Σύλλογος Γυναικών Μεγαλοχωρίου Πλειάδες

  • Home
  • Greece
  • Tríkala
  • Σύλλογος Γυναικών Μεγαλοχωρίου Πλειάδες

Σύλλογος Γυναικών Μεγαλοχωρίου Πλειάδες Μη κερδοσκοπικος συλλογος των γυναικων του Μεγαλοχωρι

Εκκλησιάζουσες, η πολιτική κωμωδία του Αριστοφάνη, από το Δημοτικό Θέατρο Τρικάλων     Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελ...
06/11/2026

Εκκλησιάζουσες, η πολιτική κωμωδία του Αριστοφάνη, από το Δημοτικό Θέατρο Τρικάλων
Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές, κ στις δικές μας αγαπημένες Αναστασία Καρρα κ Βάσω Γκουγκαρα!

Υπάρχουν γυναίκες που δεν τις μετράς με τα χρόνια τους, αλλά με όσα έχουν προλάβει να αγαπήσουν, να προσφέρουν και να κρ...
31/10/2026

Υπάρχουν γυναίκες που δεν τις μετράς με τα χρόνια τους, αλλά με όσα έχουν προλάβει να αγαπήσουν, να προσφέρουν και να κρατήσουν όρθια μέσα σε μια ολόκληρη ζωή. Είναι εκείνες οι παλιές γιαγιάδες που κουβαλούν ακόμη πάνω τους την αρχοντιά μιας άλλης εποχής, τότε που ακόμη και η φτώχεια είχε αξιοπρέπεια και η απλότητα είχε τη δική της ομορφιά.

Αγαπώ τις ηλικιωμένες γυναίκες που ετοιμάζονται από νωρίς για να βγουν από το σπίτι. Που δεν ξεχνούν να φορέσουν τα καλά τους, να χτενίσουν προσεκτικά τα μαλλιά τους και να βάλουν στην τσάντα τα γυαλιά τους, ένα μικρό πορτοφόλι και το μαντήλι που τις συντροφεύει χρόνια. Που περπατούν αργά, με μικρά βήματα, αλλά δεν παραλείπουν τις καθημερινές τους συνήθειες, γιατί αυτές είναι που τους δίνουν ακόμη την αίσθηση πως η ζωή συνεχίζεται.

Αγαπώ εκείνες που κάθε Κυριακή βρίσκουν τη δύναμη να κατέβουν τα σκαλιά του σπιτιού τους και να πάρουν τον δρόμο για την εκκλησία. Που έχουν φυλαγμένα σε ένα συρτάρι τα καλά τους παπούτσια και μια ζακέτα για τις κρύες ημέρες. Που κρατούν σφιχτά λίγα χρήματα για το κερί και το αντίδωρο και επιστρέφουν στο σπίτι με την ησυχία που αφήνει μέσα στον άνθρωπο μια γνώριμη συνήθεια. Που δεν ζητούν πολλά από τον Θεό, παρά μόνο υγεία για τα παιδιά τους και προστασία για τα εγγόνια τους.

Αγαπώ εκείνες που ανεβαίνουν δύσκολα στα λεωφορεία, που αναζητούν ένα κάθισμα για να ξεκουράσουν τα κουρασμένα πόδια τους και που χαίρονται όταν κάποιος τους προσφέρει το χέρι του. Που μπορούν να σου διηγηθούν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε λίγες στάσεις, να θυμηθούν ένα παλιό σπίτι, έναν άνθρωπο που χάθηκε, μια γειτονιά που άλλαξε και μια εποχή που δεν υπάρχει πια. Που ίσως επαναλαμβάνουν τις ίδιες ιστορίες, χωρίς να καταλαβαίνουν πως για εκείνες κάθε ανάμνηση είναι ένας τρόπος να κρατούν κοντά τους όσα αγάπησαν.

