29/10/2026
Dziś zdaje lokal.
Wczoraj Bożena Z i jej ojciec pomogli mi kolejny raz 💖
Bożena była po nocce i na noc znów szła .
Jest po operacji cieśni a mimo tego była przy mnie w tych ważnych chwilach gdy miałam tyle sprzątania, pracy i poświęciła swój czas oraz siły. 🥰💖🐾😽
Ogromnie się cieszę ,że udało się mi i zwierzętom odejść z tego miejsca .
Marzyłam o tym ale nie było alternatyw , pieniędzy ani możliwości.
Myślałam że będziemy tam tkwić jeszcze długo, w ciągłej niepewności o jutro .
Wtedy trzeba się pogodzić z tym co jest i żyć jak się da - dla zwierząt .
Ale ciężko się żyje ,planuje , inwestuje w coś co nigdy nie będzie fundacji własnością .
Ciężko też żyć mając świadomość, że w każdej chwili można dostać wypowiedzenie umowy nawet bez przyczyny .
Nie mówiąc o ogromnie drogim czynszu ,który mógłby być wykorzystany dla zwierząt.
A co najgorsze budynek był i jest okropnie zagrzybiony ,co dla zdrowia jest okrucieństwem .
Bez przerwy pracował osuszacz powietrza i czasem w ciągu dnia wylewałem z niego 3L wody .
Dziś jest ten dzień gdy zdam klucze ,podpisze dokumenty i odjadę z tego miejsca na zawsze w sensie formalnym i fizycznym.
Przez prawie 4 lata jednak było to miejsce ,miejscem ratowania skrzywdzonych ,bezdomnych, nikomu niepotrzebnych i nie kochanych przez ludzi zwierzęt.
Tam wiele ich trafiło, bo się znudzili właścicielom , oddanych przez ludzi jak zniszczona zabawka, sikajacych ze stresu i traum, Trafiały koty wychodzące ,których już nie chciano bo po wypadkach były niepełnosprawne , koty które trafiły po śmierci Opiekuna ,bo rodzina zabierała majątek i mieszkanie ale kot miał trafić na podwórko.
Głównie były to koty hut, kopalń , koty z ogródków działkowych rozmnożone ,bo nikt nad tym nie panował . Trafiały też koty które żyły pod samochodami ,bo nawet kawałka miejsca na tej planecie dla nich nie było.
Wszystkie niechciane i niepotrzebne a nawet prześladowane i nienawidzone do granic możliwości przez cZŁOwieka .
Tam uczyłam opieki nad zwierzętami ponad 67 dzieci ,które
przychodzoli na wolontariat .
Dzieci i młodzież w wieku od 5 do 18 lat uczyłam jak się opiekuje zwierzętami i jakie są cudowne .
Te 5 letnie dzieci przychodzili z rodzicami .
Jeden z takich 5 latków jak się nauczył sprzątać po kotach ,to matka tego chłopca adoptowała 2 koty .
Była pewna , że syn ma miłość do zwierząt i będzie się umiał nimi opiekować .
Tu do końca swego życia był pies Huzar , staruszek ze schroniska ,który już ledwie chodził. Pies ,który nie miał szansy na adopcje a życie jakie wcześniej miał zgotowane przez ludzi było piekłem .
Tu do końca była też moja wierna sunia Amanda ,która przeżyła ze mną 15 lat a umarła mając 17, bo zabrałam ją ze schroniska jak miała 2 lata.
Było to miejsce również ratunkiem dla chorych , połamanych , skazanych na śmierć gołębi ,sroki, jeży, kawek.
W tym miejscu poznałam wcześniej nieznane przechodzące lub spacerujące z psem osoby ,które mnie zaczepiły i często rozmawiałam z nimi .
Wiele tych osób wspierało mnie.
Te chwile będę trzymać w wspomnieniach na zawsze.
Ale obecnie sam ten budynek bez tych wszystkich zwierząt jest dla mnie tylko martwą budowlą .
Bardzo dziękuję wszystkim osobom ,które przy mnie byli i wspierali w tamtym okresie czasu.
O ludziach które uprzykszli mi życie nie będę pisać, często są to nieszczęśniki dla siebie samych ,którym rodzice nie dali szczęścia ani miłości .
Od dziecka do starości zamiast robić coś fajnego dla świata obserwują ,krytykują i próbują niszczyć to co się tworzy.
Ale ich broń zamieniłam na zmianę na lepsze warunki dla zwierząt, więc może powinnam im też podziękować 🤔😀
Bo jest przysłowie ,że nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło . 🐾
