https://www.facebook.com/1216020111859300/

Trending Stories Portal, cagayan, Cagayan de Oro (2026)

14/06/2026

ARAW-ARAW NA TAHIMIK NA PUMAPASOK SA ESKWELAHAN ANG ISANG BATANG LALAKI NA SUOT ANG LUMANG SAPATOS NA MAY TAPAL, GASGAS, AT HALOS BUMUKA NA ANG TALAMPAKAN. PILIT NIYA ITONG ITINATAGO SA ILALIM NG UPUAN, PERO NAPANSIN PA RIN NG KANYANG MGA CLASSMATE KAYA SIYA PINAGTAWANAN, NILAIT, AT TINAWAG NA KAWAWA SA HARAP NG BUONG KLASE. NAPAYUKO ANG BATA HABANG PINIPIGIL ANG LUHA, HAWAK ANG MALIIT NA LARAWAN NG KANYANG AMA SA LOOB NG BAG. PERO ILANG MINUTO LANG ANG LUMIPAS, BIGLANG DUMATING SA PAARALAN ANG ISANG LALAKING HINDI INAASAHAN NG LAHAT. AT NANG TAWAGIN NG PRINCIPAL ANG BATA SA HARAP, NANLAMIG ANG MGA NANLAIT—DAHIL DOON NILA NALAMAN KUNG SINO PALA ANG AMANG MATAGAL NANG TAHIMIK NA NAGSASAKRIPISYO PARA SA KANYA!

EPISODE 1: ANG BATANG MAY LUMANG SAPATOS

Hindi na maalala ni Benjie kung ilang beses niyang itinago ang paa niya sa ilalim ng upuan. Ang alam lang niya, kanina pa nakatingin ang mga kaklase niya sa sapatos niyang kupas, marumi, at halos bumuka na ang gilid.

“Uy, tingnan n’yo sapatos niya,” bulong ni Carlo, pero sinadya niyang lakasan. “Parang galing pa sa lolo niya.”

Nagtawanan ang tatlong batang nasa likod.

Napayuko si Benjie. Hinila niya pababa ang laylayan ng shorts niya, kahit alam niyang hindi nito matatakpan ang sapatos.

“Benjie,” sabi ng isang batang babae, “bakit hindi ka bumili ng bago?”

Hindi siya sumagot.

Paano niya sasabihin na isang pares lang ang kaya nilang gamitin? Paano niya ipapaliwanag na inuuna ng tatay niya ang bigas kaysa sapatos, ang baon kaysa porma, ang kuryente kaysa bagong gamit?

“Baka wala silang pera,” sabi ni Carlo. “Kaya amoy lumang kahon.”

Mas lumakas ang tawanan...

BUONG KWENTO NASA FIRST COMMENT 👇👇👇

13/06/2026

ISANG MAKAPANGYARIHANG CEO ANG TAHIMIK NA PUMILA SA BANGKO AT LIHIM NA NAGBAYAD NG UTANG NG ISANG HAGGARD AT HAPONG PAMILYA NA HALOS MAPALUHOD NA SA HIYA SA HARAP NG MATAPOBRENG MGA TELLER… PERO HINDI ALAM NG KAWAWANG PAMILYA, ANG ESTRANGHERONG NAG-ABOT NG TULONG SA KANILA AY HINDI LAMANG MAYAMAN KUNDI TAONG MAY KONEKSIYON SA PINAKAMASAKIT NA BAHAGI NG KANILANG NAKARAAN—AT NANG MALAMAN NILA KUNG SINO TALAGA SIYA, WALA NI ISA ANG NAKAPAGSALITA SA GULAT.

Maaga pa lang ay nasa loob na ng bangko ang pamilyang Santos—si Mang Ernesto, ang kanyang asawang si Aling Lorna, at ang dalawa nilang anak na sina Mika at Junjun. Halatang pagod ang kanilang mukha. Si Aling Lorna ay nanginginig habang hawak ang lumang sobre na naglalaman ng mga papeles ng utang nila. Si Mang Ernesto naman ay pilit na pinapakalma ang mga bata, kahit siya mismo ay halos hindi na makahinga sa kaba.

