07/10/2026
අපි රජයේ විශ්ව විද්‍යාලයකට එන්නේ පළවෙනි පාරට සහ අන්තිම පාරට නේ. ඒක හීන, බලාපොරොත්තු ගොඩක් අරගෙන පුංචි ආඩම්බරයක් හිතේ තියාගෙන එන ලස්සන තැනක්. අවුරුදු 13 ක දෙමව්පියන් ගුරුවරුන් යටතේ ගියපු පාසල් ගමනෙන් පස්සේ අපි සමාජය එක්ක මුහු වෙන්නේ, ස්වාධීනව ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්නේ මේ campus කාලේ.
Campus එකේ ඉන්න ඕනේ අරහෙමයි මෙහෙයි කියලා කට පාඩම් කරවලා පීඩනයට ලක් කරලා අනවශ්‍ය මැදිහත්වීම් කරන්න ඕනේ කමක් නෑ.
වැදගත්ම දේ, භය සහ මර්දනය පාදක කර ගත්ත ක්‍රම වලින් පෞරුෂ සංවර්ධනයක් වෙන්නේ නැති බව විද්‍යාත්මකව ඔප්පු කරලා තියෙන්නේ.
ඔව්, අනිවාර්යයෙන්ම සමාජ දැනුමේ අඩුපාඩු තියන ළමයි ඇති. එයාලා කාලයත් එක්ක මේකට හැඩගැහෙනවා. එයාලා එයාලගෙම විදිහක් හොයාගන්නවා. හරි විදියට උපදෙස් ගන්න, අවවාද අනුශාසනා දෙන්න ඕනෙ තරම් වැදගත් පුද්ගලයන් campus ඇතුලෙ ඉන්නවා. ( Including Academic Advisors, Mentors etc)
කිසිම පදනමක් නැති, අනීතික වැඩ වලට සම්බන්ධ වෙන්නෙ නැතුව, අනිත් අයව බලහත්කාරයෙන් සම්බන්ධ කරගන්නේ නැතුව ඔයාගේ campus ජීවිතය ඔයා ලස්සනට ගත කරන්න. ඔයා ඉන්න තැන ලස්සන සුවදවත් තැනක් කර ගන්න. තව කෙනෙකුට එයාගේ ජීවිතේ තව අඩියක් හරි ඉස්සරහට යන්න උදව් කරන කෙනෙක් වෙන්න.
මේ අවුරුදු 3 හෝ 4 හෝ 5 රටේ බදු මුදලින් ඉගෙන ගන්න ගමන් තමන්ටත්, දෙමව්පියන්ටත්, සමාජයටත්, රටටත් වැඩදායක විදිහට ගත කරන්න මේ වගේ සිද්ධි වලින් පාඩම් ඉගෙන ගන්න.
නිදහස් ස්වාධීන මනසකින් campus එක ඇතුළට එන අයව එක එක අච්චු වලට දාලා රාමු කරලා පෞරුෂය බිදලා දාන තරම් හෙ #ණයක් මේ විශ්ව විද්‍යාල පද්ධතියට තවත් නැතුව ඇති.
