10/06/2026
Bir huzurevinde yaşlı bir kadının oğluymuş gibi davranmam için bana para ödediler… ama o öldüğünde, geride sadece benim için bırakılmış son bir dilek bıraktı.
“Beni hiç tanımayan yaşlı bir kadına ‘anne’ demem için para aldım… ve en kötüsü, sonunda onu kendi öz oğlundan daha çok sevmeye başladım.”
Saat gece yarısına yaklaşırken, İstanbul’un Fatih semtindeki eski apartmanın önüne kamyonetimi park ettim. Yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyordu; kaldırımlar sanki kırık aynalar gibi parlıyor, şehir bile yorgun görünüyordu.
Üçüncü kata, bir elimde market poşeti, diğerinde ilaçlarla çıktım. Kapıyı çalmadan önce annem kapıyı açtı.
— Oğlum, bu kadar geç kalmamalıydın.
— İyiyim anne. İlaçlarını ve sevdiğin tavuk çorbasını getirdim.
Elini yüzüme koydu.
— Çok bitkin görünüyorsun, Deniz.
Zorla gülümsedim. İki aylık kirayı ödeyemediğimi, eczanenin artık veresiye yazmadığını, onun kalp ve tansiyon ilaçlarının beni nefessiz bıraktığını söylemedim.
Ertesi gün teslimatlar arasında Taksim yakınlarında bir kafeye oturdum. İlk yudumu almadan, takım elbiseli bir adam karşıma oturdu.
— Sen Deniz misin?
— Kimin sorduğuna bağlı.
— Benim adım Murat Demir. Paraya ihtiyacın olduğunu söylediler.
Şüpheyle baktım. Pahalı saat, parlak ayakkabılar, emir vermeye alışmış bir yüz.
— Size ne bundan?
Kahverengi bir zarfı masaya bıraktı.
— Annem bir bakım evinde, Şile’de. Adı Ayşe. Demans hastası. İyi günlerinde oğlunu soruyor, kötü günlerinde terk edildiğini düşünüp ağlıyor.
— O zaman gidin görün.
Murat çenesini sıktı.
— O kadar kolay değil.
— Gayet kolay. Bir taksiye binip içeri girersiniz.
Gözleri camdan dışarı kaydı.
— Onu böyle göremem. Ayrıca aile, tanıdıklar… bu durum itibarımı etkiliyor.
Zarfı bana itti.
— Ayda on bin lira. Haftasonları gideceksin, ona “anne” diyeceksin, benim yerime geçeceksin. Küçükken bana “Muro” derdi. Fark etmez.
Mideme iğrenç bir his oturdu.
— Bu yanlış.
Biraz öne eğildi.
— Yanlış olan, annenin ilaçsız kalması.
İçim buz kesti.
— Annemi nereden biliyorsun?
— Araştırdım. Çalışkan, sessiz, benim yaşımdasın. Paraya ihtiyacın var.
Ayağa kalkmalıydım. Kahveyi yüzüne fırlatmalıydım. Ama annemin kapıyı titreyen ellerle açtığını düşündüm.
— Sadece hafta sonu mu? — dedim, kendimden nefret ederek.
— Sadece. Bir saat. Gülümse, dinle, çık.
Zarfı aldım. Kargolardan daha ağırdı.
— Ne zaman başlıyorum?
— Cumartesi. Ve Deniz… bağlanma.
Şile’deki Huzurevi çamaşır suyu, bayat çorba ve solmuş çiçek kokuyordu. Telefonla ezberlediğim şeyleri tekrarladım: oda 214, lale seviyor, anılara karşı çıkma, anne de.
Kapıyı çaldım.
— Girin — dedi ince bir ses.
Ayşe Hanım pencere kenarında oturuyordu. Üzerinde ince bir battaniye vardı. Beyaz saçları düzgünce toplanmış, gözleri yorgun ama canlıydı.
Yutkundum.
— Anne… benim. Muro.
Uzun süre baktı. O kadar uzun ki yakalandığımı sandım.
Sonra dudakları titredi.
— Ah oğlum… sonunda geldin.
Elini uzattı.
Tuttum.
Parmakları kâğıt gibi inceydi ama kavrayışı güçlüydü, sanki gitmek üzere olan hayata tutunuyordu.
— Otur Muro. Aç mısın? Çok zayıflamışsın.
Bunu bana yıllardır annem dışında kimse sormamıştı.
Oturduğumda İzmir’de bir evden, “Kara” adlı bir kediden, incir ağaçlarından bahsetti. Başımı salladım, sanki hepsi benim geçmişimdi.
Kalkarken elimi sıkı tuttu.
— Çok geç kalma oğlum. Burada günler çok uzun.
— Yakında geleceğim anne.
Çıkarken arkamı döndüm. Sessizce ağlıyordu.
Sonraki ziyaretimde lale getirdim. Bir sonrakinde tatlı. Bir sonrakinde çarşamba günü bile gittim.
Koridorda küçük, keskin bakışlı bir kadın durdurdu beni.
— Siz Ayşe Hanım’ı çok ziyaret ediyorsunuz.
— O benim annem.
Kadın içimi görür gibi baktı.
— O halde iyi bakın ona. Çok ağladı.
O hafta Murat aradı.
— Haftasonu demiştim Deniz. Fazlası yok.
— Çok yalnız kalıyor.
— Demans hastası. Sen gidince unutuyor zaten.
— Ama ben oradayken unutuyor gibi değil.
Sessizlik oldu. Sonra telefonu kapattı.
Haftalar geçti. Ben gitmeye devam ettim. Gazete okudum, battaniyesini düzelttim, ellerine krem sürdüm. Bana “oğlum” demeye başladı.
Bir gün yüzü berraklaşmıştı.
— Sen o değilsin.
Boğazım kurudu.
— Anne ben…
— Ama geldin — dedi — bu yeter.
Ne diyeceğimi bilemedim.
İki gün sonra, Haliç’te yük boşaltırken telefonum çaldı.
Huzurevi müdürüydü.
— Deniz… Ayşe Hanım dün gece uykusunda vefat etti.
Dünya üzerime çöktü.
Sonra söylediği şey beni dondurdu:
— Ölmeden önce sizin için bir not bıraktı.
Buna inanamıyordum…
Bölüm 2..
