ŚMIECI PO WŁOSKU

Upał nie do wytrzymania. 37 stopni w cieniu, w słońcu jeszcze więcej. Z niepokojem patrzę na budujących kolejny apartamentowiec, z okna klimatyzowanego autobusu obserwuję drogowców wylewających asfalt. Ale najbardziej żal mi śmieciarzy, którzy przesuwają pełne odpadków puszki. Otwierają, podnoszą, wsadzają do podnośnika (niech mi wybaczą niefachowość określeń). Mimo wyrzucania śmieci w foliowych workach w taki upał smród jest potężny. Osiem godzin jeżdżenia i przesiąkasz tym zapachem. I jeszcze pot, i przesycone tym wszystkim kombinezony. Nie zazdroszczę…

…chociaż kiedyś zazdrościłem. Gdy byłem mały, na pytanie o wymarzony zawód odpowiadałem: chcę być śmieciarzem. – Ależ dlaczego, Piotrusiu? – Bo oni tak fajnie jeżdżą na tylnym stopniu, tak się chwytają i jadą. – Ale mogą spaść. – Nie, oni są wyćwiczeni.

Być może kilku innych chłopców miało podobnie (kiedyś młodzi mężczyźni jeździli tak na stopniach tramwaju). Śmiem jednak twierdzić, że takie marzenia nie dotyczyły dziewczynek. Może się to zmienić, gdy dostaną odpowiedni zestaw lego – tam pan śmieciarz ma sweterek i gustowny kubraczek. Na razie jednak śmieciarz to jeden z nielicznych zawodów, których nie dotknęła rewolucja feministyczna. Śmieciarze i śmieciarki ciężko pracują – chyba nikt tak nie mówi, nawet ortodoksyjni wyznawcy feminatywów. Raz widziałem śmieciarkę (kobietę) – było to we Włoszech, w Toskanii. Pani śmieciarz manewrowała małym, jakby zabawkowym samochodem po stromych i krętych uliczkach, którymi trudno przejechać nawet Fiatem 500, sama wrzucała do rozwartej paszczy pojazdu worki ze śmieciami i jechała dalej. Określenie „mokra Włoszka” nie dotyczyło w jej przypadku fryzury.

A skoro jesteśmy w Italii: Pamiętacie kryzys śmieciowy w Neapolu? Jakieś 15 lat temu w telewizyjnych wiadomościach pojawiały się migawki z południa Włoch. Wywóz śmieci kontrolowała tam mafia, śmieciarki uczciwych firm były podpalanie, podobnie jak stosy śmieci na ulicach. W końcu wywózką zajęło się wojsko. Zdjęcia płonących w środku miasta dzikich wysypisk stają mi przed oczami, gdy pomyślę o buncie (strajku) śmieciarzy. Nie wiem, czy mają oni swój związek zawodowy, ale żądania płacowe mogliby wysunąć. Oczywiście podwyżka dla nich skutkowałby podwyżką opłat za wywóz śmieci, co nie rokuje masowego poparcia. Ja w każdym razie podniósłbym im wynagrodzenie. A może dam im kiedyś napiwek – na żółtym worku z plastikiem zostawię kopertę „Dla pana śmieciarza”.

A po włosku śmieci to „rifiuti”.

Foto: Pixabay

Pocztówka z wakacji z pozdrowieniami od Piotra. SZTUKA LUDOWAZ boku wsi, na trawniku między rozwidlającymi się drogami z...
30/07/2026

Pocztówka z wakacji z pozdrowieniami od Piotra.

SZTUKA LUDOWA

Z boku wsi, na trawniku między rozwidlającymi się drogami zobaczyłem… wcale nie kapliczkę (ta stała kawałek dalej), ale bociana. Drewnianego, wyciętego laubzegą ze sklejki. Bociana biało-czerwonego, z czarnymi końcami skrzydeł i czarnym okiem. W drewnianym dziobie trzymał płócienną torbę, z której wystawała główka lalki – plastikowego niemowlaka o niebieskich oczkach. Całość zdradzała ambicje artystyczne twórcy, choć warsztat wykazywał pewne braki. Ale co się dziwić – braki warsztatowe są charakterystyczne zarówno dla większości sztuki współczesnej, jak i dla sztuki ludowej (naiwnej). Nic więc dziwnego, że pojawiły się w dziele współczesnego (by nie rzec awangardowego) twórcy ludowego.

