Mirosław Dzielski (1941-1989) został zapamiętany jako eseista i działacz opozycyjny lat 80-tych, a także założyciel Krakowskiego Towarzystwa Przemysłowego, jednego z pierwszych stowarzyszeń obywatelskich, powstałych jeszcze przed upadkiem komunizmu, stawiających sobie za cel promocję przedsiębiorczości i idei wolności gospodarczej. Swą działalność publicystyczną rozpoczął Dzielski, będący wówczas
pracownikiem Instytutu Filozofii UJ, już w latach 70-tych w "Merkuryuszu Krakowskim i Światowym", a następnie - po wprowadzeniu stanu wojennego - w "13 Grudnia" i wreszcie w "Piśmie chrześcijańsko-liberalnym ". To właśnie w tych pismach popularyzował idee wolnego rynku, które po latach pozwoliły zaliczyć go do grona najważniejszych przedstawicieli liberalizmu i zwolenników kapitalizmu tego okresu. W tych latach napisał zarazem najważniejsze swe eseje, pt. "Odrodzenie ducha - budowa wolności", "Duch nadchodzącego czasu", "Potrzeba twórczego antykomunizmu" czy "Chrześcijaństwo a liberalizm", w których przedstawił szeroki program odbudowy obyczajów i instytucji, niszczonych w okresie komunizmu, lecz niezbędnych dla powodzenia wielkich zmian politycznych, jakie miały czekać Polskę. Dzielski, wysuwający postulaty liberalizacji gospodarki jeszcze przed rozpoczęciem dalekosiężnych reform demokratycznych, zmierzał konsekwentnie do ukazania moralnych i cywilizacyjnych podwalin przemian. Ta okoliczność nadawała jego myśli politycznej szczególnego oblicza. Postulowana przez Dzielskiego postawa wolnościowa miała silne podłoże etyczno-chrześciajńskie, zgodnie z dokonanym przez niego rozpoznaniem, że "prawdziwymi rycerzami wolności" są ludzie, którzy wykażą się pełniejszą postawą "poznawczą", pozwalającą zrozumieć potrzeby drugiego człowieka czy - ostatecznie - uzasadnić swą wolność potrzebą sumienia i prawdy. Istotnie, Dzielski postrzegał wolność w kategoriach moralnych i religijnych, tłumacząc w ten sam sposób również zagadnienia obyczajów, cywilizacji czy pracy. Tak też chciał wyjaśniać wielkie świadectwa politycznego, a raczej moralnego odrodzenia narodu z końcem lat 70-tych i początkiem 80-tych, zagrożone - jak sądził i oceniał - groźnymi zamiarami zastąpienia owej "rewolucji duchowej" - "materialną", a więc "pracy nad sobą" - "pracą nad innymi". Współtworząc krakowskie środowisko opozycyjne, włączył się również w działalność NSZZ "Solidarność". Jest bardzo znamienne, że Dzielski, którego poglądy nie zawsze znajdowały zrozumienie dominujących nurtów polskiej opozycji demokratycznej, nie należał do jej czołowych przedstawicieli. Mimo to, jego podejście zaowocowało licznymi inicjatywami, które z perspektywy minionych lat wymagają szczególnego uznania. Przykładowo, jego program tworzenia specjalnych stref ekonomicznych pozwalających na łagodną restrukturyzację państwowych ośrodków przemysłowych mógł stać się modelowym sposobem rozwiązań pretransformacyjnych. Dowodem uznania dla szerokiej działalności Dzielskiego było zaproszenie go do współpracy koncepcyjnej w ramach Prymasowskiej Rady Społecznej. Na uznanie to wskazywałaby również późniejsza relacja, według której Dzielski miał być w okresie tworzenia rządu latem 1989 roku proponowany na kandydata na premiera Polski przez Prymasa, który nie wiedział jeszcze o śmiertelnej chorobie polityka. Zmarłemu przedwcześnie Mirosławowi Dzielskiemu nie dane było uczestniczyć w budowaniu zrębów wolnej Polski po 1989 r. Pozostawił jednak po sobie liczne pisma, w których po latach można się doszukiwać ciągle potrzebnych idei - nadziei na bardziej obywatelską, bardziej solidarną, ale i bardziej przedsiębiorczą Polskę, której obywatele, zdolni do ciągłego zrywania "pęt strachu", nie ustaną w wysiłkach twórczego wypełnienia pojawiających się przed nimi "obszarami wolności". Celem „Centrum imienia Mirosława Dzielskiego” w Krakowie jest :
1) propagowanie myśli naukowej i dorobku intelektualnego Mirosława Dzielskiego,
2) wspieranie rozwoju społeczeństwa obywatelskiego w Polsce,
3) prowadzenie interdyscyplinarnej i ponad środowiskowej debaty naukowej i publicznej o warunkach funkcjonowania i rozwoju społeczeństw lokalnych w Polsce,
4) prowadzenie projektów naukowych z zakresu finansów prywatnych i publicznych,
5) formułowanie projektów rozwiązań ustrojowych, prawnych i organizacyjnych służących właściwemu funkcjonowaniu społeczeństw lokalnych,
6) działalność edukacyjna i naukowa w zakresie integracji europejskiej,
7) poszukiwanie nowych rozwiązań i metod działania w zakresie edukacji,
8) działalność edukacyjna w zakresie promocji kultury i dziedzictwa narodowego,
9) powoływanie do życia struktur umożliwiających efektywną współpracę oraz skuteczną wymianę informacji w wyżej wymienionym zakresie.
