De Droomfabriek Haarlem

06/05/2026

De introverte tiener.

"Ik kijk al uit naar mijn rapport"
zegt ze spottend.
Niet zo zeer de cijfers, dat zit wel goed. Maar vanaf haar 1e rapport op de bassichool staat er ongeveer altijd hetzelfde geschreven.
Ze is nu 16 en zit in 4 VWO.
Jaar in jaar staat op haar rapport:

* Iets met een ruwe diamant,
* Stille wateren hebben diepe gronden,
* Je bent een bloem die we graag zien open bloeien.
* Je mag wat vaker van jezelf laten horen.
* en nog meer van dat soort s**t. (Zo citeer ik de tiener)
Samengevat: We willen meer zien en horen wie je bent.

Wat haar juf, meester, docent en mentor met alle goede bedoelingen opschrijven leest zij jaar in jaar uit als: ze willen iets van mij wat ik als introvert persoon niet kan geven.
"Niemand schrijft er ook bij of legt uit HOE ik dat dan moet doen" zegt ze.
"Wat willen ze dan precies van mij?
Moet ik net zo irritant en luidruchtig doen als sommige jongens??"

In haar tienerbrein ontstaat een error en voor haar staat er: ik ben niet goed genoeg.
Ze is liever geen ruwe diamant, bloem of water. Wat moet ze daarmee?

Wanneer een kind slim en introvert is vinden volwassen dat vaak lastig.
Wat denkt het nu? Wat denkt het nu over mij? Gaat het wel goed? Hoe bereik ik dit kind?

Kinderen en tieners die introvert zijn, zijn voorzichtig bij het ontmoeten en toelaten van mensen. Ze denken goed na voordat ze spreken en delen hun gedachten zeker niet met iedereen.
Dat wordt vaak vertaald naar: je bent ongrijpbaar.

Begin eens met echt contact maken door een glimlach, knipoog, een knikje, complimenteer een tekening, een gedicht, dans of instrument.
Ga met kinderen tekenen, schilderen, schrijven, muziek maken of zingen.
Dan leer je het kennen.
Wil je toch graag praten doe dit dan 1 op 1 over een onderwerp wat aansluit.
Met een tiener over een concert, boek, hobby, huisdier, film, andere interesses.
Maak eerst contact!

Een introvert en gevoelig kind voelt onmiddellijk of je oprecht bent.
Ben je dat en reageert het niet op je?
Maak je niet druk. Geef het tijd. Het verwerkt informatie diep en intens.
Er is al zo vaak geduwd en getrokken en dingen verwacht wat het simpelweg niet kan.
Leer als ouder, docent of begeleiding omgaan met je eigen ongemak. Dat een kind niet met je praat wil niet zeggen dat het je niet moet. Het wil jou juist erg graag tevreden stellen.

Het introverte kind is geen oplossing voor het drukke kind door het ernaast te zetten. Dit put uit.
Regelmatig voelen deze kinderen en jongeren zich niet gezien.
Zij passen zich toch wel aan, vallen niet op en zijn lekker makkelijk.

"Na twee jaar moet de docent nog steeds op de plattegrond kijken voor mijn naam."

Deze ruwe diamant kan als bloem op school gemakkelijk knakken en als water tussen je vingers wegglijden.

Doodzonde en onnodig.

*foto: Markus Winkler

27/03/2026

Maarten, uit 4VWO nam mij in vertrouwen en vertelde afgelopen week in geuren en kleuren hoe het afkijken tijdens proefwerken en SO's tegenwoordig gaat.
Ik heb er heel hard om gelachen.
Geloof mij, we hebben echt geen idee hoe slim ze zijn. Daar zijn wij met het schrijven op je hand of het briefje in je vulpen echt groentjes bij.
Maarten en zijn klasgenoten hebben verschillende buitengewoon geniale manieren om met hun vriendje Chap te kunnen communiceren en dit aan elkaar door te spelen. Zonder dat de docent het merkt of zelfs maar een idee heeft.

Ondanks het telefoonverbod.
Het zetten van beveiliging op laptop en chromebook.
De controle in de klas.
Het petten af en jassen uit.
En zo nog wat regels waardoor de gemiddelde schoolleiding dacht toch best aardig bezig te zijn.