Hindi sila mayaman. Estranghero sila sa lugar—bagong lipat mula sa probinsya matapos masunog ang maliit nilang tindahan. Dahil sa pangangailangan, nangutang sila sa bangko para makapagsimula muli. Ngunit nagkasakit si Aling Lorna, naubos ang puhunan, at hindi nila nabayaran ang buwanang hulog.

“Ma’am, kahit extension lang po,” pakiusap ni Mang Ernesto sa teller. “Kahit isang buwan lang. Hahanap po ako ng paraan.”

Tumingin ang teller sa papeles, pagkatapos ay umiling. “Sir, matagal na pong overdue ang account ninyo. May penalty na po ito. Kailangan ninyong magbayad ngayon, o tuluyan nang isasara ang inyong loan record.”

Napayuko si Aling Lorna. “Wala na po kaming ibang mapupuntahan.”

Nagsimulang umiyak si Mika. Hinawakan niya ang damit ng kanyang ina. “Mama, uuwi na po ba tayo?”

Narinig iyon ng ibang nakapila. May ilan na naawa, may ilan namang nagbulungan.

Sa gilid ng pila, tahimik na nakatayo ang isang lalaking naka-abong suit. Hindi siya nagsasalita. Pinagmamasdan lang niya ang pamilya. Hawak niya ang isang maliit na sobre at matagal nang nakatingin kay Mang Ernesto.

Lumapit ang isang bank officer at malamig na nagsabi, “Pasensya na po, pero hindi na namin kayo matutulungan kung wala kayong pambayad.”

Napapikit si Mang Ernesto. Para siyang binagsakan ng mundo.

Hindi niya alam, ang lalaking tahimik na nanonood ay hindi basta kliyente. At ilang minuto pa lang, babaguhin nito ang buhay nila magpakailanman.

FULL STORY SA COMMENT SECTION👇👇👇 Type YES kung nagustohan mo ang buong kwento.

13/06/2026

ISANG PROBINSYANONG LALAKI ANG TAHIMIK NA PUMASOK SA AIRPORT, SUOT ANG SIMPLENG DAMIT AT MAHIGPIT NA HAWAK ANG LUMANG BAYONG NA PARA BANG PINAKAMAHALAGANG BAGAY SA BUHAY NIYA. PERO DAHIL SA KANYANG ITSURA, BIGLA SIYANG PINAGDUDUHAN, PINAHINTO, AT PINAGBINTANGANG MAY NINAKAW O ITINATAGONG BAWAL SA LOOB NG BAYONG. NAPAYUKO ANG LALAKI HABANG PINAGTITINGINAN SIYA NG MGA PASAHERO, PILIT NA IPINAPALIWANAG NA MAY DALA LANG SIYANG MAHALAGANG PASALUBONG. PERO WALANG NAKINIG. NANG BUKSAN NG OFFICER ANG BAYONG SA HARAP NG LAHAT, BIGLA ITONG NAMUTLA, TUMIGIL ANG MGA BULUNGAN, AT ILANG SEGUNDO LANG ANG LUMIPAS, HINDI NA NIYA NAPIGIL ANG LUHA—DAHIL ANG NASA LOOB PALA NITO AY ISANG BAGAY NA MATAGAL NANG HINAHANAP NG ISANG PAMILYANG NASA AIRPORT NOONG ARAW NA IYON!

EPISODE 1: ANG PROBINSYANONG NASA SECURITY CHECK

Hindi na maalala ni Mang Tomas kung ilang beses niyang niyakap ang bayong sa dibdib niya. Ang alam lang niya, nakatayo siya sa gitna ng airport security check, pawis na pawis, nanginginig ang tuhod, at pinipigilan ang sariling huwag umiyak habang nakatingin sa mga unipormadong nakapaligid sa kanya.

“Sir,” mahina niyang sabi, “hindi po ako nagnakaw. Hahanapin ko lang po si Officer Rafael Domingo.”

Tiningnan siya ng isang officer mula ulo hanggang paa. Kupas ang polo niya. May putik ang laylayan ng pantalon. Ang tsinelas niya, halos pudpod na. Sa kamay niya, isang lumang bayong na parang galing pa sa palengke.

“Airport ito,” matigas na sabi ng officer. “Hindi bus terminal. Bakit ka may dalang bayong dito?”

Napayuko si Mang Tomas.

“Galing pa po akong probinsya. Pinadala lang po ito.”