Αγαπώ τις γιαγιάδες που έχουν πάντα κάτι μαγειρεμένο στην κατσαρόλα. Που ξυπνούν νωρίς για να ετοιμάσουν το φαγητό και δεν μπορούν να συνηθίσουν την ιδέα πως τα παιδιά τους μεγάλωσαν και δεν χρειάζονται πια τη φροντίδα τους όπως παλιά. Που ανοίγουν το ψυγείο και βρίσκουν πάντα ένα πιάτο παραπάνω, ένα κομμάτι τυρί, λίγα φρούτα και κάτι τυλιγμένο προσεκτικά για όποιον περάσει από το σπίτι. Που ακόμη κι όταν έχουν λίγα, καταφέρνουν να μοιράζουν πολλά.

Αγαπώ εκείνες που έμαθαν να ζυμώνουν από τις μανάδες τους, που ξέρουν να ξεχωρίζουν το καλό αλεύρι και να υπολογίζουν τα υλικά με το μάτι. Που φτιάχνουν πίτες χωρίς συνταγές, γιατί τα χέρια τους θυμούνται όσα δεν χρειάζεται πια να διαβάσουν. Που κρατούν παλιά τετράδια με κιτρινισμένες σελίδες, γεμάτα σημειώσεις, λεκέδες από λάδι και μικρά μυστικά της κουζίνας. Κι εκείνα τα τετράδια δεν τα αποχωρίζονται, γιατί μέσα τους υπάρχει ένα κομμάτι από τη μάνα τους.

Αγαπώ τις γιαγιάδες που έχουν περάσει αμέτρητες ώρες με το βελονάκι στα χέρια. Που έπλεξαν κουβέρτες για τα παιδιά τους, κάλτσες για τους άντρες τους, ζακέτες για τα εγγόνια τους και μικρά πετσετάκια για τα έπιπλα του σπιτιού. Που έχουν γεμίσει ντουλάπια με εργόχειρα, ακόμη κι αν κανείς δεν τα χρησιμοποιεί πια. Γιατί κάθε πλέξη ήταν ένας τρόπος να γεμίσουν τις ώρες τους, αλλά και να αφήσουν κάτι δικό τους στους ανθρώπους που αγαπούσαν.

Αγαπώ εκείνες που φυλάνε τα παλιά σερβίτσια μέσα σε μπουφέδες, πίσω από γυάλινες πόρτες. Που δεν τα βγάζουν παρά μόνο στις μεγάλες γιορτές και στις ξεχωριστές οικογενειακές στιγμές. Που θυμούνται ποιος τους χάρισε το κάθε πιάτο και σε ποια περίσταση το χρησιμοποίησαν πρώτη φορά. Που σερβίρουν το γλυκό του κουταλιού σε μικρά πιατάκια και θεωρούν πως κανένας επισκέπτης δεν πρέπει να φύγει από το σπίτι χωρίς να δοκιμάσει κάτι.

Αγαπώ τις γιαγιάδες που γνωρίζουν όλες τις εποχές από τη δουλειά της γης. Που έζησαν σε χωριά με πέτρινα σπίτια, αυλές γεμάτες ζώα, κήπους με λαχανικά και δέντρα που έδιναν τον καρπό τους ανάλογα με τον καιρό. Που κουβαλούσαν νερό, έπλεναν στη σκάφη, άναβαν τον ξυλόφουρνο και δούλευαν από το πρώτο φως της ημέρας μέχρι να νυχτώσει. Που δεν είχαν μηχανές να τους διευκολύνουν ούτε ανέσεις, μα είχαν μάθει να κάνουν το λίγο να φτάνει για όλους.

Αγαπώ εκείνες που θυμούνται τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, τις στερήσεις, τα άδεια ντουλάπια και τις οικογένειες που προσπαθούσαν να επιβιώσουν με μια χούφτα όσπρια. Που έζησαν την απώλεια, τον φόβο και την αγωνία για τους ανθρώπους τους. Που δεν ξέχασαν ποτέ εκείνους που δεν γύρισαν από τον πόλεμο και εκείνους που χάθηκαν χωρίς να προλάβουν να γεράσουν. Που όταν μιλούν για εκείνα τα χρόνια, τα μάτια τους γεμίζουν δάκρυα, όχι επειδή θέλουν να λυπηθούν τον εαυτό τους, αλλά επειδή γνωρίζουν πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή και πόσο πολύτιμο είναι ένα κομμάτι ψωμί πάνω στο τραπέζι.

