02/10/2026
Jan T. – leśnik z wykształcenia, były członek PZPR. Ponad dekadę na dyrektorskich stanowiskach w krakowskim magistracie. Ostatni raz powołany w 2015 roku, gdy toczyło się przeciwko niemu 13 postępowań. Dziś prawomocnie skazany na 5,5 roku więzienia.
To historia, która jest gotowym scenariuszem na film. Jan T. to najbarwniejsza postać krakowskiego magistratu i symbol tego, jak głęboko może zepsuć się urząd. Przez lata uchodziło mu na sucho niemal wszystko.
CMENTARZE: „URODZIŁEM SIĘ 1 LISTOPADA”
Kariera Jana T. w magistracie zaczyna się w pierwszej połowie lat 90. We wrześniu 1995 roku prezydent Józef Lassota powołuje go bez konkursu na dyrektora Zarządu Cmentarzy Komunalnych. Jan T. żartuje wtedy z dziennikarzami: „Jestem stworzony do tej roboty. Urodziłem się 1 listopada”.
Jego styl zarządzania szybko daje się wszystkim we znaki. Pracownicy nazywają go „terrorystą”. W niespełna dwa lata z ZCK odchodzą 123 osoby, czyli niemal cała załoga.
„Szef kazał położyć kafelki, a moi ludzie nie umieli tego zrobić porządnie, bo nie są przecież fliziarzami” – opowiadała „Wyborczej” jedna z kierowniczek. Fachowców opłaciła z własnej kieszeni. Materiały i ludzi woziła prywatnym autem, bo szef zlikwidował firmowy transport.
Pracownicy mówili, że „dyrektor lubi blondynki”. Podobno sam to ogłaszał. Jedna z pracownic opisała w skardze do prezydenta miasta, jak dyrektor razem z zastępczynią trzymali jej ręce i rozpinali bluzkę, żeby „sprawdzić krój stanika”. Inna zanotowała w kalendarzu, że pewnego lutowego dnia o godzinie 11 dyrektor przykuł swoją zastępczynię policyjnymi kajdankami do nogi krzesła. Jan T. przyznał później, że zapiął jej kajdanki. Tłumaczył, że „dla żartu, odprężony”.
Według pracowników codziennością były przekleństwa, które słyszeli nawet interesanci, i uwagi do pracownic o za długiej spódnicy albo za małym dekolcie, często przy petentach. Na służbowych imprezach miał upijać pracowników, nagrywać ich i fotografować, a potem publicznie z nich drwić.
W latach 1996–2002 Inspekcja Pracy kontrolowała ZCK 16 razy, za każdym razem po skargach. Wydała 80 decyzji o nieprawidłowościach, a dyrektor utrudniał kontrole. Żadna inna miejska jednostka nie miała wtedy takiego bilansu.
KAWIOR, SZAMPAN I PÓŁ TONY WĘDLIN
W 2001 roku ZCK kontroluje Regionalna Izba Obrachunkowa. Kontrolerów zdumiewają rachunki za mikrofalówki, żelazka, kawior, szampana i ponad pół tony wędlin. Dwaj zastępcy dyrektora zarabiają po ok. 190 tys. zł, grubo ponad limit tzw. ustawy kominowej. RIO sugeruje zwolnienie dyrektora.
Prezydent Andrzej Gołaś zawiesza Jana T., a ten od razu idzie na zwolnienie lekarskie. Zostaje na nim rok. W tym czasie wydzwania ze służbowego telefonu kilkanaście tysięcy złotych.
Zastępca zwołuje konferencję prasową i pokazuje „dorobek” poprzednika: zabytkowe meble, kandelabry, stare zegary, luksusowe łazienki, kilkanaście garniturów i trzy etole z lisów. W jednym z garaży stoi półtorametrowy pomnik klęczącego Jana Pawła II z brązu. Kosztował prawie 60 tys. zł, a składali się na niego „dobrowolnie” pracownicy.
Kilka lat później, już po aresztowaniu dyrektora, pracownica innej jednostki opowiadała „Wyborczej”: „Kiedyś zastanawiałam się, czy on w ogóle za coś płaci. Śniadanie jadł w pracy, obiad w pracy, wychodził późno w nocy, dojadając też w pracy. Papierosy kupowali mu podwładni”.
„NIEZATAPIALNY”
W 2002 roku wybory wygrywa Jacek Majchrowski. Zawieszony i wciąż chory dyrektor dostaje od nowego prezydenta jeszcze pół roku zaległego urlopu. Właśnie wtedy urzędnicy i dziennikarze zaczynają nazywać go „niezatapialnym”.
2 czerwca 2003 roku Majchrowski mianuje go dyrektorem Zarządu Dróg i Komunikacji, jednej z najważniejszych miejskich jednostek. Wystarcza 40 dni. Pracownicy masowo idą na zwolnienia. Dyrektor dzwoni przed północą i wzywa ludzi na budowę, żeby zapytać, dlaczego krawężnik położono tak, a nie inaczej.