Zastanawiałem się, kto to wszystko wykonał, kto wpadł na ten Hasiorowy z ducha pomysł? Przez moment myślałem, że to kawał, że ktoś do klasycznego drewnianego bociana, jakich po wsiach pełno, dodał wstążki, torbę i lalkę. Ale dziura wywiercona w dziobie wskazywała na świadome działanie, a nie na kaprys dowcipnisia. Kto by dla żartu wiercił dziury w dziobie bociana – młodzież wracająca z dyskoteki? Ależ ona rzadko nosi przy sobie wiertarki. Może zatem było to działanie odpoczywającego w tych stronach artysty profesjonalnego, który ze znalezionych w zagrodzie gospodarza przedmiotów zmajstrował takie cudeńko? A może wśród mieszkańców wsi znalazł się artysta dotknięty nagłym przypływem natchnienia? Ostatecznie instynkt sztuki towarzyszy człowiekowi od 40 tysięcy lat.

Zastanawiałem się także, jaki cel przyświecał twórcy: czy był to cel estetyczny? Czy bocian miał ozdobić trawnik w środku wsi? A może miał pełnić funkcje magiczne lub propagandowe? Zapewniać płodność, zachęcać do posiadania potomstwa? Być może miał to być sprzeciw wobec wprowadzanych przez ministerstwo programów edukacji seksualnej, prezent dla wnuka od dziadka tradycjonalisty. Ostatecznie doszedłem do wniosku, że chodziło jednak o ekspresję uczuć związanych z posiadaniem/nieposiadaniem potomstwa. Gdybym był kuratorem wystawy „Dzieci bocianich przelotów”, napisałbym w katalogu, że twórca widzi w bocianie symbol sił natury, która przynosi nam nowe życie. Jednocześnie jest w wystawianej pracy obawa, że człowiek zerwał z naturą więź, odgradzając się wytworami swojej technicznej cywilizacji (plastikowość lalki niepokoi). Bocian nie przylatuje z dzieckiem do konkretnej chaty, raczej zdezorientowany chodzi po trawniku przy drodze.

Sztuka ludowa kojarzy się najczęściej ze świątkami, wycinankami i malarstwem na szkle, ze stoiskami na jarmarkach albo etnograficznymi zapisami tradycji. Być może jednak autentyczność rodzi się przypadkowo na skraju wsi, tuż obok masztu telefonii komórkowej.

Zdjęcie i tekst - Piotr Grobliński

Dziś krótkie opowiadanie - lektura na wakacyjny piątek.INFORMATYK Marek był z zawodu informatykiem. Był też singlem, cho...
24/07/2026

Dziś krótkie opowiadanie - lektura na wakacyjny piątek.

INFORMATYK

Marek był z zawodu informatykiem. Był też singlem, chociaż nie z zawodu. Raczej na skutek zawodu – miłosnego. Trochę bał się kolejnego rozczarowania, ale tęsknił za wielką miłością. Gdy firma przeniosła go do nowo utworzonego oddziału w mieście L., postanowił kupić wreszcie własne mieszkanie i rozpocząć w ten sposób wicie rodzinnego gniazdka. Przeglądał portale ogłoszeniowe, ale żaden z wystawionych do sprzedaży lokali nie wzbudził jego zainteresowania. Przyjrzał się za to uważniej małemu domkowi na przedmieściu. Domek był świetnie położony – tuż przy lesie, ale niedaleko od tramwajowej pętli i wyjazdu z miasta. Mały, ale funkcjonalny, z lekko zapuszczonym, powiedzmy tajemniczym ogródkiem. Właściciele chyba szybko chcieli go sprzedać, bo podali wyjątkowo atrakcyjną cenę.

– Odziedziczyliśmy dom po wujku, a że mieszkamy w innej części kraju…
– Dobra, biorę. Kiedy mógłbym się wprowadzić?
– Nawet jutro, jeżeli nie przeszkadza panu, że zostaną meble i trochę rzeczy.

