17/05/2026
Woensdag 13 mei 2026
Enige tijd geleden maakten wij melding over het gezin op Kasabaolo waar 9 kinderen grotendeels zonder toezicht van een volwassene leefden en waarbij een kind van amper 13 jaar de zorg droeg voor de anderen.
Wederom zijn wij door buren benaderd die zich zorgen maken om deze minderjarige kinderen.
Ten tijde van die melding toen woonde de moeder op een ander adres samen met haar nieuwe vriend en baby, terwijl de andere kinderen waren achtergelaten onder de verantwoordelijkheid van een 13-jarige. Blijkbaar in de veronderstelling dat dit normaal is.
Maar laat dat goed doordringen: een kind van 13 is géén ouder.
Een kind van 13 hoort niet verantwoordelijk te zijn voor meerdere kinderen. Een kind van 13 hoort zelf beschermd, begeleid en naar school gestuurd te worden.
Nadat ik de bevoegde autoriteiten heb gecontacteerd zijn er gesprekken gevoerd met zowel moeder als oma en werden afspraken gemaakt. Toch blijkt vandaag dat het probleem nog steeds niet structureel is opgelost.
De woning waar de kinderen alleen verbleven moet opgeknapt worden omdat volgens de moeder de kinderen “alles kapot hebben gemaakt"
Maar eerlijk? Wat verwacht men dan?
Kinderen zonder toezicht, zonder structuur en zonder begeleiding gaan ontsporen. Dat is geen verrassing. Niet de kinderen dragen de verantwoordelijkheid voor deze situatie, maar de volwassenen die hen aan hun lot hebben overgelaten.
Laat één ding duidelijk zijn: ik heb geen moeite met grote gezinnen. Kinderen zijn geen probleem.
Waar ik wél moeite mee heb, is wanneer een ouder zichtbaar de zorg voor haar kinderen niet meer aankan, de verantwoordelijkheid doorschuift naar een 13-jarige en vervolgens denkt dat het normaal is om opnieuw een kind te krijgen met een nieuwe partner terwijl de bestaande kinderen al in een zorgwekkende situatie verkeren.
Dat is geen ongeluk meer.
Dat is onverantwoordelijk gedrag!
En volgens mij ook nog strafbaar.
En ja, ook het netwerk rondom deze moeder draagt verantwoordelijkheid.
Familieleden, volwassenen en mensen in de directe omgeving die weten wat zich afspeelt maar toelaten dat peuters hele dagen buiten rondlopen en schoolgaande kinderen structureel niet naar school gaan, kunnen niet blijven doen alsof dit “privézaken” zijn.
Want zodra kinderen zichtbaar in gevaar komen, wordt het een maatschappelijke kwestie.
De kinderen gaan nog steeds niet structureel naar school. Peuters van amper 3 jaar lopen hele dagen buiten rond. En opnieuw lijkt iedereen te reageren alsof dit een gewone gezinssituatie is.
Dat is het niet.
Volgens het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind, waarbij Suriname partij is, bepaalt artikel 3 dat bij alle maatregelen betreffende kinderen het belang van het kind voorop moet staan.
Artikel 19 verplicht staten kinderen te beschermen tegen verwaarlozing en nalatig gedrag van ouders of verzorgers.
Artikel 28 bepaalt bovendien dat elk kind recht heeft op onderwijs.
Daarnaast rust volgens het Burgerlijk Wetboek de wettelijke plicht van verzorging, opvoeding en toezicht primair op de ouders.
De vraag die gesteld moet worden is dus niet alleen: Waar is de moeder. Hoezo lopen deze kleintjes de hele dag op straat?
Maar ook: Waar is het netwerk rondom deze kinderen?
Want de gesprekken alleen zijn duidelijk niet genoeg geweest.
Wanneer bekend is dat minderjarigen zonder toezicht leven, jonge kinderen hele dagen op straat lopen en kinderen structureel niet naar school gaan, dan hoort de Staat niet alleen te observeren maar daadwerkelijk in te grijpen.
Dan moeten bevoegde instanties: controle uitvoeren op de leefomstandigheden, toezicht organiseren, schoolgang afdwingen, begeleiding verplicht stellen en indien nodig kinderbeschermingsmaatregelen treffen.
Want kinderrechten zijn geen mooie woorden voor op papier. Ze moeten zichtbaar zijn in de praktijk.
We zijn er ons van bewust dat middelen schaars zijn en er behoefte is aan meer maatschappelijk werksters.
De primaire zorg hoort bij de ouders.
Nu wordt van de Staat verwacht dat er allerlei interventies moet worden gepleegd en moeder leeft vrolijk verder.
Op basis van de wet is moeder nalatigheid te verwijten en zou de politie moeten ingrijpen.
Deze kinderen hebben geen tijdelijke aandacht nodig. Geen korte interventies die na enkele weken verdwijnen.
Ze hebben nú behoefte aan bescherming, begeleiding, onderwijs, toezicht en stabiliteit.
Want kinderen mogen nooit de dupe worden van het falen van volwassenen én het falen van systemen die hen hadden moeten beschermen.