May babaeng staff sa gilid ang bumulong, “Baka may kinuha ’yan sa baggage area.”

May ilang pasaherong napatingin. May ilan pang kumuha ng cellphone, hindi para tumulong, kundi para makiusyoso...

BUONG KWENTO NASA FIRST COMMENT 👇👇👇

13/06/2026

ISANG MAYAMANG BILYONARYONG LALAKI ANG PALIHIM NA NAGPAPADALA NG ANONYMOUS NA TULONG SA ISANG KAWAWANG PAMILYANG NAULILA, WALANG PANGALAN, WALANG KAPALIT, AT UMAASANG HINDI NA NIYA MULING MAALALA ANG NAKARAAN… PERO HINDI NIYA ALAM, ANG ISA SA MGA BATANG TAHIMIK NA TUMATANGGAP NG SUPOT NG BIGAS AT SOBRE NG PAG-ASA AY SARILI NIYA PALANG ANAK—AT ANG PAMILYANG AKALA NIYA’Y TINUTULUNGAN LANG DAHIL SA AWA, IYON NA PALA ANG PAMILYANG MATAGAL NANG HINIHINGI NG PUSO NIYA NA MABALIKAN.

Malakas ang ulan nang huminto ang itim na sasakyan ni Don Miguel Aranda sa dulo ng isang makipot na eskinita. Kilala siya sa buong bansa bilang bilyonaryong may-ari ng mga ospital, supermarket, at construction company. Ngunit sa gabing iyon, walang driver, walang bodyguard, at walang camera. Nakasuot siya ng lumang hoodie, takip ang mukha, at bitbit ang ilang kahon ng pagkain, gamot, kumot, at grocery.

Ilang linggo na niyang naririnig mula sa isang volunteer group ang tungkol sa tatlong magkakapatid na naulila matapos mamatay ang kanilang ina sa sakit. Wala raw silang kamag-anak na tumutulong. Nakatira sila sa lumang bahay na halos pasukin na ng ulan. Ang panganay, si Lina, labintatlong taong gulang pa lang, ang nag-aalaga sa dalawang nakababatang kapatid—si Junjun at si Ella.

Hindi alam ni Don Miguel kung bakit siya sobrang naapektuhan sa kwento nila. Marami na siyang natulungan noon. Pero kakaiba ang bigat sa dibdib niya tuwing nakikita ang larawan ng mga bata. Lalo na ang batang lalaki na si Junjun, na may malalim na matang parang matagal na niyang kilala.

Dahan-dahan niyang inilapag ang mga kahon sa tapat ng pintuan. May sobre rin siyang iniwan, may lamang pera at sulat: “Para sa inyong pagkain, gamot, at pag-aaral. Huwag kayong susuko.”

Bago siya makaalis, bahagyang bumukas ang pinto. Tatlong batang payat, basang-basa ang paa, at nanginginig sa lamig ang sumilip. Si Lina ang unang lumabas. Hawak niya ang kandila, at sa likod niya ay umiiyak si Ella.

“Sino po kayo?” tanong ni Lina.

Hindi agad sumagot si Don Miguel. Ayaw niyang makilala. Gusto lang niyang makatulong.

“Kaibigan lang ng nanay n’yo,” mahinang sabi niya.

Biglang lumabas si Junjun. “Kilala n’yo po si Mama?”

Napatingin si Don Miguel sa bata. Parang may pamilyar sa mukha nito—sa ilong, sa mata, sa paraan ng pagtitig.

“Kilala ko siya noon,” sagot niya.

“Ang pangalan po niya ay Clara,” sabi ni Junjun. “Sabi niya po, bago siya namatay, may taong dapat daw bumalik sa amin balang araw.”

Napatigil si Don Miguel.

Clara.

Isang pangalang dalawampung taon niyang pilit kinalimutan, ngunit sa isang gabi ng ulan, muling bumalik na parang kidlat sa kanyang puso.

FULL STORY SA COMMENT SECTION👇👇👇 Type YES kung nagustohan mo ang buong kwento.

