25/08/2026
ရန်သူ (သို့မဟုတ်)ရန်သူ၏သားကောင် အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် လူငယ်
===================
တစ်ရက် မှာ ရှေ့တန်း စစ်မြေပြင်
အကြမ်းဖက်စစ်တပ်က အထိ နာဆုတ်ပြေးတော့ ရှင်းလင်းရေးဝင်ကြတယ်။စစ်ကောင်စီ၏( ပစ )ယူနီဖေါင်းဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်လေး။တော်တော် ငယ်ပါတယ်။ ဆရာရေ ဒီ မှာ မတေ သေးဘူး။ သားကို မတက်ပါနဲ့ လို့ အသံ တိုးတိုးလေးသဲ့ သဲ့ လေးကြားနေရပါတယ်။
သူ့ကိုတွေ့ကြတာခြုံတစ်ခု အတွင်းမှာပါ။
အေးဘာမှမလုပ်နဲ့ ရှေ့တန်းဆေးအဖွဲ့ကို ဝေါ်ကီ နဲ့ ခေါ်။ အသက် က ၁၆ နှစ်ပတ်ခြာလည်ပါဘဲ။ ပါးစပ်က အမေ၊အမေ၊အမေလို့ ဘဲ ခေ့ါ်နေတာပါ။
အဝတ်တွေ ချွတ် ၍ ဒဏ်ရာကြည့် ပြီးကလေးဘာမှမဖြစ်ဘူးမင်းအသက်ငါတို့ကယ်ပေးမယ်။ သူ့လက်ထဲမှာကလက်ထဲကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားတဲ့ စာအုပ်အသေးလေး တစ်အုပ်။ သွေးစွန်းနေသောစာအုပ်လေး။
သူ့ ဘေးမှာတော့ တပ်ကြပ် အဆင့်ရှိတဲ့ အကြမ်းဖက်စစ်သားတစ် long ကမှောက်လျှက်ပါဘဲ။ လူငယ်လေးကို
တစ်ချက်ကညာပေါင် ထိ ထားပါတယ်။ တစ်ချက်က ဘယ် နောက် ကျော မှ ရင်ဘက် ဘက်ထွက် ထားတာပါ။
ဒဏ်ရာအပေါက်ကအဆုတ်ကလေ တွေက ထွက်နေပါတယ်။ အဆုတ်ဖေါက်ထွက်ထားတာပါ။
အသက်ရှူကြပ်တယ် တဲ့။ သားကို မတက်ပါနဲ့။ အမေ စီပြန်ချင်တယ်။ အဲလိုပြောနေတာပါ။အေးပြန်ရမှာပါ ။ငါတို့ မင်းအသက်ကယ်ပေးမယ်။ PDF တွေ pyit တာကပေါင်မှန်တာ။ စစ်သားကြီးေတွကသူတို့က ထွက်ပြေးရင်းသားကဒဏ်ရာရလို့ မသယ်ဘဲ ထားခဲ့ ချင်လို့ သူတို့ လှမ်း pyit သွားတာ ကျောကနေ မှန်တာပါလို့ မောရင်းပြောနေရှာပါတယ်။ သားကို မတက်ပါနဲ့ သားအမေ နဲ့ တွေ့ချင်တယ်။ အေးပါကွာ မင်းကို မတက်ဘူးကွ။ကယ်ပြီးမင်းအမေ နဲ့တွေ့ပေးမယ်။ မောနေမယ်။ တွေးထွက်လဲ များနေပါပြီ။
စကားမပြောနဲ့ မှေးနေကွ။ ဆေးအဖွဲ့ရောက်လာပြီး အရေးပေါ်ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ကာ ဆေးရုံဘက်သယ်ထုတ်ကြပါတယ်။ ကားပေါ်တင်ကြတော့သူမျက်လုံးဖွင့်ကြည်ပြီး ဦးတို့ ကယ်ပေးတာ သားမတေ တော့ ဘူး မောရင်းပြောပါသေးတယ်။
ကားပေါ်မှာအောက်ဆီဂျင်ပေးထားပါတယ်။
တစ်လမ်းလုံးကားပေါ်မှာအမေ။အမေ လို့ဘဲ တနေတာပါဘဲ။ ဒီအရွယ်လေးတွေကကျောင်းတက်ရမည့်အရွယ်လေးတွေကွာ ရေရွတ်ရင်းကားကိုညင်သာစွာထိမ်းမောင်းပေးနေပါတယ်။ ခရီးကလမ်းကကြမ်းလမ်းခရီး နှစ်နာရီခွဲခန့်အကြာမှာ
နောက်ခန်းထဲက အရေးပေ့ါ် လုပ်ပေးနေတဲ့ ဆေးတပ်သားက ဆရာ ရေ မရတော့ ဘူးကားခဏရပ်ကြည့်ပါ အုံး ။ ကားရပ်လိုက်ပါတယ်။ဟုတ်ပါတယ်။ မရတော့ပါဘူး။ မရတော့ဘူးကွာ။ငါတို့ကယ်ပေးတာဘဲ။ ဘယ်တက်နိုင်မလဲ။