Powiedzieli „trochę rzeczy”? Zostawili wszystko. I tak Marek został właścicielem domu wujka. Nie swojego co prawda, ale jednak bliskiego. Dostał bowiem nie tylko meble, naczynia, sztućce i ubrania mężczyzny, ale też jego książki, płyty, czasopisma sprzed lat, dwa zegarki, a nawet szufladę pełną starych pocztówek, listów, zeszytów i szkolnych świadectw. Początkowo chciał to wszystko wyrzucić, ale pewnego wieczoru zasiadł w fotelu, puścił sobie mocno trzeszcząca płytę Czerwonych Gitar i zaczął przeglądać pozostawione w biurku szpargały. Wuj okazał się być tylko piętnaście lat starszy od Marka. Z zawodu był inżynierem elektrykiem, jak się wydawało także kawalerem (tę informację potwierdziła potem sąsiadka). Marek do kryształowego kieliszka nalał sobie znalezionej w kredensie nalewki. Otworzył zamykaną na gumkę zieloną teczkę sprzed epoki segregatorów. Znalazł rachunki za remont dachu, świadectwa szczepień psa, kwity z pralni.

Wujek oddawał do prania pościel, koszule i garnitury. U szewca zamawiał buty szyte na miarę. W dodatku w szafie trzymał całą kolekcję muszek. Elegancik – pomyślał Marek. A potem nieoczekiwanie dla samego siebie przebrał się w „odziedziczone” ubrania. Przejrzał się w lustrze – spodobało mu się. Wyglądał może nieco staromodnie, ale jego prezencja nabrała szlachetności, szyku w stylu starszych panów. Zaczął się tak ubierać do pracy, czym w gronie chodzących na co dzień w jeansach i bluzach z kapturem kolegów zasłużył na miano dziwaka. Co więcej, wyciągnął z komórki stary rower i jeździł nim po mieście, spinając nogawki spodni od garnituru specjalnymi klamerkami. W komórce znalazł też wędkę wuja, więc po raz pierwszy w życiu wybrał się na ryby.

Aż w końcu sięgnął po listy z pomijanej do tej pory szuflady. Jeżeli jesteście czegoś ciekawi, jeżeli macie na coś ochotę, wasz umysł w końcu znajdzie usprawiedliwienie. „Skoro śpię w jego łóżku, jem z jego talerzy i piję z jego kubków i kieliszków, to mogę chyba przeczytać nikomu niepotrzebne listy” – pomyślał. Na kopertach powtarzało się imię Maria, mały plik jej listów związany był czerwoną wstążeczką. W ostatnim, sprzed piętnastu lat, Maria pisała, że nie jest gotowa na małżeństwo i że nie będzie już więcej ciągnąć ich relacji. Marka trochę to zabolało, ale też podekscytowało. Postanowił odpisać. By naśladować styl wuja, wprowadził kilka jego notatek do komputera i polecił czatowi GPT wygenerować tekst na ich podstawie.

„Szanowna Pani, dawno nie pisałem, pomny na pani ostatni list, w którym odrzuciła pani moje oświadczymy. Wiem, to było z mej strony zuchwałe, dlatego rozumiem pani obawy przed małżeństwem z – jak to pani określiła – starszym panem. Ale przecież różnica piętnastu lat nie jest niczym szczególnym. Rzekłbym nawet, że z każdym rokiem staje się mniej ważna. Długo nie znajdowałem śmiałości, by do Pani napisać, ale pamięć tych kilku dni spędzonych razem i tych kilkunastu wymienionych listów, które wciąż czytam na nowo, wciąż nie daje mi spokoju. Może moglibyśmy… sam nie wiem co. Wierny Pani na zawsze”. Tu Marek poczuł pewną przesadę i lekko przeredagował formułę podpisu. Zakleił kopertę, dorzucił znaleziony w jednej z książek zasuszony kwiat i wysłał.

Po dwóch tygodniach przyszła odpowiedź. „Szanowny Panie, niestety pani Maria już tu nie mieszka. Sprzedała mi dom i przeprowadziła się w inną część kraju. Wiedziona ciekawością, pozwoliłam sobie jednak przeczytać Pana list, gdyż znam i kocham Pana listy. Znalazłam całą ich paczkę na strychu i – wstyd się przyznać – czytałam wielokrotnie. Gdyby do mnie ktoś tak pięknie pisał! Niestety nie znam adresu pani Marii i nie mogę przekazać listu Pana. Na jej miejscu od razu odpisałabym, że owszem – moglibyśmy”.

