01/10/2026
Wilcze rodziny nie odrzucają chorych szczeniąt
Jesień to czas wielkiej próby dla wilczych szczeniąt. Po letnim, stacjonarnym okresie życia, gdy rodzice i starsze o rok rodzeństwo dostarczali im pokarm niesiony w żołądkach i w pyskach najpierw do nory, a potem do innych miejsc ukrycia, nadszedł czas wędrówek po ogromnym rodzinnym terytorium. W październiku wilcze szczenięta mają zaledwie 5 miesięcy i są znacznie mniejsze od dorosłych wilków. Jeszcze nie polują z rodziną, lecz są prowadzone do zdobyczy, często upolowanej w odległym krańcu terytorium. Żeby zjeść, muszą nierzadko pokonać dystans nawet kilkunastu kilometrów. Szczenięta w dobrej kondycji dają radę nadążyć za rodzicami i dotrzeć do posiłku w ciągu nocy, te z poważnymi wadami rozwojowymi (a to zdarza się także u dzikich zwierząt) lub infekcjami, np. świerzbem, nosówką czy chorobami odkleszczowymi, nie. Zostają gdzieś po drodze, czekając, aż rodzice wrócą do nich, niosąc posiłek w żołądkach, tak jak to się działo latem.
Jak wykazały nasze badania naukowe z wykorzystaniem telemetrii oraz fotopułapek, starsze wilki wracają i dokarmiają osłabione szczenięta. Jednak nie dzieje się to codziennie, bo żeby mieć czym dokarmić, muszą upolować kolejną zdobycz. A to zwykle udaje się po kilku dniach poszukiwań, pogoni i prób ataku. W międzyczasie zdrowe szczenięta dojadają resztki poprzedniej zdobyczy, do której dotarły z rodziną, a chore głodują do momentu pojawienia się rodziców z kolejną dostawą pokarmu. W rozległych lasach, stan takich poważnie chorych szczeniąt stopniowo się pogarsza i, pomimo wysiłków grupy rodzinnej, umierają. W większości polskich lasów, gdzie do ludzkich osad jest bardzo blisko, niezwykle czuły wilczy węch prowadzi takie schorowane szczenięta do resztek żywności, których źródłem jest człowiek. Bywało już tak, że była to padlina na zapleczach licznych w Polsce ferm drobiu (link do omówienia artykułu poniżej). Dlatego jesienią osłabione szczenięta są czasami widywane w pobliżu zabudowań.
Tak się dzieje w gminie Santok, na skraju Puszczy Noteckiej. Z tego też powodu pięciomiesięczny, poważnie chory szczeniak pojawił się na ogródkach działkowych w Gryfinie. Jesteśmy pewni, że co kilka nocy jego rodzina przychodziła z pokarmem, ale on nie był w stanie tego pokarmu zjeść ani go strawić. W lepszych momentach włóczył się po okolicy za dnia, bo wtedy jest cieplej i wydatek energetyczny jest mniejszy. Ponieważ jego obecność wywoływała zrozumiały niepokój wśród okolicznych mieszkańców, został odłowiony i przekazany na badania lekarzowi weterynarii, który po wnikliwych badaniach stwierdził, że zwierzę jest w bardzo złym stanie. Ten szczeniak w naturze byłby skazany na śmierć. Tylko najzdrowsi i najsilniejsi jego bracia i siostry mają szanse na dorosłość oraz możliwość przekazania genów swojemu potomstwu.
Tak działają mechanizmy doboru naturalnego i powinniśmy to uszanować. Utrzymywanie w niewoli takiego wilka, do czego wielu nawołuje, też nie jest dla niego dobre. Jego wada kręgosłupa i dysfunkcja układu pokarmowego skazują go na życie w ustawicznym, trudnym do wyobrażenia cierpieniu. A paraliżujący strach przed człowiekiem, który jest brany za uległość i ufność, powoduje nieustający stres. Czy naprawdę tego chcemy dla młodziutkiego wilka z Gryfina i innych chorych szczeniąt?
https://naukawpolsce.pl/aktualnosci/news%2C110861%2Cbadanie-padlina-drobiu-z-ferm-przyciaga-wilki-w-poblize-zabudowan.html
Na zdjęciu kilkumiesięczne szczenię wilka zabite przez świerzbowca (Fot. K. Lesner).