29/09/2026
De planning, gisteren geschreven:
"Morgenochtend vertrekt Farah. Dan eerst een paar kersenbonbons. Daarna moet ik op pad om een document te regelen voor de bank."
Daar ging het dus al mis: ophaaltijd 09:00 werd 11:00 en daarna 11:30 uur en vervolgens startte de bus niet meer. Toen ze eindelijk uit het zicht verdween en ik met een mond vol kersenbonbons keek hoe laat het was, was het te laat om naar de stad te rijden.
De schuttingbouwers kwamen wederom niet opdraven en toen ik ze een berichtje stuurde en meteen nog even de prijsafspraak er in zette, met eindbedrag voor 110 meter schutting, kwam de verrassing. De opgegeven prijs bleek niet per lineaire meter, maar per vierkante meter. WOT? Met een schutting van bijna drie meter hoog inclusief fundering verdriedubbelde de prijs bijna.
Ja. DOEI! Nog nooit meegemaakt. Als het nou een gemetselde muur van stenen was, zou ik het nog begrijpen. Maar dit gaat om twee metalen platen boven elkaar vastschroeven.
En dit was afgesproken in het Roemeens door een Roemeenstalige vriend die perfect Engels spreekt. Geen kwestie van miscommunicatie door de taalbarrière, dus.
Mafklappers.
Dus.
Ervin gaat morgen beginnen met gaten boren met mijn grondboormachine, die op diesel loopt. Dan gaan de p***n er op de juiste afstand in, met assistentie van Felix, zodat die recht komen te staan. Er komt een truck met 15 ton grote stenen, om mee te beginnen, uit Movilita zodat we de lokale ondernemers steunen. Dat zal niet genoeg zijn, maar het is een aardig begin.
Daarna cement laten komen en mixen met de betonmolen die ik jaren geleden al heb gekocht.
Stap voor stap.
Voor de hele zware klussen vind ik wel ergens een Jerommeke met spierballen die we een paar dagen in kunnen huren, want vrijwilligers hebben we niet.
Het gaat (veel) langer duren, maar zo komt het Bark Park er ook.
Gewoon starten, dat is de truc.
Zis iz Romania ;)
'niets doen is geen optie'
