Een wezenlijk kenmerk t.o.v. andere voorzieningen is dat het aanbod dat er ligt grotendeels wordt aangeboden door (voormalige) vragers zelf. Het centrum biedt een basisaanbod aan en speelt vooral in op vragen en ideeën die mensen en/of stichtingen/groepen/etc. Bij voorkeur verbinden we vragen en ideeën van mensen en groepen aan elkaar. De visie van waaruit wordt gewerkt in het kort:
Als je aansluit bij wat mensen wél kunnen, als je gericht bent op zingeving en persoonlijk perspectief, dán krijg je een samenleving waarin mensen meer de verantwoordelijkheid voor hun eigen (en elkaars) welzijn nemen! Niet de beperking en het aanbod staat centraal, maar de mate waarin de mens zich gesterkt voelt. Het motto waarmee we zijn gestart luidt:
“Mensen hoeven niet ‘beter’ te worden…ze zijn al fantastisch!”
Het Zelfregiecentrum als voorziening herbergt typische Wmo-kenmerken:
Toegankelijk voor alle burgers; indicatie of ‘paspoort tot zorg’ speelt geen rol. Burgers worden uitgenodigd om tijdig zorgen te delen en te ervaren dat dit een manier kan zijn om ‘erger te voorkomen’. Burgers worden verleid om weer op hun eigen oplossingen te gaan vertrouwen. Burgers worden gestimuleerd om zelf de regie te houden of te hervinden
Burgers en initiatieven worden aan elkaar verbonden
Burgers worden verleid om van betekenis te zijn voor elkaar en daarmee voor zichzelf middels de intern ontwikkelde methode ‘Halen én brengen’. Gesitueerd in de wijk en inspelend op initiatieven en burgers uit die wijk. Op de vraag voor wie het Zelfregiecentrum bedoeld was, antwoordden we vier jaar geleden het volgende: “Het Zelfregiecentrum is er voor iedereen die een vraag of een idee heeft op het gebied van zijn, of andermans mentale welzijn.”
Deze nogal brede doelgroep geldt nog steeds, toch kunnen we de doelgroep na honderden bezoekers concreter maken. Op het gevaar af niet volledig te zijn, zijn dit de belangrijkste redenen waarom mensen het Zelfregiecentrum bezoeken:
Nauwelijks een sociaal netwerk hebben
Na meerdere behandelingen (klinisch en/of ambulant) bemerken dat het weer slechter met de psychische gezondheid gaat en geen zin en/of vertrouwen meer hebben in de ‘zoveelste’ behandeling
Zich niet thuis voelen in de huidige begeleidde werkomgeving en werk dat gekozen is vanwege de beperking; op zoek zijn naar (vrijwilligers-)werk dat meer aansluit bij de eigen kwaliteiten
Acute behoefte hebben aan een luisterend oor
Behoefte hebben aan een maatje die ook buiten kantoortijden bereikbaar is
Het gevoel niet tot zijn of haar recht te komen
Behoefte hebben aan ondersteuning bij het uitvoeren van een idee
Hopen aansluiting te vinden, peers, en niet bevestigd te worden in het gevoel van ‘anders’ zijn
Behoefte hebben om opgedane ervaringen op het gebied van kwetsbaarheid en herstel in te zetten voor anderen
Een plek vinden waar je gewoon mag ‘zijn’
