15/04/2026
De vrijheid nemen - PopUpGedachte woensdag 15 april 2026. Rikko Voorberg:
Nog tien dagen, dan gaat het beginnen. Op 25 april 2026 gaat in Nederland de Peacewalk naar Jeruzalem van start. In Abcoude, Utrecht, Culemborg, Eck & Wiel, Wageningen, Arnhem en Nijmegen is de route nauwkeurig gemarkeerd, er zijn slaapplaatsen geregeld bij gastgezinnen, scouting of kerkzaaltjes. Hier koken mensen voor 30 personen, ergens is een lunchplaats voor 100 personen, witte vlaggen worden ontrold en we gaan maar op weg. Misschien ben je er wel bij? Ik ben er in elk geval, met vrouw Joanne en kinderen. De eerste week om verderop langs de route aan te haken voor de rest van het jaar.
We nemen de vrijheid. Iedereen die loopt, neemt even de vrijheid. Om het even niet te weten, maar wel een verlangen en een hoop te delen. Om ruimte te maken voor rouw of verdriet of woede - en om met elkaar in gesprek te zijn over wat vrede nodig heeft in deze tijd. Zowel ver weg, als heel dichtbij. En de weg gaat ons er iets van leren.
Iedereen is uitgenodigd, we weten niet hoe groot het gaat worden - maar dat is ook niet de vraag. We weten wel dat we op weg gaan en de impact, het resultaat en de uitwerking overlaten aan de geschiedenis. Dat we die vrijheid nemen. Want dat kan meestal niet.
Ik dacht altijd dat de mensen met macht de macht hadden. Maar door het vele werk met vluchtelingen langs de grenzen van Europa en de pogingen om de macht te vragen verantwoordelijkheid te nemen, werd ik me meer en meer bewust van de onmacht van de macht. Zij kunnen niet zomaar hun hart volgen of doen wat het geweten vraagt om te doen. Ze kunnen nauwelijks risico nemen, want dan zijn ze hun plek kwijt. En dat is ok, want er moeten ook mensen op die posities zijn. Maar de mens zonder macht is vrijer om te gaan en staan, om keuzes te maken en soms de stem te verheffen. Er hangt minder van af. Dus is er de ruimte om voor te gaan. Om maar in beweging te komen. Zo ging dat met We Gaan Ze Halen en zo gaat het met de Peacewalk. We gaan gewoon maar onderweg. Succes is zeker niet gegarandeerd. Sterker nog, succes is niet eens gedefinieerd. Het hart vraagt om een handeling en God zegene de greep
Ik moet aan deze vrijheid denken door het verhaal van de volgelingen van Jezus die aan de religieuze leiders wat hoofdpijn bezorgen. Ze vertellen het verhaal van de opstanding, van de onrechtmatige executie - niet alleen van een goed mens, maar van de Redder zelf. En dat dit niet het einde van de wereld is, maar een nieuw begin. Dus worden ze gevangen gezet, maar de kerker blijkt hen wonderlijk genoeg niet vast te kunnen houden. En dan komen mensen aan de religieuze leiders vertellen: “ 'De mannen die gij in de kerker hebt gezet, bevinden zich in de tempel en onderrichten het volk.' Daarop ging de bevelhebber met zijn dienaren hen halen, maar zonder geweld te gebruiken, uit angst door het volk gestenigd te worden.”
En zo zaten Aziz Abu Sarah en Maoz Inon in The Daily Show, een van de grootste programma’s in Amerika, te vertellen over hun boek. Dat de toekomst vrede is en dat ze weigeren om mee te gaan in het verhaal dat Palestijnen en Israeli’s niet samen zouden kunnen wonen, dat ze het elke dag bewijzen. Dat je het niet eens hoeft te zijn om elkaars pijn en trauma te horen, dat geweld alleen maar de pijn en het verlies van de gewone burgers verhevigt. Dat er geen andere uitweg is, dan vrede sluiten. Zo snel mogelijk. En de ander in de ogen zien. En zij krijgen alle vrijheid - tot tandenknarsen van de machthebbers aan toe, denk ik zo. Want macht heeft legitimatie nodig, geweld vraagt om een zegen. En die kregen ze niet in deze uitzending. En dan begint het fundament onder de oorlogsretoriek te brokkelen. Al is het maar een beetje.
We gaan op weg. Met hen en zoveel anderen. Zie je graag op 25 april of in een van de andere plekken onderweg. Neem een m***e of slaapzak mee, regel zelf onderdak of laat ons weten dat je nog onderdak zoekt via [email protected] - vrede gewenst. Vrede, en alle goeds.