Daar kunnen we natuurlijk van alles over roepen en van vinden.
Maar wanneer ik nu 16 was geweest had ik graag een vriendje zoals Chap gehad.
Eentje die alles weet en wanneer je niet letterlijk overschrijft wat hij doorgeeft en gewoon af en toe expres een fout maakt valt het ook niet op.
Natuurlijk had ik mij dan niet druk gemaakt over straks bij dat examen waar de controle een stuk strenger is. Met mijn 16 jarige brein had ik vrolijk zingend gedacht: dat zien we dan wel weer!
En dat is dus wat er nu geb***t.
Want echt we lopen heel ver achter en onze kennis halen we niet meer in.
Voordat wij vrienden zijn met Chap, hier een schoolbreed goed en passend beleid op is gevonden en toegepast op een manier die wij (en dus ook docenten) allemaal snappen, is deze jongere samen met zijn klasgenoten al 10x geslaagd en heeft de nieuwe generatie alweer nieuwe manieren gevonden waar jij en ik weinig tot geen weet van hebben.

Wij, de "volwassen" zijn bang dat ze door hun vriendjes Chap dom worden. Die zorg is misschien terecht maar ik zie ook een enorme creativiteit en vindingrijkheid.
Als we die nou eens 100 procent gaan inzetten?
Zou het gemiddeld onderwijs natuurlijk ook een stuk leuker en nuttiger van worden.

En kom maar door hoor: ik mag er niet om lachen, de beste stuurlui staan aan wal. Dan ga ik zelf het onderwijs maar in wanneer ik het zo goed weet.
Ik ken de commentaren en prima.

Ik lach namelijk wel.
Ten eerste omdat ik zo'n enthousiaste jongere die mij in vertrouwen neemt, geweldig vind.
Ten tweede omdat ik zo blijf bijleren de dingen vanuit hun perspectief te zien.
Ten derde: zet mij voor 100 jongeren en ik krijg ze enthousiast, in beweging en ze leren iets. Niets leukers dan dat.

We kunnen vast blijven houden aan hoe we het altijd deden of mee gaan in hoe het nu is.
Dat geb***t al maar veel te langzaam.
Aan ons de keus.

En o ja, hoe dat afkijken gaat?
Ja dat blijft natuurlijk onder mij en de jongere.
Beroepsgeheim noemen ze dat.

10/03/2026

25/02/2026

Kinderen zoals Syrus kom ik regelmatig tegen. Ik zeg dan ongeveer hetzelfde als in dit filmpje. Mag je verdrietig zijn? Wanneer je verdrietig bent, mag je huilen. Het is de beste manier. Heel veel mensen kunnen niet wat jij kan. Het is een super kracht! Er zijn mensen zoals jij nodig.

Klinkt prachtig.
Is het ook.

Alleen, wanneer je in groep 6, 7, 8 zit en snel huilt wordt je vaak opgegeten door de rest van de klas.
Klinkt rot maar is zo.
Eerlijk? juf of meester zit er vaak ook niet op te wachten.
En op het schoolplein wordt je moeder aangekeken met alweer dat huilende kind.

Sta je dan met je "superkracht"

En toch kan het je enorm krachtig maken tegenover andere.
ik huil want ik heb verdriet.
Dat betekent niet dat ik volkomen dicht sla. Dat je alles kan zeggen en doen.

En net daar zit het verschil.

Dus feliciteer een kind met zijn diepe gevoelswereld? Ja
Maar leer het er ook mee om te gaan.
Niet iedereen is meteen je hele hart waard. Wees er zuinig mee zonder te hoeven veranderen.

En ja dat is wat de wereld nodig heeft.

This link will take you to a page that’s not on LinkedIn

06/02/2026

Elk kind gooit een wens in de wenskring.

Het is de laatste oefening op de laatste dag van de training.
Kinderen maken een kring en een vuist waarbij ze de duim uitsteken.
De duimen houden ze vast van elkaar en zo ontstaat er een wenskring.
Met hun vrije hand gooien ze hun wens in de kring.
Om de b***t een wens.
Ze mogen die hardop uitspreken, maar het hoeft niet.
De meeste kinderen kiezen ervoor om hun wens hardop uit te spreken.
Ze wensen geen fijne vakantie, een nieuwe Playstation 5, een huisdier, of een boomhut. Nee, ze wensen een havo niveau, een goede cito-score en mooie cijfers halen aankomend schooljaar.