13/06/2026

ILANG BUWAN NANG WALANG TRABAHO ANG KUYA SA KANILANG BAHAY, KAYA ARAW-ARAW SIYANG PINAGSASALITAAN, TINATAWAG NA PALAMUNIN, AT PINAPARAMDAM NA WALA NA SIYANG SILBI SA PAMILYA. TAHIMIK LANG SIYANG NAGLULUTO, NAGLILINIS, AT NAG-AALAGA SA KANILANG MATANDANG INA HABANG ANG MGA KAPATID NIYA AY PAULIT-ULIT SIYANG KINUKUTYA. PERO ISANG HAPON, MAY DUMATING NA MALAKING PACKAGE MULA ABROAD NA NAKAPANGALAN SA KANYA. NOONG UNA, PINAGTAWANAN PA NILA ITO AT SINABING BAKA LIMOS LANG NG KAIBIGAN. PERO NANG BUKSAN ANG KAHON AT MAKITA ANG MGA DOKUMENTO, RESIBO, AT ISANG SULAT NA MATAGAL NANG ITINAGO SA KANYA, BIGLANG NANLAMIG ANG BUONG PAMILYA—DAHIL DOON NILA NALAMAN KUNG SINO PALA ANG TAHIMIK NA NAGSASAKRIPISYO PARA SA KANILA!

EPISODE 1: ANG KUYANG NASA GITNA NG SALA

Hindi na maalala ni Jun kung ilang beses na siyang nakatayo sa gitna ng sala habang lahat ng mata ay nakatingin sa kanya na parang siya ang pinakamabigat na gamit sa bahay. Ang alam lang niya, hawak niya ang lumang resume folder, suot ang kupas na polo, at pinipigilan ang sariling huwag umiyak habang nagsasalita ang ina niyang si Aling Corazon.

“Hanggang kailan ka ba ganyan?” matigas nitong tanong. “Wala kang trabaho. Wala kang ambag. Kumakain ka lang dito.”

Napayuko si Jun.

Sa tabi ng mesa, nakaupo ang ama niyang si Mang Berting, tahimik pero mabigat ang tingin. Ang kapatid niyang si Liza, nakahalukipkip, halatang sawa na rin sa kanya. Sa likod, ang tiya niyang si Nida ay umiling-iling na parang matagal na siyang hinusgahan.

“Ma,” mahinang sabi ni Jun, “naghahanap naman po ako.”

“Naghahanap?” singhal ni Liza. “Ilang buwan na ’yan. Puro ka naghahanap. Baka naman ang hinahanap mo, dahilan para manatiling palamunin.”

Palamunin.

Doon napapikit si Jun...

BUONG KWENTO NASA FIRST COMMENT 👇👇👇

13/06/2026

ISANG KAWAWANG MATANDANG NAKA-BARONG ANG SINITA NG MAYABANG NA PULIS SA TERMINAL, HAWAK ANG LUMANG BAG AT PINAGDUDUDAHANG NANGGUGULO LANG DAHIL TAHIMIK SIYANG NAKATAYO SA GILID… PERO HINDI ALAM NG PULIS, ANG MATANDANG KANYANG PINAGSALITAAN AY MAY DALA NG LUMANG MEDALYANG HINDI KAYANG PANTAYAN NG KANYANG YABANG—AT NANG ILABAS ITO, IYON NA PALA ANG SANDALING BIGLA SIYANG NAG-SALUTE SA HARAP NG MARAMING TAO.

Mainit ang hapon sa malaking terminal sa Cubao. Maingay ang mga bus, sunod-sunod ang tawag ng mga konduktor, at abala ang mga pasaherong bitbit ang maleta, bayong, at kahon ng pasalubong. Sa gitna ng kaguluhan, tahimik na nakaupo sa metal na upuan ang isang matandang lalaki na naka-lumang barong.

Siya si Tatay Amado. Payat, kulubot ang kamay, maputi na ang buhok, at may maliit na sling bag sa dibdib. Ang barong niya ay may mga bahid ng dumi at pawis, ngunit halatang inalagaan nang matagal. Sa tingin ng iba, isa lamang siyang matandang probinsyanong naliligaw sa terminal.

Ngunit napansin siya ni Patrolman Edwin, isang batang pulis na naka-duty sa terminal. Kanina pa raw nakaupo ang matanda. Hindi sumasakay, hindi bumibili ng ticket, at tila may hinihintay. Dahil may ulat ng mandurukot sa lugar, nilapitan niya ito.

“Tatay, kanina pa kayo rito. Ano po ang ginagawa ninyo?” seryosong tanong ng pulis.