ခဏအကြာသူ မရှိတော့ပါဘူး။ သူကို သင်္ဂြိုလ်ဖို့ ရဲဘော်တွေ မြေတူးနေကြစဉ် သူဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ဖဝါးလောက်ရှိတဲ့ သွေးစွန်းစာအုပ်လေးအား ထိုင်ဖတ်နေမိပါတယ်။
"စာသားလေးတွေက။ အမေ ကို ပစ်ထားခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ အမေ့စီပြန်လာမရလို့ပါအမေ တဲ့။ " သားကရန်ကုန် လှိုင်သာယာကပါ။ အဖေနဲ့ အမေက ဧရာဝတီ တိုင်းဘက်ကပါ။ လှိုင်သာယာ ပြောင်းလာတာ သားငယ်ငယ် ကထဲကပါ။
2024ခု နှစ် မှာ အဖေ ပန်းရံ ဆရာလုပ်ရင်းအိမ်ပြန်မလာ ပျောက်သွားလို့ သားက ၉ တန်းနှင့် ကျောင်းထွက်ရတာပါ။ သားက ၉တန်းအောင်ပြီး ၁၀ တန်းတက်ရမှာပါ။ ၁၀ တန်းမတက်ဘဲ အမေ့ကိုကူလုပ်ပေးရတာပါ။ သားကအကြီးဆုံးသားပါ။ အဖေ ပျောက်သွားလို့ သား လိုက်ရှာပါတယ်။ သားမှာ ညီ လေးနဲ့ညီမလေးရှိပါတယ် ။သူတို့ တော့ လှိုင်သာယာ မှာကျောင်းဆက်ထားပ့ါတယ်။ အဖေကပြောတယ် ငါတို့ ပညာမတက်လို့ ပန်းရံလုပ်အသက်မွေးရတာ ကလေးတွေပညာတက်စေချင်တယ်တဲ့။ အမေက ဈေးမှာကုန်စိမ်းရောင်းပါတယ်။ အမေ့ မှာက ရင်သား ကင်ဆာ အဆင့် နှစ် လို့ဆရာဝန်ကပြောတာတဲ့ အမေကလဲဆေးမကုနိုင်ပါဘူး။ အဖေက သူ့လုပ်အားခစုပြီး ကုမယ် ၊ ကန်ထရိုက်သူဌေးကို အကူညီတောင်းမယ်ပြောတဲ့ နေ့ဘဲ အဖေပြန်မလာပါဘူး။ အဖေနဲ့ အတူအလုပ်လုပ်သူတွေက စစ်မှုထမ်းစွဲခံရတာလို့ပြောကြပါတယ်။ ဆိုဒ်ထဲ ဝင်ဖမ်းတာ တဲ့။ သူတို့ထွက်ပြေးလို့ လွတ် လာတာလို့ ပြောကြပါတယ်။ အ ဖေကတော့ မိသွားလို့စစ်သားကြီးတွေက ကားနဲ့ ဖမ်းခေါ်သွားကြတာပါတဲ့။ အဖေ မရှိတော့လို့ သားကျောင်းထွက်ပြီး အဖေလုပ် တဲ့ အလုပ် ဆိုဒ် ထဲ ပန်းရံနောက်လိုက်လုပ်ရပါတယ်။ သားက အမေ့ကို ဆေးကုဖို့ အလုပ်လုပ်တာပါ။
သားတို့ ရှာတဲ့ငွေကလည်း အမေ့ကိုဆေးကုဖို့ မလွယ်ပါဘူး။
သားက အလုပ်လုပ်ရင်း သားတို့ ရပ်ကွက်က ရာအိမ်မှုးက မင်း အမေ ဆေးကုချင်လျှင် စစ်မှုထမ်း ထဲ လိုက်။ ငါတို့က ရပ်ကွက်က ငွေကောက်ပြီး သိန်း နှစ်ရာပေးမယ် ပြောပါတယ်။ သားကအသက်မပြည့်သေးဘူးပြောတော့ အသက် ကငါတို့ကပြည့်တယ်ပြောလျှင်ပြည့်တယ်ဖြစ်တယ် တဲ့။ မင်းအမေ မတေစေချင်ရင် ဒါသာလုပ်ပါတဲ့။
အမေ့ကို မပြောနဲ့ သား လိုက်ပြီးမှ အမေ့ကို ငွေပေးပါပြောပြီးသားကစစ်မှုထမ်းပါခဲ့တာပါ။
ရာအိမ်မှုးက အမေ့ကိုငွေပေးမယ်ပြောပါတယ်။ အမေ ငွေရလားမရလားသားမသိပါဘူး။သူတို့ ကကားနဲ့ထည့်ပေးပြီး လူစု တဲ့နေရာရောက်ပါတယ် ။ အဲဒီကနေ ကားတွေ မိုးကာအုပ်ပြီးခေါ်ပါတယ်။ ဘယ်သွားတယ်မသိပါဘူး။စစ်သင်တန်းတက်ရတာပါ။ သင်တန်းဆင်းပြီး ကားနဲ့ ခေါ်။လေယာဉ်နဲ့ ပို့ တာပါ။ တိုက်ပွဲတွေ မှာ အမေ စီပြန်မရမှာဆိုးလို့ တိုက်ရပါတယ်။ သူတို့က