Czy Marek odpisał nowej właścicielce domu? Czy uczynił to we własnym imieniu? Zdradzę wam jedno: miał na to wielką ochotę.

Przerwa w mundialu to dobry czas na ćwiczenia. Sportowego weekendu. GRAJ ZE MNĄNo dobrze, ale w co? W przerwie od mundia...
16/07/2026

Przerwa w mundialu to dobry czas na ćwiczenia. Sportowego weekendu.

GRAJ ZE MNĄ

No dobrze, ale w co? W przerwie od mundialowych emocji, na początku wakacji stare pytanie z piosenki Wojciecha Młynarskiego powraca w dosłownym znaczeniu (bez politycznych podtekstów). W co się bawić? W co zagrać z dzieckiem albo z wnukiem na wczasach czy na przydomowych półkoloniach? Jaki sport zaproponować, jaką ruchową zabawę? Zainspirujmy się innymi tekstami piosenek.

W 1978 roku ukazał się singiel zespołu Dwa Plus Jeden zatytułowany „W ringo graj ze mną”. W ringo? Pamiętam tamtą modę – rzucanie gumowym kółkiem (właściwie to torusem) było wtedy popularne i propagowane nawet w telewizji. Gra trochę przypomina siatkówkę – wymiarami boiska, ogólną zasadą zdobywania punktów, setami do 15 (wtedy tak się grało w siatkówkę), a trochę frisbee – techniką rzucania. Mnie kojarzy się z esperanto, też jest polskim wynalazkiem, który miał zmienić świat, ale świat przyjął go z umiarkowanym entuzjazmem. Tak, wiem – jest mnóstwo esperantystów, którzy mają swoje kluby, wydawnictwa, piosenki i co tam jeszcze. Podobnie nadal rozgrywane są zawody w ringo. Ale powiedzmy sobie szczerze – piłka nożna czy nawet wspomniana siatkówka to jednak zupełnie inna liga i inne emocje. Ale jako sportowy relaks – czemu nie ringo.

Badminton, zwany u nas niekiedy kometką (wspaniała nazwa – lotka jako mała kometa), ma na świecie więcej kibiców i jest nawet dyscypliną olimpijską, co nie przeszkadza odbijać sobie lotkę na plaży, leśnej polanie czy na chodniku przed domem. Ostatnio znalazłem na szafie rakietki i zachęciłem żonę do krótkiego treningu. Naprawdę świetna zabawa. W dodatku nie graliśmy na punkty, tylko liczyliśmy liczbę odbić, więc mimo rywalizacji sukces był sukcesem wspólnym i nikt nie przeżywał goryczy porażki. Latająca lotka ma w sobie coś hipnotyzującego (w odróżnieniu od rzuconego niewprawnie ringo) – aż zatrzymała się przy nas sąsiadka uprawiająca nordic walking. Miałem wrażenie, że chciała tym swoim kijkiem odbić naszą lotkę.

Ale wróćmy do polskich przebojów. Fisz i Emade w 2019 nagrali piosenkę „Dwa ognie”. Tekst – jak to często bywa – traktuje o miłości (chyba). Zawiera między innymi słowa: To trochę jak zabawa w dwa ognie/ Czekam aż piłka mnie dotknie/ I zejdę z boiska zbity jak pies. Taki paradoks trochę, bo w prawdziwej, a nie metaforycznej grze w dwa ognie nikt nie czeka, aż piłka go dotknie. Raczej każdy ucieka, uchyla się, robi uniki. Gra ciekawa i emocjonująca, choć dobra raczej dla większych grup. Trudno grać w dwa ognie z jedną tylko matką (i jednym ojcem). Inna nazwa zabawy – zbijak – nie doczekała się swojej piosenki.

No to jeszcze trzecia propozycja – skakanka. Tym razem zamiast tekstu będzie teledysk. Yves LaRock i utwór „Rise Up”. Obejrzyjcie sobie na YouTubie. Jak widać początki są może trudne, ale trening czyni mistrza. Gdyby wiedzę o świecie czerpać z kina, skakankę trzeba by przypisać do sali treningowej bokserskiego klubu. Rekwizyt silnych mężczyzn przygotowujących się do walki. A przecież przez lata była podstawą sportowej edukacji dziewczynek. I nie tylko. Skakało się w młodości – także w grupie, przez skakankę kręconą przez dwie osoby. Poza wszystkim ćwiczy też wyczucie rytmu i koordynację.