Dahan-dahang tumingala ang matanda. “May hinihintay lang ako, iho.”

“Sino po?”

“Anak ko.”

Napatingin si Edwin sa paligid. “May ticket po ba kayo? May ID?”

Nanginginig na kinapa ni Tatay Amado ang kanyang sling bag. Ilang pasahero ang napahinto at nakisilip. May babaeng bumulong, “Baka modus ‘yan.” May lalaking nagsabing, “Matanda man, hindi na rin sigurado ngayon.”

Napayuko si Tatay Amado. Hindi siya sanay na pinagdududahan. Buong buhay niya, sinikap niyang mabuhay nang may dangal. Ngunit sa terminal na iyon, sa harap ng maraming tao, para siyang batang pinapagalitan.

“Pasensya na, iho,” mahina niyang sabi. “Hindi ko lang makita ang ID ko.”

FULL STORY SA COMMENT SECTION👇👇👇 Type YES kung nagustohan mo ang buong kwento.

13/06/2026

ISANG MADALING-ARAW SA MATAONG TERMINAL, TAHIMIK NA NAGTITINDA NG KAPE ANG ISANG LALAKING SIMPLE ANG SUOT, BITBIT ANG LUMANG THERMOS AT MGA PLASTIK NA BASO PARA KUMITA KAHIT KAUNTI. HABANG NILALAPITAN NIYA ANG MGA PASAHERO, MAY ILANG TAONG BIGLANG NAGTAWANAN, PINAGSALITAAN SIYA, AT TINAWAG NA “KAWAWANG KAPE VENDOR” NA PARANG WALA SIYANG DIGNIDAD SA HARAP NG LAHAT. NAPAYUKO ANG LALAKI, PERO HINDI SIYA SUMAGOT. TAHIMIK LANG NIYANG INAYOS ANG LUMANG LARAWANG NAKASUKSOK SA BULSA NG KANYANG APRON. PERO ILANG MINUTO LANG ANG LUMIPAS, BIGLANG DUMATING ANG CONVOY NG MAYOR SA TERMINAL. AKALA NG LAHAT AY MAY INSPEKSYON LANG, PERO NANG BUMABA ANG MAYOR AT DIRETSO SIYANG LUMAPIT SA LALAKING PINAGTAWANAN NILA, NANLAMIG ANG MGA NANLAIT—DAHIL SA HARAP NG BUONG TERMINAL, SIYA ANG UNANG YINAKAP NG MAYOR NA PARANG MATAGAL NANG MAY UTANG NA LUHA SA KANYA!

EPISODE 1: ANG KAPENG HINALUAN NG LUHA

Hindi na maalala ni Mang Lando kung ilang tasa ng kape ang naibenta niya sa terminal na iyon. Ang alam lang niya, tuwing madaling-araw, bago pa magising ang karamihan, nakatayo na siya sa gilid ng bus bay, bitbit ang lumang termos, mga paper cup, at maliit na kahong pinaglalagyan ng asukal at creamer.

“Kape po… mainit pa…”

Mahina na ang boses niya kumpara noon. May sipon siya, nanginginig ang kamay, at basang-basa ang tuwalya sa balikat niya dahil sa pawis. Pero kailangan niyang magtiis. May gamot na bibilhin. May upa na hahabulin. May tiyan na kailangang lamanán kahit isang beses sa isang araw.

Nang umagang iyon, may grupo ng mga pasaherong naghihintay ng bus. Mga nakadamit nang maayos, may hawak na cellphone, at halatang sanay tumingin sa mahihirap na parang parte lang ng ingay sa paligid.

“Kuya, magkano kape?” tanong ng isang lalaki.

“Kinse po,” sagot ni Mang Lando.

“Kinse?” natawa ang lalaki. “Sa itsura ng termos mo, parang sampung taon nang niluluto ’yan.”

Nagtawanan ang kasama niya.

Napayuko si Mang Lando. Hinawakan niya ang takip ng termos, pilit pinatatatag ang kamay...

