25/04/2026
Nepal liet zich niet zoeken.
Nepal vond mij.
Dat werd tegen me gezegd toen ik daar weer aankwam.
En ergens wist ik meteen: dit klopt.
Want ooit was Nepal geen bestemming voor mij.
Azië trok me niet.
En toch… kwam het op mijn pad.
En nu was ik daar.
Tussen de kinderen, op de scholen, in Bhaktapur.
Wat me het meest raakte, was hoe vanzelfsprekend het contact was.
Het wás er gewoon.
Ik deed wat op dat moment klopte.
Zonder nadenken.
Zonder terughoudendheid.
Waar ik hier soms nog geremd kan zijn,was daar alleen maar openheid.
En vertrouwen.
We spraken niet dezelfde taal.
En toch was er geen enkele twijfel over wat er gebeurde.
In het contact met de kinderen ontstond iets wat moeilijk in woorden te vangen is.
Een directheid.
Een puurheid.
Misschien wel… raakbaarheid.
Alsof alles wegviel wat er normaal tussen zit.
Voor mij voelde het logisch.
Maar ik zag de verwondering bij de mensen om me heen.
En ergens dacht ik:
misschien zijn we dit niet kwijt,
maar zijn we vergeten dat het er nog is.
Sinds dit jaar ben ik betrokken bij Stichting 'Geef Kinderen een Kans!'.
We zijn achter de schermen bezig om dingen verder vorm te geven.
Daarover later meer.
Voor nu voelt dit als de eerste stap om te delen wat daar zichtbaar werd.