En dus zien ze soms letterlijk groen van ellende rond de tijd van cito-toetsen.
Die cito-toetsen die een momentopname zijn en waarvan ik altijd denk: het kind wordt toch al getoetst vanaf groep één, dus hoezo weten we nog niet wat het kan in groep acht?

Als je aan middelbare scholieren vraagt wat hun wensen zijn, is het vaak:
"Dat ik niet blijf zitten, dat ik voldoende sta en dat ik mijn diploma haal. Want dan ben ik iemand."

Je bent al iemand iemand vanaf de dag dat je geboren werd!

Het gevolg is dat veel jongeren buikpijn hebben, niet eten, niet slapen. Kortom grote stress ervaren omdat ze niet teleur willen stellen. Zichzelf niet, hun ouders niet en de leuke docenten niet.
Let maar eens op voor welk vak je kind voldoende staat. Vaak is dat het vak waarbij ze een klik hebben met de docent.

Dus wat zegt zo'n cijfer nou eigenlijk?
Is die voor het kind, de ouder of voor de docent?

*Dit stuk schreef ik vanuit mijn boomhut. Dat snap je.

31/01/2026

Heb je tips?

Met goedkeuring van tiener Jip wil ik moeder Claudia wat vertellen over de sessie.
"Nee hoor, dat hoeft niet."
Ik voel aan alles dat ze blij is een stukje niet te hoeven dragen. Dat geeft ze aan mij. Dus laat dat praten maar zitten.
Alleen, zo werkt het niet...
"Prima, zeg ik, hoeft ook niet nu. Dan bel ik je van de week even. Wanneer komt je uit?"
"Nee nu is ook wel goed. Wat moet ik doen?" Ze zucht er nog net niet bij.
"Wat bedoel je?" Vraag ik.
"Nou je hebt vast nog tips."
"Zit je daar op te wachten dan?"
"Nou iedere hulpverlener geeft tips of zeg dat ik iets niet goed doe."
"En, helpt dat?"
"Nou ik probeer er naar te luisteren maar eigenlijk niet nee"
"Lekker makkelijk zij staan niet in jouw schoenen."
Er gaat een wenkbrauw omhoog.
"Maar wat wilde je dan tegen mij zeggen?"
"Dat je kind vertelde heel blij met jou te zijn. Toen ik vroeg waarom vertelde hij dat hij zo met je kan lachen en dat je nooit zeurt. Nou ik kan je vertellen een moeder die niet zeurt is echt heel bijzonder."
Ze schiet in de lach.
Ik ga door en vertel hoe goed haar zoon reageert op hypnose en wat er voor antwoorden op zijn probleem uit zichzelf kwamen.
"Bijzonder" zegt ze.
"Ja dat heeft hij knap gedaan," zeg ik.
"En tips?"
"Die had je volgens mij voorlopig al genoeg gehad."
"Ja maar niet van jou."
"Wil je die dan?" Vraag ik opnieuw.
"Weet ik nog niet," zegt ze.
"Mooi, want ik weet ook niet alles" zeg ik.
Trouwens, je maakt altijd zelf uit wat jouw waarheid is. We kunnen opzoek naar wat voor jou en jullie werkt en volgens mij zijn jullie daar hard mee bezig. Dat is waar ik je bij kan helpen. Niet met tips waarbij het voelt alsof ik het wel weet en jij het fout doet. Zo werk ik niet."
Ze gaat naar huis met opluchting, een groot compliment van haar kind en hopelijk een stukje vertrouwen.

Twee weken later maakt ze een afspraak voor zichzelf. Ze vond het spannend en er was veel verdriet. Ook toen gaf ik geen tips. Wel ruimte. Zo kreeg ze tijdens de sessie meerdere waardevolle inzichten en handvatten. Maar die kwamen uit haarzelf niet uit mij.
Ieder mens heeft alles al in zich.
Je moet alleen even weten hoe je daar bij komt.

Dat is de kracht van hypnose.
En van gewoon mens zijn.
Niet erboven maar ernaast.

* ik deel verhalen uit de praktijk. Nooit herleidbaar en nooit zonder toestemming en aanpassingen geplaatst.

21/01/2026

Waar moet ik zitten?