BUONG KWENTO NASA FIRST COMMENT 👇👇👇

13/06/2026

ISANG KAWAWANG BATANG PUTIKAN ANG DAMIT ANG PINALAYAS NG SALBAHIS NA CASHIER SA TINDAHAN, HAWAK ANG BASANG SOBRE AT NANGINGINIG HABANG SINASABING MAY IMPORTANTENG IPAPAABOT LANG SIYA… PERO HINDI ALAM NG CASHIER, ANG SOBRANG AKALA NIYANG BASURA AY MAY LAMANG RESIBO, LARAWAN, AT PANGALANG KONEKTADO SA ISANG KRIMENG MATAGAL NANG ITINATAGO—AT NANG BUKSAN ITO NG MANAGER, IYON NA PALA ANG DAHILANG MAPAPATAWAG SIYA NG PULIS.

Malakas ang ulan nang pumasok ang isang batang lalaki sa maliit na convenience store sa kanto ng Barangay San Roque. Basa ang buhok niya, puno ng putik ang paa, at yakap-yakap niya ang isang lumang brown envelope na halos madurog na sa dumi at ulan.

“Ma’am,” mahina niyang sabi sa cashier na si Jenny, “puwede ko po bang makausap ang manager?”

Napatingin si Jenny sa kanya mula ulo hanggang paa. Kumunot ang noo niya nang makita ang putik sa sahig.

“Hoy, bata, labas,” mataray niyang sabi. “Nababasa mo ang sahig. Wala kaming limos dito.”

Napayuko ang bata. “Hindi po ako nanghihingi. May ibibigay lang po ako kay Sir Ramon.”

Nagtawanan ang ilang customer sa pila. May nagsabing, “Baka modus ’yan.” May isa pang bumulong, “Tingnan mo naman ang itsura.”

Mas lalong hinigpitan ng bata ang hawak sa sobre.

“Sinabi ko nang lumabas ka!” sigaw ni Jenny. “Baka kung ano pang dalang dumi niyan. At bakit mo hinahanap ang manager namin? Kilala mo ba siya?”

Tumulo ang luha ng bata, kasabay ng tubig-ulan mula sa buhok niya. “Sabi po kasi ni Lola Ising… kailangan ko raw po itong ibigay sa kanya. Bago po siya namatay.”

FULL STORY SA COMMENT SECTION👇👇👇 Type YES kung nagustohan mo ang buong kwento.

13/06/2026

ISANG NANAY ANG MATAGAL NA NAG-IPON PARA MABILI ANG REGALONG HILING NG KANYANG ANAK, KAYA NANG DUMATING ANG ORDER NA SIRA AT HALOS HINDI NA MAGAMIT, MAGALANG SIYANG NAG-MESSAGE SA ONLINE SELLER PARA MAGREKLAMO. PERO SA HALIP NA TULUNGAN, BIGLA SIYANG BINARA, PINAHIYA SA COMMENT SECTION, AT PINALABAS NA SINUNGALING SA HARAP NG MARAMING FOLLOWERS. NAPAYUKO ANG NANAY HABANG BINABASA ANG MGA PANLALAIT, HAWAK ANG PACKAGE NA MAY PUNIT NA BALOT AT KUPAS NA LABEL. PERO NANG IPINAKITA NIYA ANG WAYBILL NA MATAGAL NIYANG ITINAGO, BIGLANG NAMUTLA ANG SELLER. ILANG MINUTO LANG ANG LUMIPAS, MAY MGA CUSTOMER NA NAGSIMULANG MAGLABAS NG KANILANG SARILING RESIBO—AT DOON NABUNYAG ANG PANLOLOKONG MATAGAL NANG ITINATAGO SA LIKOD NG MAGANDANG REVIEWS!

EPISODE 1: ANG NANAY NA MAY HAWAK NA SIRANG PACKAGE

Hindi na maalala ni Aling Nena kung ilang beses niyang pinisil ang parcel sa kamay niya. Ang alam lang niya, nakatayo siya sa maliit na stockroom ng online shop, hawak ang sirang cellphone stand na inorder niya para sa anak niyang nag-aaral online, at pilit na pinipigilan ang luha habang nakatingin sa lalaking nasa harap niya.

“Sir,” mahinang sabi niya, “hindi po ito ang inorder ko. Sira pa po pagdating.”

Tiningnan siya ni Ramil, ang may-ari ng shop, mula ulo hanggang paa. Naka-house dress lang si Aling Nena, simple ang tsinelas, at halatang pagod sa biyahe. Sa likod ni Ramil, tatlong batang staff ang nakatayo, tahimik pero halatang nakikisakay sa yabang ng amo.

