Φίλοι της Ελευσίνας - Friends of Elefsina

16/12/2024

ο λόγος που δεν υπάρχουν πλέον δημοσιεύσεις στη σελίδα μας είναι ότι το νομικό πρόσωπο "Φίλοι της Ελευσίνας - Friends of Elefsina" δεν υφίσταται πλέον. Οι σχετικές δραστηριότητές μας έχουν "περάσει" στην ΑΜΚΕ "ΕΛΕΥΣΙΝΑ - ΤΕΧΝΕΣ & ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ".
Για να μη χαθεί το περιεχόμενο της σελίδας αυτής, καθώς και οι ακόλουθοί της, θα προσπαθήσουμε να συγχωνεύσουμε τη σελίδα μας https://www.facebook.com/friendsofElefsina/ στη σελίδα - Arts & Culture https://www.facebook.com/profile.php?id=61558326684936
Έτσι όλες και όλοι θα έχετε πρόσβαση σε όλο το περιεχόμενο

Non-profit organisation

22/08/2023

https://proseleusis.com/to-trigono-ton-eleysinon/

Ο Πτολεμαίος Β’ αγαπούσε την πολυτέλεια. Στη διάρκεια της βασιλείας του, η αυλή των Πτολεμαίων γνώρισε ένα ασυναγώνιστο επίπεδο ευδαιμονίας και πλούτου.

