13/07/2026
Sa loob ng tatlong taon ko sa Kawa Pilipinas, maraming beses na akong tinanong kung bakit patuloy pa rin akong bumabalik. Ang madalas kong sagot ay simple: dahil sa Kawa Pilipinas, natagpuan ko ang layuning mas malaki kaysa sa aking sarili.
Sa Kawa Pilipinas, namulat ako sa isang katotohanan: ang pagkain ay hindi pribilehiyoโito ay isang pangunahing karapatan na hindi dapat ipagkait sa sinuman. Ito ang paniniwalang patuloy na nagpapaalala sa akin kung bakit mahalaga ang bawat oras ng paglilingkod, bawat pagkaing naihahain, at bawat kamay na nag-aabot ng pag-asa.
Kaya hangga't may pagkakataon akong maglingkod, pipiliin kong bumalik. Sapagkat ang tunay na serbisyo ay hindi lamang tungkol sa pagbibigay ng pagkain; ito ay tungkol sa pagpapanumbalik ng dignidad, pagbibigay ng pag-asa, at pagpapalaganap ng malasakit sa kapwa.
Tatlong taon na ang lumipas, at kung may isang bagay mang hindi nagbago, iyon ay ang paniniwalang ang bawat taong nabibigyan ng pagkain ay paalala na ang malasakit ay may kapangyarihang magbago ng buhay.
Kasama sa laban kontra kagutuman,
Thirdy Banaag