“Ma’am,” malamig na sabi ni Ramil, “lahat ng item namin chine-check bago ipadala. Baka kayo ang nakasira.”

Napakurap si Aling Nena.

“Ako po?” bulong niya. “Kakabukas ko lang po nito kanina. May video pa po ako.”

Umirap si Ramil...

BUONG KWENTO NASA FIRST COMMENT 👇👇👇

13/06/2026

ISANG KAWAWANG PAMILYANG NAKA-SIMPLE DAMIT ANG PINAHIYA NG MATAPOBRENG FLIGHT ATTENDANT SA LOOB NG EROPLANO, HAWAK ANG LUMANG BOARDING PASS HABANG PINAGTITINGINAN NG MGA PASAHERO NA PARANG HINDI SILA KARAPAT-DAPAT SA UPUAN NILA… PERO HINDI ALAM NG CREW, ANG TAHIMIK NA AMANG KANILANG MINALIIT AY MAY-ARI PALA NG AIRLINE NA KANILANG PINAGTATRABAHUHAN—AT NANG LUMAPIT ANG PILOTO PARA MAGBIGAY-GALANG, IYON NA PALA ANG SIMULA NG PAGGUHO NG YABANG NG FLIGHT ATTENDANT.

Punong-puno ang eroplano papuntang Cebu nang sumakay ang pamilyang Dela Cruz. Si Ramon, ang ama, ay nakasuot lang ng simpleng gray na polo. Ang asawa niyang si Mila ay may hawak na maliit na bag, habang mahigpit na kayakap ang anak nilang si Ella. Sa tabi naman ni Ramon, tahimik na nakaupo ang panganay nilang si Benjo, halatang kinakabahan dahil unang beses nitong sasakay ng eroplano.

Simple ang suot nila. Walang mamahaling relo, walang branded na bag, walang marangyang kilos. Kaya pagpasok pa lang nila sa cabin, may ilang pasaherong napatingin na. May iba pang bumulong, tila nagtataka kung paano sila napunta sa premium seats.

Lumapit ang flight attendant na si Clarisse, maganda, maayos ang uniporme, ngunit matalim ang tingin. Tiningnan niya ang boarding pass ni Ramon, pagkatapos ang kanilang suot.

“Sir, sigurado po ba kayong dito ang upuan ninyo?” tanong niya, may halong pagdududa.

“Opo,” mahinahong sagot ni Ramon. “Ito po ang nasa ticket.”

Napatingin si Clarisse kay Mila at sa dalawang bata. “Premium section po ito. Baka nagkamali lang kayo ng pasok.”

Napayuko si Mila. “Miss, ito po talaga ang nakalagay.”

Ngunit hindi pa rin kumbinsido si Clarisse. Huminga siya nang malalim, saka nagsalita nang mas malakas kaysa kailangan.

“Sir, paki-check naman po ulit. Ayaw po nating makaabala sa ibang pasahero.”

Naramdaman ni Ramon na maraming mata ang nakatingin sa kanila. Si Benjo ay napahawak sa kamay ng ama. Si Ella naman ay dumikit sa ina, tila natatakot.

“Ma’am,” mahinang sabi ni Ramon, “tama po ang ticket namin. Huwag n’yo na pong ipahiya ang mga bata.”

Ngunit napangiti si Clarisse na parang napilitan lang. “Sir, ginagawa ko lang po ang trabaho ko. Minsan po kasi may mga pasaherong hindi sanay sa seat assignment.”

Tumagos iyon sa dibdib ni Mila.

Hindi sila sumagot. Umupo na lang sila nang tahimik. Ngunit habang inaayos ni Ramon ang seatbelt ng anak, narinig niya ang mahinang tawa ng isang pasahero sa likod.

“Baka nanalo lang sa raffle,” bulong nito.

FULL STORY SA COMMENT SECTION👇👇👇 Type YES kung nagustohan mo ang buong kwento.

Trending Stories Portal

14/06/2026

13/06/2026

13/06/2026

13/06/2026

13/06/2026

13/06/2026

13/06/2026

13/06/2026

13/06/2026

13/06/2026

Address

Website

Alerts

Contact The Organization

Shortcuts

Share