Αγαπώ τις γιαγιάδες που δεν έμαθαν ποτέ να πετούν τίποτα. Που κρατούν τις σακούλες διπλωμένες μέσα σε ένα συρτάρι, πλένουν τα γυάλινα βάζα για να τα ξαναχρησιμοποιήσουν και φυλάνε κουμπιά από παλιά ρούχα. Που έχουν μια μικρή οικονομία κρυμμένη σε κάποιο συρτάρι, όχι για να αγοράσουν κάτι για τον εαυτό τους, αλλά για να δώσουν κρυφά ένα χαρτζιλίκι στο εγγόνι που θα περάσει να τις δει. Που ακόμη κι όταν τα παιδιά τους έχουν μεγαλώσει και έχουν δικές τους οικογένειες, εξακολουθούν να ανησυχούν μήπως δεν τρώνε καλά, μήπως κουράζονται πολύ, μήπως στενοχωριούνται.

Αγαπώ εκείνες που δεν βάφουν τα μαλλιά τους για να κρύψουν τα λευκά τους. Που έχουν πρόσωπα χαραγμένα από τον χρόνο και χέρια που μαρτυρούν χρόνια δουλειάς. Που δεν προσπαθούν να φανούν νεότερες, γιατί μέσα τους γνωρίζουν πως η ομορφιά δεν χάνεται όταν ασπρίζουν τα μαλλιά. Απλώς αλλάζει μορφή. Γίνεται ηρεμία, καλοσύνη, υπομονή και μια γλυκιά σοφία που δεν διδάσκεται σε κανένα σχολείο.

Αγαπώ τις γιαγιάδες που μένουν μόνες τους σε σπίτια που κάποτε ήταν γεμάτα φωνές. Που έχουν ακόμη φυλαγμένες τις σχολικές φωτογραφίες των παιδιών τους, τα πρώτα τους παπούτσια, ένα παλιό παιχνίδι και γράμματα από ανθρώπους που δεν βρίσκονται πια στη ζωή. Που στρώνουν το τραπέζι για έναν, αλλά κάποιες φορές βγάζουν δύο πιάτα από συνήθεια. Που περιμένουν το κουδούνι να χτυπήσει και χαίρονται με μια επίσκεψη περισσότερο απ' όσο μπορούν να εξηγήσουν κι αγαπώ περισσότερο εκείνες που δεν ζητούν να τις θυμούνται με μεγάλες εκδηλώσεις και ακριβά δώρα. Που τους αρκεί ένα τηλεφώνημα, ένα χέρι στον ώμο, λίγη παρέα στο τραπέζι και κάποιος να καθίσει δίπλα τους χωρίς να κοιτάζει συνεχώς το ρολόι. Γιατί όσο κι αν μεγαλώσει ένας άνθρωπος, δεν παύει να έχει ανάγκη να αισθάνεται πως κάποιος τον σκέφτεται.

Αυτές οι γυναίκες είναι ολόκληρη η ιστορία μιας Ελλάδας που έμαθε να ζει με λιγότερα, να δουλεύει περισσότερο και να αγαπά χωρίς να υπολογίζει. Είναι οι γυναίκες που μεγάλωσαν παιδιά μέσα στη φτώχεια, κράτησαν σπίτια όρθια στις δύσκολες εποχές, αποχαιρέτησαν ανθρώπους, έκλαψαν κρυφά και ξανασηκώθηκαν την επόμενη ημέρα για να συνεχίσουν και όσο τις συναντώ στους δρόμους, στα λεωφορεία, στις λαϊκές αγορές και στα παλιά σπίτια των γειτονιών, νιώθω πως δεν βλέπω απλώς ηλικιωμένες γυναίκες. Βλέπω μια ολόκληρη εποχή που περπατά ακόμη ανάμεσά μας.

Γιατί οι πραγματικές γιαγιάδες δεν γερνούν μόνο. Γίνονται μνήμη, γίνονται ρίζες, γίνονται ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν πριν χαθούν μαζί τους. Και ίσως το μεγαλύτερο χρέος μας να είναι να μη βιαζόμαστε να τις προσπερνάμε. Να βρίσκουμε λίγο χρόνο να τις ακούμε, να τις αγκαλιάζουμε και να τους θυμίζουμε πως, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τις αγαπούν, τίποτα από όσα έζησαν δεν έχει ξεχαστεί.