"Mijn vader heeft al een hele tijd een vriendin. Ze is aardig, best knap. Ik snap dat hij haar leuk vindt. Misschien gaan ze over een tijdje wel trouwen.
Wanneer ik bij mijn vader ben zit ik altijd links in een hoekje van de bank.
Mijn vader wil graag iets doen wanneer ik er ben. Ik weet nooit zo goed wat hij daarin van mij verwacht. Het voelt dan alsof ik gezellig moet zijn. Ik wil dan niet tegenvallen.
Ik wil wel graag dingen samen met hem doen maar eigenlijk zit ik het liefste in dat hoekje links op de bank en kijk ik naar hem terwijl hij bezig is met zijn eigen dingen.
Dan voelt het alsof ik er gewoon bij hoor.

Wanneer haar kinderen er ook zijn gaat iedereen zitten waar hij wil. Ik ben dan mijn hoekje kwijt. Dat vind ik echt heel vervelend. Ik voel mij dan zo niet op mijn gemak.
Mijn vader denkt dat het door haar kinderen komt dat ik mij terug trek op mijn kamer en raakt dan geïrriteerd. Ook zijn vriendin wil dat ik vaker in de huiskamer ben. Maar ik weet gewoon niet waar ik zitten moet. Dat zeggen is natuurlijk heel stom. Maar daardoor lukt het niet om mij "gewoon" te gedragen.
Ik snap heel goed dat mijn ouders nooit meer bij elkaar komen. Daar gaat het helemaal niet om. Ik gun mijn vader ook alle geluk en wil helemaal niet moeilijk doen over zijn vrouw en haar kinderen. Er is ook niks mis met ze.
Misschien is er wel wat mis met mij en doe ik veel te moeilijk. Het is toch raar dat ik mij niet thuis voel bij mijn eigen vader?"

Vaak passen jongeren zich aan ookal lijkt dit op eerste gezicht niet altijd zo.
Ze betrekken de situatie snel op zichzelf, trekken zich terug en denken dat er iets mis is. Niet met de situatie maar ze geven zichzelf de schuld.
"ik doe toch niks!" "Je hoeft niet zo boos te doen ik ga toch weg!"
Neem het kind apart en ga iets doen al is het maar heen en weer rijden op de snelweg! Vaak opent zich dan een gesprek. Niet meteen, misschien luister je eerst een tijdje naar de radio samen.
Je verwacht misschien niet dat een plek op de bank een issue is. En daar kom je ook niet achter wanneer jij niet het gesprek opent. Geef vertrouwen.
Je kind heeft recht op jouw oprechte aandacht, zelfs op de snelweg 😉

* ik deel verhalen uit de praktijk. Nooit herleidbaar en nooit zonder toestemming en aanpassingen geplaatst.

15/01/2026

Hoe een klein probleem groot kan zijn.

Jip heeft een waxinelichtjeshouder gekleid.
Ze mochten er ook kraaltjes in duwen en het geheel schilderen. Alleen daar kwam Jip niet aan toe. Hij vond het gepriegel met die kraaltjes lastig en toen was de tijd ineens om. Nu staan ze op de hoek van elke tafel in de klas met een lichtje erin.
Wanneer het nog een beetje donker is gaan de lichtjes aan en begint meester de dag met een verhaal.
Heel gezellig.

Wanneer ik met Jip praat start hij meteen over zijn waxinelichtjeshouder en het irritante gepriegel met die pokke kraaltjes. Het liefste had hij de hele bak met kraaltjes door de klas gesmeten maar hij heeft zich ingehouden en heel erg zijn best gedaan om te maken wat hij in zijn hoofd had.
Maar dat was niet gelukt.
en toen was er ook nog eens geen tijd om te schilderen terwijl hij al een heel plan in zijn hoofd had hoe het moest worden.

Nu is het eerste wat hij elke dag ziet wanneer hij de klas in loopt zijn "kei-lelijke" waxinelichtjeshouder.
En het lichtje zit er ook nog eens scheef in....
en van meester moet hij eraf blijven!
Dat ding begint hem steeds meer te irriteren. Hij heeft al een paar keer op het punt gestaan om hem "perongeluk " van zijn tafel af te keilen.
Klote ding.
Moet hij er ook nog de hele dag naar kijken.

