08/06/2026
·தெரிந்து கொள்வோம் நண்பர்களே!
உண்மையை உண்மையாக சிந்திப்போம்!!!
ஆலயங்களுக்குச் சென்று இறைவனை வழிபடும் நாம்,
அந்த வழிபாட்டை சாத்தியமாக்கும் அர்ச்சகர்களின் (அந்தணர்களின்) வாழ்வியலையும்...
அவர்கள் சந்திக்கும் சவால்களையும் பல நேரங்களில் கவனிப்பதே இல்லை.
காலை 6.30 மணிக்கு கோவிலுக்குச் சென்று,
அபிஷேகமும் அலங்காரமும் செய்து,
மணிக்கணக்காக பளிங்குக் கற்களின் மீது நின்று, நடந்து நடந்து, வரும் பக்தர்களுக்காக அருச்சனை செய்து....
பல நேரங்களில் உணவு அருந்தாமலேயே,
சில நேரங்களில் நேரம் தவறி உணவு......
இறை சேவையும் மக்களின் தேவை அறிந்து சேவை செய்வதை மட்டுமே மனதில் கொண்டு வாழும் பாரம்பரிய தலைமுறை அந்தணர்களின் வாழ்க்கையை நாம் எத்தனை பேர் சிந்தித்துப் பார்த்திருக்கிறோம்?
கோவிலுக்கு வரும் பக்தர்கள் இறைவனின் அருளைப் பற்றி, தங்களின் கஷ்ட நஷ்டங்களையே பற்றியே அதிகம் சிந்திக்கிறார்கள்.
ஆனால் அந்த அருள் வழிபாடுகள் நடைபெறுவதற்காக தினமும் உழைக்கும் அந்தணர்களின் உடல்நலம்,
வாழ்க்கை,
தேவைகள்....
பற்றி எத்தனை பேர் சிந்திக்கிறார்கள்?
நீண்ட நேரம் நிற்பதால்
வெரிகோஸ் வெயின்,
படிகளில் ஏறி இயங்குவதால் மூட்டு வலி, தசைப் பிடிப்பு,
ஈரத்திலும் கருங்கல்லில்,
மார்பிள் தரை, திராசோ தரைகளில் அதிகம் நிற்பதால் நரம்பு பிரச்சினைகள்,
எண்ணை தண்ணீர் அதிகம் படுவதால் கால் விரல்களில் நீர்ச் சிரங்கு அல்லது தோல் நோய்கள்,
வயிற்று நோய்கள்,
கற்பூரபுகை, விளக்கு புகை, ஓம புகைகளால் சுவாச நோய்கள்,
அல்சர், போன்ற பல உடல்நல பாதிப்புகள் ஏற்படுகின்றன.
ஆனாலும் அவர்கள் சேவையை நிறுத்துவதில்லை.
ஏனெனில் அது அவர்களுக்கு ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல...
தனது தலைமுறையினர்
கட்டிக்காத்த கடமை
அது ஒரு ஒரு தர்மம்.
பலர் செல்வத்தைச் சேர்க்க வாழ்க்கையை செலவிடுகிறார்கள்.
சிலர் சேவையைச் செய்ய வாழ்க்கையை செலவிடுகிறார்கள்.
கோவிலின் தீபம் அணையாமல் இருக்க,
மந்திர ஓசை ஒலித்துக் கொண்டே இருக்க,
வழிபாடு தடையின்றி சிறப்பாக தொடர்ந்து நடைபெற,
தங்கள் வாழ்நாளையே அர்ப்பணித்த மனிதர்களின் தியாகத்தை மறந்து விடக்கூடாது.
இறைவனை மதிப்பதைப் போலவே,
இந்த இறை சேவையில் ஈடுபடுபவர்களின் உழைப்பையும் மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
அவர்கள் வாழும் போதே அவர்களின் மதிப்பை உணர்ந்து பாராட்டி வாழ்த்தி அவர்களும் சந்தோஷமாக வாழ வழிவகை ஏற்படுத்தி கொடுக்க வேண்டும்.
1. பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மை
(Economic Vulnerability)
உண்மை நிலை:
பெரிய மற்றும் தனியார் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள கோயில்களைத் தவிர, கிராமப்புறங்களிலும் சில நகரங்களிலும் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான கோயில்களில் பணிபுரியும் அர்ச்சகர்களுக்கு நிலையான வருமானம் கிடையாது. தட்டுக் காணிக்கையும், பக்தர்கள் தரும் சம்பாவனையுமே அவர்களின் வாழ்வாதாரம்.