Άννα Δανάλη

Ο στόχος επετεύχθη!  Meteora tours, Δημήτρη Πολυγένη, σας ευχαριστούμε για την ευχάριστη έκπληξη, να μας κάνετε δώρο αυτ...
22/10/2026

Ο στόχος επετεύχθη!
Meteora tours, Δημήτρη Πολυγένη, σας ευχαριστούμε για την ευχάριστη έκπληξη, να μας κάνετε δώρο αυτή την απογευματινή μας απόδραση!
Μέχρι τα επόμενα ταξίδια μας, υγεία κ χαρούμενες στιγμές!

22/09/2026
13/09/2026

#αυτοπουθελουνοιγυναικες

Σχετικα με τη χτεσινη μας απογευματινη εκδρομη .  Προσκυνημα  κ αναλογη ξεναγηση στον Αγ. Νικολαο εκ Μετσοβου, οινογνωσι...
21/08/2026

Σχετικα με τη χτεσινη μας απογευματινη εκδρομη .
Προσκυνημα κ αναλογη ξεναγηση στον Αγ. Νικολαο εκ Μετσοβου, οινογνωσια, περπατημα ( λιγο ανηφορικο), αναμεσα σε καταπρασινους αμπελωνες, βολτα στο ξακουστο χωριο, με την σπουδαια ιστορια, τη θαυμασια αρχιτεκτονικη, κ την εξαιρετικη γαστρονομια. Τερψη πνευματος, σωματος κ ψυχης κ οι Πλειαδες στα καλυτερα τους με ανεβασμενη διαθεση κ ορεξη για περιπετεια🥰. Ευχαριστουμε για την αθροα συμμετοχη, ευελπιστουμε συντομα να μπορεσουμε να επανερθουμε με νεο προορισμο, για να ικανοποιησουμε κ ολες μας τις φιλες που δεν μπορεσαν να συμμετεχουν.. ( οι θεσεις εκλεισαν αμεσως).
Ευχαριστουμε κ τον οδηγο μας τον Θοδωρής Τσιπόπουλος απο Meteora Tours , για την συνεργασια κ την ...υπομονη🥰 .
Αποχαιρετουμε το καλοκαιρι λοιπον ,κ καλωσοριζουμε το φθινοπωρο με πολλες ιδεες κ δρασεις... keep calm...

Μεταμορφωση του Σωτηρος! Σημερα ευλογουνται τα σταφυλια κ οι καρποι για καλη σοδεια! Χρονια πολλα με υγεια κ αφθονια!
06/08/2026

Μεταμορφωση του Σωτηρος! Σημερα ευλογουνται τα σταφυλια κ οι καρποι για καλη σοδεια! Χρονια πολλα με υγεια κ αφθονια!

Εκδρομη στη Σκυρο!Μια υπεροχη προταση για μια εκδρομη στη Σκυρο, που τα εχει ολα! Κ διαμονη στο πολυτελες skirospalace μ...
04/08/2026

Εκδρομη στη Σκυρο!
Μια υπεροχη προταση για μια εκδρομη στη Σκυρο, που τα εχει ολα! Κ διαμονη στο πολυτελες skirospalace με πρωινο κ δειπνο, κ ξεναγηση στο νησι, κ προσκυνημα στον Αγ. Ιωαννη το Ρωσσο, κ βολτα στην πανεμορφη Χαλκιδα κ την κοσμοπολιτικη Αιδηψο! Δηλωστε εγκαιρα συμμετοχη!

31/07/2026

Η ταυτοτητα μας, οι αναμνησεις μας...