Follow Embassy One https://bit.ly/2XNg6k4Listen to the Embassy One...

TARGI ŚLUBNEJesienią i zimą w Polsce odbędzie się dziesięć takich imprez. Nie licząc nieustających targów ślubnych w Int...
10/07/2026

TARGI ŚLUBNE

Jesienią i zimą w Polsce odbędzie się dziesięć takich imprez. Nie licząc nieustających targów ślubnych w Internecie. Spójrzmy na listę wystawców: moda ślubna – męska i damska, agencje kompleksowe, wedding planners, foto-wideo, gastronomia, kwiaty i dekoracje, limuzyny i podróże (przedślubne i poślubne), uroda i zdrowie, biżuteria, muzyka i występy, atrakcje specjalne. Do tego czasopisma, portale, no i targi – sporo ludzi żyje z cudzych ślubów. Z drugiej strony – według danych statystycznych – od dekady spada liczba zawieranych w danym roku małżeństw. Przez dekadę ze 193 zeszliśmy do 133 tysięcy. Czy wobec tego branża ma szanse? Czy uratują ją związki jednopłciowe? A może sologamia?

Nie wiecie, co to takiego? Ja też nie wiedziałem, ale się właśnie dowiedziałem. To nowy trend, nowa moda – zawieranie związków ze sobą samym. Taka manifestacja samoakceptacji, a może samouwielbienia. Na razie obyczajowa ciekawostka, ale kto wie – nie do takich dziwactw przekonali nas celebryci i trendsetterzy. Napisałem „dziwactw”? No cóż, tak uważam – mam nadzieję, że nie jest to dowód na moją nietolerancję. Może jednak dodać przymiotnik nieszkodliwe? „Nieszkodliwe dziwactwo” brzmi łagodniej.

Miłość, szacunek można sobie ślubować. Że się nie opuszczę aż do śmierci (a nawet po) – to raczej oczywiste. Obrączka jedna czy dwie? Lewą ręką na palec prawej, a prawą na palec lewej? To już mało istotne szczegóły. Podobnie jak kwestia, czy krzyczeć „gorzko, gorzko” albo jak rozwiązać problem przenoszenia przez próg. Tu dałby radę tylko baron Münchhausen albo Chuck Norris. Odpadają za to inne problemy: Zawierać intercyzę czy zdecydować się na wspólny majątek? Przed ślubem mieszkać razem czy oddzielnie? Kto weźmie psa po rozwodzie?

Można się oczywiście zastanawiać, czy nie jest to dalsze rozmywanie idei małżeństwa. Związki jednopłciowe, teraz sologamia, za chwilę ślub z ukochanym… klubem sportowym. Widziałem już (w Internecie) fotościanki komunijne z herbem Widzewa. Podobno eleganckie i subtelne. Co jeszcze wymyślą? Co jeszcze zaakceptujemy? Po mszy zapraszamy na obiad… a w lokalu można sobie zrobić zdjęcie, jest napis „Pierwsza Komunia Święta”, jest imię komunikanta, a w środku herb klubu. I co? Psujesz zabawę czy dyskretnie spuszczasz wzrok? A co, gdy dziecko prosi cię o wspólne zdjęcie?

Gdybym dostał zaproszenie na czyjś ślub z sobą samym, to chyba bym nie poszedł (chociaż przed walentynkami też się broniłem, ale żonie jakiś drobiazg teraz kupuję). Chcesz celebrować miłość do siebie, to po co ci inni przy tej uroczystości? Sam sobie przysięgaj i składaj życzenia. Indywidualizm posunięty do granic narcyzmu potrzebuje jednak wspólnych rytuałów? Społecznej akceptacji? Tu dochodzimy do kluczowego pytania: czy nasze życie należy wyłącznie do nas? Czy żyjemy dla siebie?

A dziś bajka, trochę science fiction.ZNIKAJĄCE LITERYByć może był to atak hakerski, być może błąd kogoś, kto składał tek...
02/07/2026

A dziś bajka, trochę science fiction.