Wanneer ik meester spreek vertelt hij dat Jip zo onrustig is. Hij is altijd al bewegelijk maar nu nog sneller geïrriteerd en afgeleid.
Ik heb wel een idee...
Ik vertel hoe Jip zich irriteert aan zijn "kei-lelijke" waxinelichtjeshouder.
Meester trekt een wenkbrauw op.
"Moet je je voorstellen dat je achter je bureau zit en de hele dag verplicht moet kijken naar je eigen spuuglelijke pottenbak-misluksel die je onder lichte dwang van de directeur gemaakt hebt op een studiedag waar je met tegenzin naar toe ging" zeg ik.

Meester schiet in de lach.
Om mij, om Jip, om dat gepriegel-knutsel waar hij zelf ook geen fan van is.

Jip en meester hebben een gesprekje waarna Jip weer een stuk rustiger is.
"Meester houdt ook niet van kraaltjes..."

Jip geen error meer en meester snapt nu beter waar het onrustige gedrag vandaan komt en hoe dit ontstaat.

Voorlopig geen verplichte knutsels, veel vrije opdrachten en een meester die lekker doorgaat met voorlezen.

09/01/2026

"Hé fl***er eens op met die fiets!"

"Nou man dat kan je ook wel normaal zeggen."
"Nog een grote bek ook. Ik heb niet met je op school gezeten!"
"Je moet zelf je bek houden mongool."

Echt, die jeugd met hun grote bek en fatbike!

Alleen werdt de 1e zin geschreeuwd door een volwassene.
Tegen een jongere die inderdaad een beetje in de weg stond.
Ik kan zo tal van voorbeelden geven.
Echt!
Meteen in de aanval waardoor de jongere niet anders kan dan hetzelfde terug reageren.
En andersom? Zou jij inderdaad beter moeten weten en het voorbeeld geven!

Jongeren buigen niet voor jou omdat jij dat blijkbaar nodig hebt.
Ze maken vaak wel herrie en staan ook wel eens in de weg.
Sommige zijn ronduit onbeschoft maar toch zijn ze in de minderheid wanneer je dit tegen de grofheid van volwassen weg zet.

Wanneer volwassen teleurstellen weerspiegelt dit het gedrag van jongeren.

Kinderen die hun vertrouwen op de lagere school al zijn kwijtgeraakt omdat ze daar zijn weggezet als rot kind, of juist als de eeuwige ideale leerling, zullen zich op de middelbare alleen in de eerste weken terughoudend opstellen. Daarna gaan ze vol in de aanval uit zelfbescherming.
-Zie je wel hier behandelen ze mij precies hetzelfde.-
Het kind gaat door met het gedrag wat er blijkbaar verwacht wordt. Of wil niet langer gezien worden zoals verwacht.

En dan die samenscholing in het park! Ook super irritant, toch!?
Weet je wat een biertje tegenwoordig kost?
Bovendien mag je voor je 18e nergens naar binnen. Dus wat doe je dan wanneer je 16 bent en je vrienden wilt zien?

Wat deze jongeren onbewust eigenlijk willen is gehoord worden. Wanneer dat niet geb***t ga je harder praten of schreeuwen.
Herkenbaar?

Wat ik zie is dat veel jongeren wantrouwig tegen volwassen aankijken.
Wanneer je niet serieus wordt genomen zal je een ander ook niet met respect behandelen.
Iets wat volwassen heel belangrijk lijken te vinden.

Blijkbaar zijn vele van ons vergeten hoe we zelf waren. Vele van ons hebben een zeer selectief geheugen.

Zie ze, luister, trek grenzen en heb een beetje humor.
De meeste jongeren zijn echt ontzettend leuk.

Laatst liep ik richting supermarkt en zag daar een grote groep oudere jongens duwen, trekken en schreeuwen met elkaar. Mensen gingen ervoor aan de overkant lopen. Ook ik hield een beetje afstand.
Omver gebeukt worden is niet mijn hobby.

"Hé Marieke! Riep er één. Herken je mij nog? Ik schrijf nog steeds liedjes. Van jou geleerd.
Wil je koffie?"

Echt, die jeugd met hun grote bek en fatbike!...

09/01/2026

Wanneer je het leuk vindt om mijn blogs te lezen, volg mij dan ook op LinkedIn. Daar post ik vaker en zijn de discussies interessant om te volgen.
Je vindt mij onder mijn naam:
Marieke Drent-Elkerbout