30/09/2026
ஓர் உயிருக்கு உடல் பாரமாவது எப்போது?
எவ்வளவுதான் தன்னம்பிக்கை இருந்தாலும், உலகில் சில மாறாத விதிகளுக்கு நாம் ஆட்பட்டிருக்கிறோம் என்பது மாறாத உண்மை. எல்லா உயிர்களுக்கும் முதுமையும் சாவும் உண்டு. ஆனால் அதை மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் விதம் வேறு, விலங்குகள் எதிர்கொள்ளும் விதம் வேறு.
வயதாகும் விலங்குகளுக்கு இயக்கம் குறைவதால் சீராக பசி எடுப்பதில்லை. அதனால் உணவைத் தேடி அலைவதும் குறைகிறது. இயக்கம் குறையக் குறைய பசியும் குன்றி, உடல் மெலிகிறது, உயிர் பிரிகிறது. இது இயற்கை நடைமுறை.
இளமையாக இருக்கும் வரை உடல் உயிருக்கு பாரமாவதில்லை. இளமைப் பருவம் முடிந்ததும், அந்த பாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகமாகிறது. பாரம் தாங்கமுடியாத முதுமைப் பருவத்தில் இயக்கமும், பசியும் குன்றி உறுப்புக்கள் செயலற்றுப் போகும்போது, விலங்குகள் இயற்கையாகவே மரணம் அடைகிறது, அல்லது பிற உயிர்களுக்கு இரையாகிறது. இதுதான் விதி.
மனிதன் ஒரு வேளைகூட உணவு உட்கொள்ளாமல் இருக்க விரும்புவது இல்லை. ஏனெனில், அவன் பசிக்காக உண்ணாமல் ருசிக்காக உண்கிறான். மருத்துவரிடம் ஆலோசனை கேட்கிறான். மருத்துவர் நன்கு பசி எடுப்பதற்கு மருந்து கொடுக்கிறார். அது போதாதென்று தின்றது செரிக்கவும் மருந்து உட்கொள்கிறான்.
இது காலத்தால் வரும், முதுமையுடன் மனிதன் நடத்தும் போராட்டத்தின் துவக்கம். பசியின்மையிலும், அஜீரணத்திலும் ஆரம்பிக்கும் பிரச்சினை, ரத்த அழுத்தம், சர்க்கரை நோய், இதயக் கோளாறுகள் என்று விரிவடைகிறது. இதனால் மருத்துவச்செலவுகள் மட்டுமல்ல கவலைகளும் அதிகரிக்கின்றன.
இயற்கையை எதிர்க்கிற போராட்டத்தில் மனிதன் நிச்சயம் வெல்லப்போவதில்லை என்று தெரிந்தாலும், அவன் அதை நிறுத்துவதில்லை. ஆனால், போராட்டத்தில் நிகழ்வது என்ன? மனிதன் முதுமையை தள்ளிப்போடுகிறான். பாரத்தையும் அதிகரித்துக்கொண்டு, அதைச் சுமக்கும் காலத்தையும் அதிகரித்துக்கொள்கிறான்.
"ஒருவேளை உண்பவன் யோகி,
இருவேளை உண்பவன் போகி,
மூன்று வேளை உண்பவன் ரோகி" என்று பேச்சு வழக்கு உண்டு. அதாவது, இளமையின் எல்லையில் முதுமையைத் தொட்டுக்கொண்டு இருப்பவன் - மூன்று வேளை உண்பவன் ரோகியாகவும், இரண்டுவேளை உண்பவன் போகியாகவும், ஒருவேளை மட்டும் உண்பவன் யோகியாகவும் வாழ்கிறான்.
#முதுமை #உடல்நலம் #வாழ்க்கை #இயற்கை #மனிதவாழ்க்கை #சுயகட்டுப்பாடு #உணவுமுறை #ஆரோக்கியம் #வயோதிகம் #வாழ்க்கைத்தத்துவம் #முதுமைப்பருவம் #இயற்கைவிதி
