10/06/2026
පින්වතුනි, අතීතයේ දවසක අප තථාගත ලොව්තුරු බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශ්රී සද්ධර්මයෙන් පෝෂණය වූ, උදාර සිංහල ලේ දුවන පින්බර මිනිසුන් විසූ මේ ලක් පොළොවේ ලියැවුණු ඒ අති සුන්දර ආදරණීය පුණ්ය කථාව ශ්රද්ධාවෙන් ශ්රවණය කරන්න...
🍃 අතීතයේ එක් සොඳුරු සැඳෑවක...
මහා කරුණාවෙන් ලෝකය දෙස බලා වදාළ බුදු සමිඳුන් කෙරෙහි අප්රමාණ භක්තියකින් යුක්ත වූ, දිළිඳු ජීවිතයක් ගත කළත් සිතින් මහා ධනවතෙකු වූ එක්තරා පින්වත් උපාසකයෙක් මේ හෙළ දෙරණේ ජීවත් වුණා. ඔහුගේ නම උපතිස්ස.
එකල අපේ දුටුගැමුණු නරේන්ද්රයාණන් වහන්සේ, විශ්වයම මවිත කරන, අහස සිඹින රන්වන් සෑ රජාණන් වහන්සේ—ස්වර්ණමාලි මහා සෑ ගර්භය නිර්මාණය කරවන රමණීය කාලයයි ඒ. මුළු රටම එකම පින් බිමක් වී තිබුණා. සෑම හදවතකම තිබුණේ සෑ රජුන් වෙනුවෙන් පුංචි හෝ පූජාවක් කරන්නට ඇති බලවත් ආශාවයි.
නමුත් උපතිස්ස උපාසකතුමාට මහා මන්දිර, අලි ඇතුන් හෝ රන් රිදී මුතු මැණික් තිබුණේ නැහැ. ඔහු සන්තකව තිබුණේ තමන් දහඩිය හෙළා උපයාගත්, මුළු ජීවිතයටම ඉතිරි කරගත් එකම එක රන් කාසියක් පමණයි.
🧱 ඒ සොඳුරු පූජාවේ ප්රේමය
"මාගේ ජීවිතයම මේ සංසාරයේ අතරමංව තිබියදී, මට නිවනට මඟ පෙන්වන බුදු සමිඳුන් වෙනුවෙන් මා මේ රන් කාසිය පූජා කරන්නේ කෙසේද?"
ඔහු බොහෝ සෙයින් කල්පනා කළා. රජතුමා නියම කර තිබුණේ මහා සෑයේ කිසිවෙකුට නොමිලේ ශ්රමය වැය කිරීමට ඉඩ නොදෙන ලෙසයි. හැමෝටම කුලී ගෙවිය යුතුම වුණා. උපතිස්ස උපාසකතුමා තමන් සතු ඒ එකම රන් කාසිය මහා සෑයේ ගඩොල් කර්මාන්තයේ යෙදෙන ශිල්පියා වෙත ගෙන ගියා.
"පින්වත, මට මේ රන් කාසියට මහා සෑ ගර්භයේ තැන්පත් කරන්නට එකම එක ගඩොලක් ලබා දෙන්න..."
ඔහු ඉතාම ආදරයෙන්, දෑස්වලින් කඳුළු කඩා හැලෙද්දී ආයචනා කළා. ඒ රන් කාසිය දී ඔහු මිලදී ගත්තේ එකම එක සුවිශේෂී ගඩොලක් පමණයි. ඔහු ඒ ගඩොල් කැටය දෝතින් ගෙන, සෑ මළුව වෙත පිය නැඟුවා. එහි සුවඳ පැනින් දෝවනය කර, මල්වලින් පුදා, තමන්ගේම හදවත එහි තැන්පත් කරන්නාක් මෙන් අතිශය ආදරණීය, ශ්රද්ධාවන්ත සිතකින් මහා සෑ ව්යුහය තුළ ඒ ගඩොල තැන්පත් කළා.
ඔහු මහා සෑය දෙස බලා දෑත් හිස්මුදුනේ තබාගෙන ප්රාර්ථනා කළා:
"ස්වාමීනී, මහා කාරුණික බුදු පියාණන් වහන්ස... මාගේ මේ පූජාව, මා සසර කතරින් එතෙර කරවන අමා නිවනටම හේතු වාසනා වේවා!"
✨ දෙව්ලොව පිපුණු ආශ්චර්යය
කාලය කෙමෙන් ගෙවී ගියා. උපතිස්ස උපාසකතුමා තමන් කළ ඒ සොඳුරු පින්කම සිතින් සිහි කරමින්, සුවසේ මරණයට පත් වුණා. පින්වතුනි, ඔහු මිය යන මොහොතේ ඔහුගේ සිතේ මැවී පෙනුණේ අර මහා සෑයේ තැන්පත් කළ පුංචි ගඩොල් කැටය පමණයි.
ඒ උදාර චේතනාවේ මහිමයෙන්, ඔහු ඇසිපිය හෙළන සැණින් දෑස් හැරියේ මේ මනුෂ්ය ලෝකයේ නොවෙයි. තව්තිසා දිව්ය ලෝකයේ මහා රන් ආලෝක විහිදුවන, වටිනා මැණික්වලින් බැබළෙන දිව්ය විමානයකයි!
ඔහු ලැබූ සම්පත්: මනුෂ්ය ලෝකයේදී මහා සෑයට තැබූ ඒ එකම එක ගඩොල් කැටයේ පිනෙන්, දෙව්ලොව ඔහුට ලැබුණු විමානය රන් ගඩොලින් නිම වූවක් බඳු විය.
ඔහුගේ ශරීරයෙන් හැමවිටම රන්වන් පැහැති, නෙත් නිවන ආලෝකයක් විහිදෙන්නට වුණා.
දහස් ගණන් දිව්ය අප්සරාවන් පිරිවරාගෙන, කල්පයක් මුළුල්ලේ ඔහු ඒ දිව්ය සැප වින්දනය කරනවා.
පින්වතුනි, බලන්න සිතේ ඇතිවන ශ්රද්ධාවේ ආශ්චර්යය! අප වටිනා දේ කොපමණ පූජා කළත් වැඩක් නැහැ, එය කරන මොහොතේ සිතේ ඇතිවන ඒ පාරිශුද්ධ, ආදරණීය ශ්රද්ධාවයි වැදගත් වෙන්නේ. උපතිස්ස උපාසකතුමා එදා තමන් සතු එකම වස්තුවෙන් කළ ඒ උත්තරීතර පූජාව අදටත් අපේ හිත් නිවන, සසර බිය දුරු කරන මහා ආදර්ශයක්... සාදු! සාදු! සාදු!
( මේ මහා භද්ර කල්පයේදී ලොව පහළ වුණු සිව් බුදුරජාණන් වහන්සේලා උදෙසා දිවෙන එකම සෑය ඉදිකිරීමට ඔබත් දායකවන්න )
අමතන්න: 0773511141