Urzędnicy proszą o spotkanie z prezydentem, ale bez skutku. Pomaga dopiero ks. Józef Głowa z krakowskiej kurii. Dwie godziny po rozmowie z nim pracownicy dostają zaproszenie do gabinetu prezydenta. „Prezydent, słuchając naszych opowieści, łapał się za głowę” – relacjonowała jedna z obecnych osób. Majchrowski prosi o dwa tygodnie cierpliwości. Dzień później, 12 lipca 2003 roku, Jan T. sam składa dymisję.
WIELKI POWRÓT
Na tym się nie kończy. 2 października 2004 roku Jan T. wraca, i to znów do ZDiK. Wraca z przytupem: wjeżdża pod prąd w ulicę Dominikańską, a strażnikom miejskim, którzy go zatrzymują, ubliża. Sprawa zostaje zamieciona pod dywan.
Jednostka przechodzi kolejne reorganizacje: ZDiK, potem ZDiT, KZD i wreszcie ZIKiT. Nazwy się zmieniają, szef zostaje ten sam. Radni próbują się go pozbyć i wpisują do regulaminu konkursu wymogi dotyczące wykształcenia, których Jan T. nie spełnia. Majchrowski i tak powołuje go poza konkursem na pełniącego obowiązki dyrektora.
To lata „szklanej środy” ze stycznia 2005 roku. Spóźniona decyzja o wysłaniu piaskarek paraliżuje miasto, a Jan T. zostaje za to skazany na grzywnę. Do tego dochodzą tory na Kapelance i Monte Cassino, gdzie przy źle zbudowanych peronach niskopodłogowe tramwaje nie mogą otworzyć drzwi, oraz estakada nad rondem Polsadu, stawiana bez pozwolenia na budowę.
ARESZT
Pracowników wybawia dopiero policja. W marcu 2008 roku Jan T. zostaje zatrzymany rano, gdy wychodzi z domu. W areszcie spędza 21 miesięcy i wychodzi za kaucją. Gdy w sądzie zostaje poproszony, by się przedstawił, mówi: „Nazywam się Jan Tajster i jestem niepokorny”.
2015: SZEŚĆ DNI
Wydawało się, że to koniec. Tymczasem w lipcu 2015 roku Majchrowski powołuje Jana T. na dyrektora ZIKiT, jednostki z budżetem rzędu 600–700 mln zł i ok. 500 pracownikami. Toczy się wtedy przeciwko niemu 13 postępowań, m.in. o korupcję, mobbing, przekroczenie uprawnień i ustawianie przetargów.
Majchrowski broni swojej decyzji: przekonuje, że dopóki nie ma prawomocnego wyroku, Jan T. jest niewinny.
Gdy wiadomość o nominacji dociera do ZIKiT, jedna z urzędniczek mdleje i po pracy jedzie do szpitala. W mieście wybucha burza. CBA bierze pod lupę konkurs, a ponad 8 tys. osób na Facebooku domaga się odwołania prezydenta.
https://www.youtube.com/watch?v=3S1atfP7HXk
Presja okazuje się zbyt silna. Po sześciu dniach Majchrowski się wycofuje:
„Pozwalam sobie Państwa poinformować, że z dniem dzisiejszym podjąłem decyzję o rozwiązaniu umowy z Panem Dyrektorem Tajsterem. Wspólnie doszliśmy do wniosku, że atmosfera, jaka wytworzyła się wokół kwestii powołania go na stanowisko, wyklucza możliwość skutecznego wykonywania przez niego obowiązków służbowych”.
FINAŁ
Od tamtej pory o Janie T. słychać już tylko w sądach. W 2019 roku zostaje prawomocnie skazany na więzienie za ustawianie przetargów przy wizycie Benedykta XVI i przy pracach w podziemiach Rynku Głównego. Po kasacji kara wynosi ostatecznie rok i 10 miesięcy.
W grudniu 2025 roku zapada prawomocny wyrok w najpoważniejszej sprawie: 5,5 roku więzienia za łapówki. Wśród nich był dom w Kryspinowie, zbudowany na jego rzecz przez firmę realizującą miejskie kontrakty. Sąd orzekł przepadek 888 tys. zł. Akt oskarżenia trafił do sądu w 2008 roku, więc na prawomocny wyrok trzeba było czekać 17 lat.
Po latach ta historia wydaje się niemożliwa. O Janie T. wiedziało całe miasto: urzędnicy, radni, dziennikarze, kolejni prezydenci. Mimo to przez ponad dekadę kierował miejskimi jednostkami, od cmentarzy po zarząd dróg z budżetem liczonym w setkach milionów złotych. Kontrole RIO, 16 kontroli Inspekcji Pracy, skargi pracowników, interwencja kurii, sprawy sądowe – nic przez lata nie zatrzymało „Niezatapialnego”.