မင်းတိုမတေ ချင် နိုင် အောင်ချပါလို့ပြောပါတယ်။PDFတွေ နိုင်လျှင် မင်းတို့မိသားစု တွေ ဒါးပြတိုက်မှာ ။မင်းတို့ ညီမအစ်မ တွေ မုဒိမ်းကျင့်မှာလို့ပြောတာပါ။ ဟုတ်မဟုတ်သားလဲမသိပါဘူး။။မုဒိမ်းကျင့်ကြတာက သားနဲ့အတူပါလာတဲ့ စစ်သားကြီးတွေပါ။ သူတို့နဲ့ အတူ စစ်တိုက်ရတာ ခြောက်လရှိပါပြီ။ သူတို့ကမင်းတို့ ထွက်ပြေးရင်မင်းတို့မိသားစုဖမ်းမှာလို့အမြဲပြောပါတယ်။
အခုလဲ ဘယ်ရောက်နေလဲ မသိပါဘူး။စစ်သားကြီးတွေကဒါကဘယ်နေရာလဲ မေးလျှင်ရိုက်တာပါ။ အိပ်မက်ထဲမှာ အဖေ ကိုတွေ့ပါတယ်။သားကျောင်းတက်ချင်တယ်။ အိပ်မက်ထဲ မှာသားကျောင်းတက်နေတာပါ။ အမေ ဆေးကုရပါစေလို့သားဆုတောင်းနေတာပါ။ အမေ သား ပစ်ထားခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး အမေ့စီပြန်မရတာပါ။ မတေ အောင်နေပြီးပြန် လာမှာပါ။ အဖေ့ကိုလည်း ရောက်တဲ့ နေရာတွေ့မလားရှာပါတယ်။ မတွေ့ပါဘူး။ အ ဖေသားကိုလာကယ်ပေးပါအဖေ။
သား အရမ်းကြောက်တယ် အဖေ။အမေ။ သားနဲ့အတူတူလာသူတွေတေကုန်ကြပြီ့ အမေ။သား မတေ ချင်သေးဘူးအမေ။
နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ လက်ရေးကို တုန်ရင်စွာရေးထားသော စာဆယ်ကြောင်း
"အမေစီပြန်ချင်တယ်၊ သားကြောက်တယ် အမေ"
ဒီစာသားတွေ ထပ်ခါတစ်လဲလဲ နောက်ဆုံးမှာဆယ်ကြောင်းရေးထားတာပါ။ လက်ရေးလေးတွေက တွန့်လိမ်နေပါတယ်။ တုန်တုန်ရီရီ ရေးထားပုံပါဘဲ။
သူရေးထားတာလေးအဆုံးထိဖတ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲ ဆို့နစ်ခံစားရပါတယ်။
အဲဒီ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် လူငယ် လေးကို သေခြာလေးသင်္ဂြိုလ် ပေးလိုက်ပါတယ်။သူအမေ သိပါစေ။
လူငယ်လေးအား သူမဝတ်ချင် သောသူ့ယူနီ ဖေါင်းချွတ်ပြီးသူဝတ်ချင်တဲ့ ကျောင်းသားတွေလို အဖြူ ရောင် လေးပတ်ပြီးသင်္ဂြိုလ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ကျောင်းဝတ် စုံလေးဝတ်ပေးချင်တာပါ။ သူစာအုပ်လေးကိုသူ့ ဆုပ်ထားသလို သူ့ လက်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
သူ့ ကိုမြေမြှုပ်ထားတဲ့ မြေ့ပုံလေးမှာ ခဏရပ်ပြီး ပြောခဲ့တာက ငါတို့ နိုင်ငံ ငါတို့ မျိုးဆက်။ငါတို့ ပြည်သူ တွေ အာဏာရှင်စနစ်ဆိုးအမြစ် မပြုတ် သရွေ့ ထိုးကျွေးခံကြရအုံးမှာဘဲ ကလေးရေ ကောင်းရာသုဂတိ လားပါစေ ။ နောင်ဘဝမှာဒီလိုစနစ်ဆိုးရှိတဲ့ နိုင်ငံကို လူလာမဖြစ်ကြပါနဲ့ကွာ။
သူတို့ဟာရန်သူ့ ဘက်တော်သားဖြစ်နေ၍ ရန်သူ တော့ ဟုတ်ပေမယ့် တကယ်ကရန်သူ၏သားကောင်လေးတွေပါဘဲ။ ဒီစနစ်ဆိုးခေစ်ဆိုးကြီးအောက်မှာငါတို့ နိုင်ငံက လူ တွေဘယ်လောက်ထိ တေကြ ရအုံးမှာလဲ ဆိုပြီးတိုးတိုးလေးရေရွတ် မိခဲ့ပါတယ်။