22/08/2023

Friends of Elefsina bring again their proposal:
The Gaia Project
- Renewal of Ancient Mysteries - Carl A.P.Ruck*
The ancient testimony about the religious experience offered to thousands of pilgrims in the sanctuary of the Goddess in the tiny village of Elefsina (Eleusis) some ten miles west of the great city of Athens is unanimous. The Homeric Hymn to Demeter declares that it was essential to the art of living: ‘Whoever among men who walk the earth has seen these Mysteries is blessed, but whoever is uninitiated and has not received his share of the rite, he will not have the same lot as the others, once he is dead and dwells in the mould where the sun goes down.’ The rite was performed annually for two thousand years, beginning in the mid second millennium BCE, in roughly the same place, modified and enlarged over the course of time to accommodate the ever-growing number of participants. Construction of the sanctuary obliterated the archaeological record of the earlier occupation of the site, but it is probable that it was sacred from Neolithic times, if not before. The rite as practiced through the Classical and Roman periods represents a transition from female dominance to an accommodation with patriarchal traditions.
In the sixth century BCE, it passed under Athenian control and became the defining influence that produced the mentality that characterized the Classical Age, which became the fountainhead of ensuing European civilization. Almost every one of importance, as well as the common man and woman, foreigner and Greek alike of every status in society, sought out the initiation at least once in a lifetime. In the Roman period, the orator and philosopher Cicero declared it the greatest gift of Athens to the world, the essential impetus for humankind’s elevation from savagery, imparting the power not only to live with joy, but also to die with better hope.
The paradigm uniting life and death was the seed implanted into the ground, entrusted to the darkness of the earth, in the expectation that it would return and sprout, without which there could be no life here in the realm above. What the initiates experienced was a journey of the spirit to a reality in a parallel dimension, establishing pathways of communication and rights of friendly reciprocal visitation, so that life was nourished by the accord or testament that defined the terms for humankind’s relationship to Gaia. It was more than a mere metaphor. The initiates were offered the opportunity to identify themselves with the cycles of nature at the deepest level of their existence.
I was a member of a team in the 1970s that sought to uncover what actually happened in the sanctuary, for the initiates were sworn to secrecy and the event was termed a mystery. I revisited the topic in the 1990s and summarized our findings and subsequent research. When I asked my colleague the Swiss chemist Albert Hofmann shortly before his death at the age of 102 to provide a comment, even if only a sentence, in view of his frailty, he wrote: ‘Only a new Eleusis could help mankind to survive the threatening catastrophe in Nature and human society and bring a new period of happiness.’
Elefsina is a place particularly blessed by Nature, a fertile plain bounded by mountain ranges surrounding the acropolis. The initiation hall was carved from the rock face of its southern slope, an architectural similitude of a subterranean cavern, and marked as sacred by its alignment to the depression between the twin peaks called the ‘Horns’ (Kerata) that terminate the mountain to the west. Such alignment is typical of other Minoan and Pelasgian religious sites and identified the sanctuary by a sexual metaphor as the entrance, nestled between the breasts and spread legs of the Goddess, to the secrets that lay within her body. It was here in the surrounding plain that barley, the grain plant that was the staff of life, first sprouted. The place was further blessed topographically by the island of Salamis that lies nearby along its shore, providing a superlative nearly land-locked shelter for ships in its bay. Most people know of it from the account of the Battle of Salamis, when the Athenian admiral in charge of the allied fleet used his knowledge of the lay of the land to his advantage against the vastly superior forces of the invading Persian King Xerxes.
Eleusis was named like Elysium, a mirror of the paradisiacal fields (Les champs Élysées) that received the dead upon their arrival in the otherworld. It was sacred to the Goddess and her daughter, the two holy females, the ‘Mother’ and the ‘Maiden,’ who could be ascribed names, after the patriarchal revision that established the Mystery, as Demeter and Persephone, although more sacredly, they were just the two nameless goddesses (tó theó), interchangeable as mother produced daughter and daughter in turn became mother. The male essential for their replication was the personification of the joyous shout of the initiates as they walked in procession to place of arrival, Iacchus—a pun upon the deity of the ecstatic possession necessary to access the mystery, Dionysus/Bacchus, the god of wine and intoxicants. He was identical here with Hades, the lord of the netherworld, named as the ‘unseen one,’ which was also the name for the invisible realm to which the living disappeared for their arrival.
A third female shadowed the personae of two goddesses, the postmenopausal nursing mother, who went by the dread name of Hecate, the patroness of witchcraft, but all three roles were interchangeable, since the mother could become the wet-nurse of the daughter’s child, and it was this third that joined the two holy ladies into a triumphant trinity. The mystery of the seed reborn was personified as the son born from the holy trinity, which had the mystery title of Brimo, the terrible queenship. He was their child, named after them matriarchal as Brimos, but he had another less frightful name befitting the benevolence of this trinity as the ‘triple warrior,’ Triptolemos. It was he who was entrusted with the art of living and he planted the first crop in the surrounding Rarian fields. He was the pacified antithesis to the toxic analogues of his parentage, life born from death. The initiates on the night of the great Mystery rematerialized in the cavernous hall of the sanctuary, after their spiritual journey, at the moment of his miraculous birth. They experienced themselves reborn, like him, a child conceived and born from death. The valence of death became positive through personal experience, and the lord Hades was recognized as a handsome youth of ‘good counsel’ (Eubouleus) and as the source of prosperity (Ploutos) in both this real realm and the next.
These blessings and the prosperity of the Eleusinian plain were also an invitation to abuse its natural gifts after the desecration of the sanctuary and the supplanting of its religion by the modern world. It is today a microcosm for the destruction that has spread around the planet—the catastrophe that looms threatening continued human existence. The bay of Salamis is clogged with tankers waiting to offload their cargo of crude oil to the mainland refineries that belch an air-polluting stench. The plain has dried into a desert that supports little agriculture. In addition to the refineries, two other industries process material wealth ravished from the earth, a cement factory and a foundry for iron. The symbolism could not be more obvious.
Few people now visit the sanctuary or know of the ancient Mystery. Elefsina is not in the register of places recognized as a world heritage site, even though it was the center of a religion practiced for two millennia. The inadequate museum dates from the nineteenth century, and several of its treasures have been substituted with replicas. An effort is underway to improve the situation. The superhighway to Corinth now skirts the site, and the progressive local governments have worked to restore the village, with the streets around the sanctuary converted into pedestrian malls. The shore is planted with parklands and the sea is again clean enough for swimming. A large area of ruined and abandoned nineteenth-century factories adjacent to the sanctuary and below the present museum has been converted into a center for workshops and galleries for the display of art and theatrical performances.
We espouse to motto for the endeavor: ‘The Future Starts Here.’ As the place most desecrated for is abuse of Gaia, we propose that Elefsina become the nucleus and world center for humankind’s renegotiation of its compact with its planet Earth. To this end, we are seeking recognition of the village and the archaeological remains as a world heritage site and the soliciting of funding from international and Greek donors to build a new museum complex, incorporating the area and some of the abandoned industrial ruins that now comprise the art center. The symbolism is simple. We do not propose restore a defunct religion or to reverse the course of time, but to begin anew with a new contract with Gaia. To this end, the existing refineries, foundry, and cement factory cannot be removed, since they would merely have to reappear elsewhere. As in antiquity, we depend on the bounty of Gaia for prosperity.
The museum complex would be multifunctional. One of its tasks would be to investigate ways of mitigating the deleterious effects of exploiting natural resources. Industrial constructions are actually works of extraordinary complexity and ingenuity. At the new Elefsina, they will learn to operate cleanly, and surrounded by parklands they can be seen as monuments, gigantic sculptural testimony, functioning efficiently and beautiful, as their modern designers conceived them. An analogue is the way that the Mexican city of Monterrey proudly incorporates its disused factories from the nineteenth century into its cultural identity as works of art.
In addition to furthering research into the past and the study of the Eleusinian Mystery through seminars and conferences, the museum complex will look to the future. Among the sponsored activities will be investigations into rediscovering a personal commitment to Gaia through techniques of meditation, spiritual exercise, alternative medicine, and artist workshops. The center would also support research into environmental remediation and new sources of energy and safe methods of tapping the planet’s gifts.
Eventually we hope to see agriculture return to the Rarian plain and make the museum a destination of pilgrimage again for the modern world.