Κι όταν γυρίσω θα γυρίσω με τα ρούχα ενός άλλου και το όνομα ενός άλλου. Κανείς δεν θα με περιμένει κι αν δεν με γνωρίσεις και πεις δεν είσαι εσύ θα σου δώσω σημάδια να πιστέψεις. Τη λεμονιά στον κήπο σου, το ακρινό παράθυρο που μπάζει το φεγγαρι κι ακόμη σημάδια του κορμιού, σημάδια της αγάπης.
Κι όταν ανέβουμε τρέμοντας στο παλιό δωμάτιο ανάμεσα στο ένα αγκαλιάσμα και στο άλλο, ανάμεσα σ' ένα κάλεσμα και σε ένα άλλο θα σου διηγούμαι το ταξιδι, όλη τη νύχτα και όλες τις νύχτες που θα 'ρθουν".
Απόσπασμα απο την ταινία ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ του Θ. Αγγελοπουλου

Νομίζω πως όλοι μας κάποια στιγμή φεύγουμε από τη ζωή που ξέραμε και, όταν επιστρέφουμε, δεν είμαστε πια οι ίδιοι. Δεν είναι μόνο τα χρόνια που περνούν. Είναι οι απώλειες που μας άλλαξαν, οι άνθρωποι που μας έλειψαν, οι ήττες που μας ταπείνωσαν, οι αγάπες που μας άνοιξαν και οι προδοσίες που μας ανάγκασαν να ξανασυστηθούμε στον εαυτό μας.

Κι έτσι, όταν κάποτε γυρίζουμε, γυρίζουμε πάντα με τα ρούχα κάποιου άλλου. Και, καμιά φορά, ακόμη και με το όνομα κάποιου άλλου.

Γιατί ο πραγματικός φόβος δεν είναι μήπως δεν βρούμε το σπίτι μας. Είναι μήπως το σπίτι δεν μας αναγνωρίσει. Μήπως οι άνθρωποι που αγαπήσαμε κοιτάξουν το πρόσωπό μας και πουν: «Δεν είσαι εσύ».

Κι όμως, υπάρχει κάτι που με συγκινεί περισσότερο από αυτή την αγωνία. Είναι η απάντηση του Οδυσσέα. Δεν λέει: «Θα σου αποδείξω ποιος είμαι». Λέει: «Θα σου δώσω σημάδια». Όχι έγγραφα. Όχι ταυτότητες. Όχι βεβαιότητες. Σημάδια! Τη λεμονιά στον κήπο. Το παράθυρο που μπάζει το φεγγάρι.
Τα σημάδια του σώματος. Τα σημάδια της αγάπης.

Σαν να λέει ότι η ταυτότητά μας δεν κατοικεί στο όνομά μας αλλά στις κοινές μας αναμνήσεις. Σ' εκείνον τον κόσμο που χτίσαμε μαζί με κάποιον άλλον και που μόνο οι δυο μας μπορούμε να αναγνωρίσουμε.

Ίσως γι' αυτό νιώθω το απόσπασμα αυτό να με αφορά τόσο βαθιά. Γιατί όσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο με ενδιαφέρει να με αναγνωρίζουν όλοι. Με ενδιαφέρει να υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που, πίσω από τις αλλαγές, πίσω από τις ρυτίδες, πίσω από τις ήττες και τις μεταμορφώσεις, να μπορεί να πει:
«Σε ξέρω. Είσαι ακόμη εσύ.»

Και ίσως τελικά αυτό να είναι η αγάπη. Να μπορείς να επιστρέφεις κάθε φορά διαφορετικός, χωρίς να χρειάζεται να ξανασυστηθείς. Να υπάρχει κάποιος που να αναγνωρίζει όχι το πρόσωπό σου, αλλά τα σημάδια της διαδρομής σου. Κάποιος που να θυμάται μαζί σου τη λεμονιά, το παράθυρο που μπάζει το φεγγάρι, εκείνο το δωμάτιο όπου η ζωή σας έγινε κοινή ιστορία.

Και τότε καταλαβαίνεις πως η μεγαλύτερη επιθυμία μας δεν είναι να γυρίσουμε σπίτι. Είναι να υπάρχει ακόμη κάποιος που να μπορεί να μας αναγνωρίσει όταν επιστρέψουμε...

(Από Αντώνης Ανδρουλιδάκης)

Address

ΓΑΡΙΒΑΛΔΗ 8
Tríkala

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Σύλλογος Γυναικών Μεγαλοχωρίου Πλειάδες posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Nearby non profit organizations