ZNIKAJĄCE LITERY

Być może był to atak hakerski, być może błąd kogoś, kto składał tekst – zdania są dziś podzielone. W każdym razie wszystko zaczęło się w redakcji pewnej gazety. Akurat oddawano do druku nowy numer. Po wszystkich korektach pozostało jeszcze usunąć jednoliterowe wyrazy na końcu linijki. (Kiedyś nazywało się je sierotami, więc przeniesienie do następnego wiersza byłoby czymś w rodzaju adopcji). Można to zrobić twardą spacją albo jednym kliknięciem w całym zaznaczonym tekście. Tyle że jedno (nie)odpowiednie kliknięcie i usunięcie pojedynczych znaków z końca wersu zmieniło się w usunięcie wszystkich pojedynczych liter w całym tekście. W całej gazecie. Jednoliterowe spójniki i przyimki dostały wolne. Czytelnicy mogli przeczytać o „jednym najlepszych filmów Polakach Anglii” albo o „wrogu bram kryzysie gospodarce”.

Było lekkie zamieszanie w redakcji, szukanie przyczyn i tradycyjne mądre rady po szkodzie. Ktoś zapytał sztuczną inteligencję, dlaczego program „zjadł spójniki”. Tak naprawdę spójnikami są a oraz i. Natomiast o, u, w, z to przyimki. Rozmowa z chatem nie była łatwa, nie wiedzieć czemu algorytm wywnioskował z niej, że spójniki i przyimki są smaczne. I – aż trudno w to uwierzyć – postanowił spróbować, czy to prawda. W sekundę „zjadł” wszystkie jednoliterowe słowa ze wszystkich plików na dysku rozmówcy. I tylko się oblizał. Potem przyszedł czas na lokalną sieć wydawnictwa, a potem już poszło… a, i, o, u, w, z zaczęły znikać z całego Internetu – infekcja żarłocznych wirusów rozpowszechniała się lotem błyskawicy.

Oczywiście informatycy próbowali coś na to zaradzić, ale nawet wielokrotne restartowanie wszystkiego nic nie dawało. Starano się obejść problem, łącząc te zjadane litery z kolejnym słowem – najpierw dywizem, a potem normalnie sklejając w całość. Pisano: To jeden znajlepszych filmów o-Polakach w-Anglii. Ale algorytm szybko się zorientował i odgryzał spójnikowe doklejki. By go zmylić, ludzie w ogóle zrezygnowali ze spacji, ale i to nie na wiele się zdało. Sztuczna inteligencja sama sobie te spacje stawiała, odkrawała smakowite kąski, posiłkując się wirtualnym nożem i (być może) widelcem.

No cóż, bez a i o jakoś można żyć. Ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. Z czasem, gdy zasoby jednoliterowych słów w sieci się wyczerpały, żarłoczny potwór wziął się za słowa dwuliterowe. Zniknęły: do, od, na, bo, co… Coraz trudniej było coś zrozumieć. A gdy znikać zaczęły słowa trzyliterowe, problemem zajęła się specjalna agenda ONZ. Dla ułatwienia dokumenty przygotowywano po węgiersku, który to język słynie z długich, a więc na razie bezpiecznych słów. Co uradzono? Pomysł polegał na zastępowaniu liter, a niekiedy całych sylab lub słów odpowiednimi liczbami, zapisywanymi oczywiście cyframi. Okazało się bowiem, że programowi cyfry nie smakują. Wkrótce książki, gazety, wpisy i SMS-y zaroiły się od cyfr. Już nie tylko 6-7, ale też 124-57 czy 12-36-152 były codziennymi notatkami. Trochę się to myliło z numerami telefonów, ale młodzież szybko się przyzwyczaiła.

Za to starsi mieli kłopoty z nowym zapisem i popadli we wtórny analfabetyzm. Nowe znaczenie zyskało też pojęcie wykluczenia cyfrowego. Za to w szkole minister mogła połączyć matematykę z polskim i zaoszczędzić na pensjach dla nauczycieli.

Adres

Zgierz

Godziny otwarcia

Poniedziałek 06:00 - 23:00
Wtorek 06:00 - 23:00
Środa 06:00 - 23:00
Czwartek 06:00 - 23:00
Piątek 06:00 - 23:00
Sobota 07:00 - 23:00
Niedziela 07:00 - 23:00

Telefon

+48669413512

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Fundacja SNG Kultura i Sport opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij