Początki...
Przed oficjalnym utworzeniem i zarejestrowaniem Polskiej Sekcji Międzynarodowej Organizacji Sztuki Ludowej (IOV), co nastąpiło na początku stycznia 1989 r., trwał długi, prawie dziesięcioletni okres działalności nieoficjalnej. Głównym tworzywem na tej drodze było wówczas wielkie bogactwo polskiej kultury ludowej, autentycznej, nie naruszonej jeszcze znacząco poprzez współczesną cywili
zację i przemiany polityczne. Dobrym popularyzatorem tej kultury w Polsce i za granicą – zwłaszcza tanecznej i muzycznej – był mgr Stanisław Leszczyński i kierowany przez niego „Zespół Tańca Ludowego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej” (ZTL UMCS) w Lublinie. w Eisenstadt (Austria) odbyło się pierwsze spotkanie Stanisława Leszczyńskiego z czołowym austriackim działaczem folklorystycznym Alexandrem Veiglem. Od tej pory rozpoczęła się dwustronna choć wówczas bardzo ograniczona) wymiana artystyczna zespołów folklorystycznych między Polską i (Austrią, a następnie – stopniowo z dużymi trudnościami – z innymi krajami zachodnimi. powstała Międzynarodowa Organizacja Sztuki Ludowej (IOV) z siedzibą w Mödling pod Wiedniem, a jej sekretarzem generalnym został Alexander Veigl – związki polskich działaczy kultury ludowej z IOV stały się dużo łatwiejsze – niektórzy z nich już wówczas zostali członkami IOV. jako przedstawiciel polskich folklorystów wszedł do naczelnych władz IOV – został członkiem Prezydium IOV. To pierwsza ścieżka prowadząca polskich folklorystów do IOV. Drugą ścieżką był wówczas Ogólnopolski Festiwal Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym od 20 lat organizowany przez Wojewódzki Dom Kultury (WDK) w Lublinie wspomagany przez Targi Sztuki Ludowej prowadzone przez Stowarzyszenie Twórców Ludowych (STL). Corocznie ogólnopolskie eliminacje autentycznych artystów ludowych na Festiwal i ich prezentacje na Festiwalu sprzyjały zachowaniu autentycznej kultury ludowej i promocji jej wykonawców, a w społeczeństwie jej popularyzację. Natomiast dla IOV był Festiwal potencjalnym terenem zainteresowań i źródłem kandydatów na członków. Alexander Veigl wyrażał bardzo duże zainteresowanie Festiwalem w Kazimierzu i zmierzał do poznania jego walorów., co też wkrótce nastąpiło. Trzecią ścieżką prowadzącą do Polskiej Sekcji IOV był funkcjonujący na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS kierowany przez doc. dra Mieczysława Marczuka Zespół Badań i Popularyzacji Kultury Ludowej UMCS skupiający część młodych pracowników naukowych Zakładu Andragogiki, po kilku z Instytutu Filologii Polskiej UMCS i z WDK oraz kilku kierowników zespołów folklorystycznych. Znaczna część członków Zespołu już należała do IOV. Zespół gromadził literaturę naukową z zakresu polskiej kultury ludowej, śledził i wskazywał na zagrożenia dla polskiej kultury ludowej płynące z rozwoju procesów cywilizacyjnych, wspierał naukowo Festiwal w Kazimierzu i organizował towarzyszące mu tematycznie konferencje naukowe. Analizował też założenia programowe oraz pierwsze działania IOV. Był również zainteresowany wymianą naukową z zagranicą w sferze kultury ludowej, na którą dawał nadzieję IOV, a która - zwłaszcza z Zachodem - była wówczas bardzo utrudniona.
