24/10/2026
Dawno, dawno temu poszłam na terapię, żeby przestać być szalona.
Tak przynajmniej myślałam.
Niektórzy mówili to wprost, inni patrzyli na mnie w ten szczególny sposób, który sprawia, że zaczynasz zastanawiać się, czy przypadkiem rzeczywiście nie ma z Tobą czegoś nie tak. Kiedy coś mnie bolało, słyszałam, że przesadzam. Kiedy próbowałam nazwać to, co się wydarzyło, okazywało się, że źle pamiętam. Kiedy się złościłam, problemem przestawało być to, co mnie zraniło, a stawało się to, w jaki sposób o tym mówię.
W końcu zaczęłam tracić zaufanie do samej siebie…
Może jestem zbyt emocjonalna? Może trudna? Może gdybym była spokojniejsza, łagodniejsza i bardziej wyrozumiała, wszystko wreszcie zaczęłoby się układać?
Poszłam więc na terapię, żeby „się naprawić”.
Kobieta siedząca na przeciwko mnie zapytała:
„A co, jeśli to, co Pani przeżywa, nie jest oznaką szaleństwa? Co, jeśli doświadcza Pani przemocy?”
To słowo zmieniło sposób, w jaki zaczęłam patrzeć na swoją historię.
Zrozumiałam, że można przez lata naprawiać siebie, próbując przetrwać w relacji, która nas rani. Że kiedy ktoś nieustannie podważa Twoje odczucia, możesz w końcu przestać ufać własnym oczom. I że emocjonalna reakcja na krzywdę nie zawsze jest problemem. Czasem jest odpowiedzią na to, co dzieje się wokół Ciebie.
Nie stałam się nagle idealna. Nadal miałam swoje cienie, błędy i trudne miejsca. Ale zaczęłam rozumieć, że moja niedoskonałość nie daje nikomu prawa do przemocy.
Przez lata szukałam w sobie potwora, którego inni kazali mi zobaczyć.
Powoli zaczęłam odzyskiwać siebie.
CD komentarz 🙌🏻