சிந்திக்க வேண்டியவை:
விலைவாசி உயர்வு, பிள்ளைகளின் கல்விச் செலவு, மருத்துவச் செலவு போன்றவற்றை எதிர்கொள்ள இந்த வருமானம் பல நேரங்களில் போதுமானதாக இருப்பதில்லை. இறைவனுக்குத் தங்கக் கவசம் சாற்றும் பலரின் கைகள்,
தன் குடும்பத் தேவைக்குத் திண்டாடும் அவலநிலை மாற வேண்டும்.
2. "ஓய்வு" அறியாத கடமை
(No Retirement or Weekends)
உண்மை நிலை:
ஒரு சாதாரண அரசு அல்லது தனியார் ஊழியருக்கு வார விடுமுறை, பண்டிகை கால விடுமுறை என்று உண்டு.
ஆனால், அர்ச்சகர்களுக்குப் (அந்தணருக்கு) வார இறுதியில் பண்டிகை நாட்களில் தான் வேலைப்பளு பல மடங்கு அதிகமாகும்.
சிந்திக்க வேண்டியவை:
ஞாயிற்றுக் கிழமைகளோ அல்லது திருவிழா நாட்களோ, அவர்கள் குடும்பத்தோடு வெளியில் சென்று மகிழ முடிவதில்லை.
வருடத்தின் 365 நாட்களும் காலை முதல் மாலை வரை கடமை மட்டுமே அவர்களின் உலகமாக உள்ளது.
3. மாறிவரும் சமூகப் பார்வை
(Changing Social Perception)
உண்மை நிலை:
ஒரு காலத்தில் சமூகத்தில் ஆன்மீக வழிகாட்டிகளாக, மதிக்கத்தக்க இடத்தில் இருந்த இவர்களின் தற்போதைய தலைமுறை, பொருளாதாரக் காரணங்களாலும், போதிய அங்கீகாரம் மரியாதை இல்லாததாலும் இந்தத் தொழிலை சேவையை விட்டு வெளியேறி வருகின்றனர்.
சிந்திக்க வேண்டியவை:
பாரம்பரியமிக்க இந்த ஆன்மீகக் கலை மற்றும் மந்திர உச்சாடனங்கள் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தப்பட வேண்டுமானால், இத்தொழில் சேவையில் இருப்பவர்களுக்குச்
சமூக மதிப்பும்,
தகுந்த பொருளாதாரப் பாதுகாப்பும் கிடைப்பதை நாம் உறுதி செய்து கொடுக்க வேண்டும்.
நாம் செய்ய வேண்டியவை என்ன?
நேரடி உதவி:
கோயில்களுக்குச் செல்லும்போது அர்ச்சகர்களுக்கு (அந்தணருக்கு) உங்களால் இயன்ற தட்சிணையை (சம்பாவனையை) இயன்றவரை மனமுவந்து வழங்குங்கள்.
சுகாதார உதவி:
நீங்கள் குறிப்பிட்டது போல அவர்களுக்கு ஏற்படும் மருத்துவப் பிரச்சினைகளைக் களைய, உள்ளூர் அமைப்புகள் மூலம் அவர்களுக்கு இலவச மருத்துவ முகாம்கள் அல்லது மருத்துவக் காப்பீடுகள் (Medical Insurance) கிடைக்க வழிவகை செய்யலாம்.
மதிப்பு அளித்தல்:
கோயிலில் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும்போது அவர்களிடம் எரிச்சலடையாமல், அவர்களின் உடல் சோர்வையும் புரிந்து கொண்டு இன்முகத்தோடு நடத்துவதே நாம் அவர்களுக்குத் தரும் ஆகச்சிறந்த மரியாதை.
"கைம்மாறு வேண்டா கடப்பாடு" என்ற வள்ளுவனின் வாக்குக்கு இணங்க, எதையும் எதிர்பாராமல் இறைப்பணியையும் மக்கள் பணியையும் செய்யும் இந்த ஆன்மீகத் தொழிலாளர்களை, அவர்கள் வாழும் காலத்திலேயே போற்றிப் பாதுகாப்பது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகும்.
மரணித்த பின் மாலை மரியாதை அவருக்காக பண உதவி என்று செய்வதை விடுத்து வாழும் காலத்தில் அவர்களின் உழைப்பை மதித்து
தியாகங்களை புரிந்து அவர்களுக்கான அனைத்தையும் இயன்ற அளவு செய்து கொடுத்து வாழ்விப்பதே சிறப்பு....
நன்றி: விநாயகர் சோதிட நிலையம்.
ஒரு சிலர் தவறு இழைத்தால் முழு பிராமண சமுதயத்தை, அர்ச்சகர்களை விமர்சிக்கும் அனைவர்க்கும் இது சமர்ப்பணம்!!!
பகிர்வு;
சுவாமிநாத பஞ்சாட்சர சர்மா, இணையதள மின்இதழ் ஆசிரியர். modernhinduculture.com
