01/09/2026
Są takie projekty, których nie da się stworzyć w kilka miesięcy. Są takie historie, których nie da się po prostu zaśpiewać.
„Pieśni Czarnych Niewolników” to cztery lata twórczej pracy Macieja Miszy Borowicza z nami - Chórem Juventus.
Gdy październiku 2022 roku Maciej przejął kierownictwo nad chórem, wiedzieliśmy, że wchodzimy na zupełnie nieznane nam artystyczne tereny. W zaledwie osiem miesięcy, przygotowaliśmy koncert jubileuszowy. Jedną z jego części była próba pokazania korzeni muzyki gospel.
Na warsztat trafiło kilka tradycyjnych utworów negro spirituals.
Kilka utworów.
I nic nie zapowiadało jeszcze, że właśnie wtedy rozpocznie się droga, która trwa do dziś.
Dla Macieja nie był to koniec pracy nad tą muzyką. Wręcz przeciwnie.
Zaczęły się poszukiwania.
Studiował źródła. Przeglądał setki utworów i materiały historyczne. Analizował zapisy nutowe. Badał konteksty, w których powstawały pieśni. Konsultował ich warstwę językową.
A przede wszystkim — tworzył.
Łączył dziesiątki tradycyjnych utworów w jedną muzyczną opowieść. Komponował nowe fragmenty muzyczne do zachowanych tekstów. Tworzył aranżacje, szukał właściwego brzmienia, właściwego słowa, właściwego miejsca dla każdej pieśni.
Bo z czasem przestało chodzić wyłącznie o muzykę.
Z tych pieśni zaczęła wyłaniać się historia.
Historia konkretnych ludzi.
Historia narodu.
Historia cierpienia, wiary, nadziei i walki o wolność, która była i jest pragnieniem wielu.
Maciej zaczął przypisywać muzykę do historii, słowa do emocji, a pojedyncze pieśni do kolejnych fragmentów opowieści.
W kwietniu 2024 roku zaprezentowaliśmy pełny koncert „Pieśni Czarnych Niewolników”.
Ale już wtedy wiedzieliśmy, że ta historia jeszcze się nie skończyła, że to wciąż otwarta księga. Maciej nadal badał źródła. Łączył fakty. Poszukiwał kolejnych pieśni i kolejnych historii. Pamięć o przeszłości, którą chciał zachować, nie pozwalała mu postawić kropki.
W sierpniu 2025 roku projekt został rozbudowany o warstwę kostiumograficzną, muzyka coraz pełniej zaczęła budować opowieść, coraz mocniej splatała się z obrazem i emocjami.
A jednak wciąż można było więcej.
Bo w zamyśle autora nie miał powstać kolejny koncert.
Miał powstać spektakl.
Dlatego kolejne miesiące były kolejnymi setkami godzin pracy.
Pracy nad muzyką.
Nad tekstem.
Nad historią.
Nad dramaturgią.
Nad językiem.
Nad tym, jak opowiedzieć coś, czego nie można opowiedzieć powierzchownie.
Setki godzin spędzonych nad cyfrowymi materiałami historycznymi, zapisami nutowymi, konsultacjami językowymi.
Tygodnie aranżowania i pracy kompozytorskiej.
Miesiące pracy chóru.
Aż w końcu powstał scenariusz — rama, która pozwoliła tchnąć życie w historię zapisaną wcześniej w pieśniach.
Od pierwszych kilku negro spirituals do pełnego spektaklu.
Od pomysłu na fragment koncertu do czteroletniej podróży.
Dni, które zamieniały się w setki godzin.
Setki godzin, które zamieniały się w muzykę.
Muzyka, która zamieniła się w historię.
A historia — w spektakl.
Przez te cztery lata my - Chór Juventus, realizując po drodze kolejne projekty, koncerty i wyzwania, wciąż wracał do “Pieśni Czarnych Niewolników”.
Wracaliśmy do tych samych pieśni i uczyliśmy się nowych.
Wracaliśmy do tych samych słów rozumiejąc je za każdym razem trochę inaczej.
Przestaliśmy być tylko wykonawcami muzyki.
Stawaliśmy się nośnikiem przekazu o wolności.
Nie tylko w warstwie muzycznej. Także aktorskiej.
A to nie było łatwe.Nikt z nas nie jest aktorem. Musieliśmy nauczyć się nie tylko śpiewać tę historię, ale również ją przeżywać, pokazywać, przekazywać. Znaleźć w sobie emocje, które pozwolą opowiedzieć o doświadczeniu ludzi żyjących w świecie, którego sami nie znamy.
Stawaliśmy się częścią tej opowieści.
Każde kolejne słowo nabierało znaczenia.
Każda fraza miała swoją historię.
Każda pieśń niosła czyjś głos.
A kiedy Maciej powierzył nam wykonanie całego spektaklu, powierzył nam coś znacznie więcej niż muzykę.
Powierzył nam swoją czteroletnią pracę. Swoją historię. Swoją wizję.
To był ogromny dowód zaufania.
I chyba właśnie dlatego wyśpiewanie tej historii nie było łatwe.
Bo nie da się śpiewać o bólu, wolności, odebranej godności, nadziei i walce, pozostając całkowicie obok tych emocji.
Jej opowiedzenie było niezwykle emocjonalne.
Ale 22 sierpnia 2026 roku stanęliśmy razem na scenie.
Maciej — twórca tej niezwykłej opowieści.
My — trzydzieści głosów, którym z zaufaniem powierzył jej wykonanie.
I przez chwilę wszystko, co wydarzyło się przez te cztery lata, spotkało się w jednym miejscu.
Na scenie.
Wybrzmiała muzyka.
Wybrzmiały słowa.
Wybrzmiała historia.
Bo dziś wiemy już, że „Pieśni Czarnych Niewolników” to nie tylko muzyka.
To opowieść o człowieku, który mimo odebranej wolności nie przestał wierzyć, marzyć i śpiewać.
To historia, która została zapisana w pieśniach, a dziś — dzięki pracy Macieja i głosom Chóru Juventus — otrzymała również sceniczne życie.
Czy to koniec tej historii?
Pewnie nie.
Bo tak samo jak walka o wolność wciąż pozostaje żywa, tak i nasza opowieść nie jest jeszcze zamkniętą księgą.
22 sierpnia zapisaliśmy w niej kolejny rozdział.
I wierzymy, że to nie ostatni.
Bo ta premiera pokazała nam coś jeszcze.
Że nawet jeśli droga jest długa.
Że nawet jeśli czasem jest trudna.
Że nawet jeśli wymaga setek godzin pracy, cierpliwości, pokory i wiary w to, co robimy, to dzięki zaufaniu, dzięki wspólnej pracy i dzięki powierzeniu sobie nawzajem naszych talentów możemy stworzyć coś, co przekracza granice pojedynczego człowieka.
Maciej powierzył nam swoją muzykę.
My powierzyliśmy mu nasze głosy.
I razem opowiedzieliśmy historię, która nie pozwala jeszcze postawić kropki.
cdn
Tymczasem DZIĘKUJEMY Maciej Misza Borowicz
as
Fot. Ania Cicherska Fotografia