Laxmi pratisthan

13/09/2026

20/08/2026

एउटा पुरानो तस्वीर, अनेकौँ सम्झना र नमीठो गरी भिजेका परेला

हामीलाई खासगरी धेरै मानिसहरूले ध्यान दिँदैनन्। पहिले–पहिले पत्रकारहरू र सञ्चारमाध्यमहरूले पनि हाम्रा काममा चासो राख्थे, समाचार बनाउँथे। तर पछिल्ला ५/६ वर्षयता त्यस्तो चासो निकै कम भएको छ। तर यसको अर्थ हाम्रो कर्म खस्किएको भने कदापि होइन। बरु, हामी झन् सक्रिय भएका छौँ, झन् धेरै मानिससम्म पुग्ने प्रयास गरिरहेका छौँ।

आज कार्यालयबाट अलि चाँडै घर फर्किएँ। अलिअलि बिसन्चो महसुस भइरहेको थियो। तर कुचुकुचु काम गरिरहने बानी परेको मान्छे, घरमा चुप लागेर बस्न कहाँ सकिँदो रहेछ र! आफ्नै मन, वचन र कर्मका दस्तावेजले भरिएका केही थान हार्डडिस्कमध्ये पुरानो एउटा निकालेर हेर्न थालेँ—पुराना भिडियो, तस्वीर र सम्झनाहरू।

झन्डै दुई दशकमा हामीले गरेका मानवीय कार्यहरू शब्दमा वर्णन गरेरै सकिँदैनन्। ती सबैलाई लेख्न थाल्ने हो भने सायद धेरै ठेली नै चाहिन्छन्। ती लेखिएलान्, नलेखिएलान्—अब त्यसको चिन्ता छैन। आज एउटा पुरानो तस्वीरमा मेरो ध्यान अडियो, त्यसकै बारेमा केही शब्द लेख्न मन लाग्यो।

कुरा २०७२ साल वैशाख १२ गतेको विनाशकारी भूकम्पलगत्तैको हो। त्यसबेला लक्ष्मी प्रतिष्ठान उद्धार, उपचार, राहतदेखि आवास निर्माणसम्मका काममा सक्रिय थियो। स्वयंसेवक, कर्मचारी र बोर्ड सदस्यहरूले जिम्मेवारी बाँडेर विभिन्न क्षेत्रमा खटिएका थियौँ। धादिङ, नुवाकोट, काठमाडौं, काभ्रे र सिन्धुपाल्चोक हाम्रा लक्षित क्षेत्र थिए।

मैले यहाँ राखेको तस्वीर सीपाघाटको हो। तस्वीरमा देखिएका पात्र चितवनका राजीव बिडारी हुन्। मैले जाने–बुझेअनुसार, उनले आफ्नै घरमा एक छाकको खाना पकाएर खानसमेत सायदै भ्याएका थिए होलान्। घरका कान्छा छोरा, सुखसयलमा हुर्किएका उनी त्यतिबेला भूकम्पपीडितका लागि आफ्नो सुख, सुविधा र आराम सबै बिर्सेर मैदानमा थिए।

उनका साथमा देवेन्द्र महत, अर्जुन चौलागाईं र हाम्रा कान्छु कृष्ण गौतम थिए, जो तस्वीरमा देखिएका छैनन्। उनीहरू सीपाघाट नजिकै इन्द्रावती नदी किनारमा २३ जनाको मेडिकल टोलीसहित उद्धार तथा उपचारमा खटिएका थिए।

क्याम्प नदी किनारमै थियो। खाना पकाउने ठाउँ र सुविधा केही थिएन। कहीँकतैबाट खोजेर ल्याएको चामल र थोरै चिनी , प्रेसर कुकरमा सिटी लगाएर एउटा गाडीमै बसेर खाना खाने जोहो गर्दै गरेको यही तस्वीर रहेछ।

तस्वीर हेर्दाहेर्दै म विगतमा पुगेँ। ती दिनहरूको संघर्ष सम्झिएँ। राज्यको उपेक्षा सम्झिएँ। सञ्चारमाध्यमको बेवास्ता सम्झिएँ। अनि थाहा नै नपाई मेरा परेलाहरू भिजिसकेछन्।

तर पनि मनमा एउटा सन्तोष छ—हामीले जे गर्‍यौँ, प्रचारका लागि होइन, मनले गर्‍यौँ। कसैले देखोस् भनेर होइन, पीडामा परेका मानिसको आँसु पुछ्न सकियोस् भनेर गर्‍यौँ। न पदको लोभ थियो, न पुरस्कारको अपेक्षा। केवल मानवीय कर्तव्य सम्झेर अघि बढिरह्यौँ।

आज यति मात्र सोचिरहेँ—मन, वचन र कर्मले गरिएका ती निःस्वार्थ मानवीय कार्यहरू स्वर्गमा रहेका हाम्रा कुमार र बलरामले देखिरहेका होलान् कि?

सायद उनीहरूले मुस्कुराउँदै भनेका होलान्—
“बुबा, तपाईंहरू सही बाटोमै हुनुहुन्छ, अझै नथाक्नुहोस्।”

त्यही कल्पनाले आज फेरि मन बलियो बनायो।

समयले प्रचार बिर्साउन सक्छ, सञ्चारमाध्यमले समाचार बिर्सन सक्छन्, मानिसहरूले पनि बिस्तारै सम्झन छोड्न सक्छन्। तर निःस्वार्थ कर्मको साक्षी स्वयं समय हुन्छ।

हामी त्यही विश्वासमा आज पनि निरन्तर यात्रामा छौँ।

10/08/2026

रुपान्तरण प्रयास जारी छ।

06/08/2026

https://www.facebook.com/laxmipratisthana/ Please like and follow us .

“Building brighter futures through education and skill empowerment.”