*Carl A.P.Ruck is a professor in the Classical Studies department at Boston University

22/08/2023

οι ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ ξαναφέρνουν την πρότασή τους:
Project «Γαία»
- η Ανανέωση των Αρχαίων Μυστηρίων - Carl A.P.Ruck*
Η αρχαία μαρτυρία σχετικά με τη θρησκευτική εμπειρία που βίωναν χιλιάδες προσκυνητές στο ιερό της Θεάς, στο μικρό χωριό της Ελευσίνας, δεκαέξι περίπου χιλιόμετρα δυτικά της Αθήνας, είναι ομόφωνη. Ο Ομηρικός Ύμνος προς τη Δήμητρα θεωρεί τις τελετές αυτές απαραίτητες για το ευ ζην: "Ευτυχής όποιος από τους θνητούς ανθρώπους τα'χει δει, ο αμύητος όμως στα ιερά και ο αμέτοχος δεν έχει όμοια μοίρα, ακόμα και νεκρός στο μουχλιασμένο σκότος". Τα Μυστήρια τελούνταν ετησίως επί δύο χιλιάδες χρόνια, από τα μέσα της δεύτερης χιλιετίας π.Χ., στον ίδιο περίπου χώρο, ο οποίος τροποποιούταν με την πάροδο του χρόνου, λόγω του ολοένα αυξανόμενου αριθμού των συμμετεχόντων. Η κατασκευή του ιερού κατέστρεψε οποιοδήποτε αρχαιολογικό στοιχείο σχετικά με την προηγούμενη χρήση του χώρου, αν και είναι πιθανό να επρόκειτο και πάλι για ιερό της Νεολιθικής εποχής, ή και προγενέστερης. Η τελετή όπως ασκούταν στην Κλασική και τη Ρωμαϊκή περίοδο, αντιπροσωπεύει τη μετάβαση από τη μητριαρχία στην πατριαρχική παράδοση.
Τον 6 ο αι. π.Χ. πέρασε στον έλεγχο των Αθηναίων και επηρέασε καθοριστικά τη νοοτροπία της Κλασικής περιόδου και του μετέπειτα ευρωπαϊκού πολιτισμού. Σχεδόν κάθε σημαντική προσωπικότητα, άντρας ή γυναίκα, ξένος ή Έλληνας, κάθε κοινωνικής θέσης, όφειλε να μυηθεί έστω μία φορά στη ζωή του. Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, ο ρήτορας και φιλόσοφος Κικέρων χαρακτήρισε τα Μυστήρια ως το μεγαλύτερο δώρο του κράτους της Αθήνας προς τον κόσμο, το βασικότερο κίνητρο της ανθρωπότητας για να απαλλαγεί από τη βαρβαρότητα, μαθαίνοντας όχι μόνο να ζούμε με χαρά, αλλά και να πεθαίνουμε με ελπίδα.
Η σχέση μεταξύ ζωής και θανάτου αποτελεί τον σπόρο που φυτεύεται στο χώμα, στο σκοτάδι της γης, με την προσδοκία ότι θα επιστρέψει πάλι και θα ανθίσει. Αυτό που βίωναν οι μύστες, ήταν ένα ταξίδι του πνεύματος σε μία πραγματικότητα μίας παράλληλης διάστασης, δημιουργώντας μονοπάτια επικοινωνίας της ανθρωπότητας με τη Γαία. Ήταν κάτι παραπάνω από μία απλή μεταφορά. Οι μύστες είχαν την ευκαιρία να ταυτιστούν με τους κύκλους της φύσης στο βαθύτερο επίπεδο της ύπαρξής τους.
Υπήρξα μέλος μίας ομάδας τη δεκαετία του ’70, που προσπάθησε να αποκαλύψει τι πραγματικά συνέβαινε στο ιερό, μιας και οι μυημένοι είχαν ορκιστεί απόλυτη εχεμύθεια, καλύπτοντας έτσι την τελετή με ένα πέπλο μυστηρίου. Ασχολήθηκα ξανά με το θέμα τη δεκαετία του ’90, συνοψίζοντας τα ευρήματά μας και τη μετέπειτα έρευνα. Όταν ρώτησα το συνάδελφό μου, τον Ελβετό χημικό Albert Hofmann, λίγο πριν το θάνατό του σε ηλικία 102 ετών για ένα σχόλιο, ακόμα και μόνο μία πρόταση, λόγω της αδυναμίας του έγραψε: «μόνο μία νέα Ελευσίνα θα μπορούσε να βοηθήσει την ανθρωπότητα να επιβιώσει από την επερχόμενη καταστροφή της Φύσης και της ανθρώπινης κοινωνίας και να φέρει μία νέα περίοδο ευτυχίας».
Η Ελευσίνα είναι μια πόλη ιδιαιτέρως προικισμένη από τη φύση: η Ακρόπολη βρίσκεται στο κέντρο μίας εύφορης πεδιάδας, η οποία οριοθετείται από οροσειρές. Η αίθουσα της μύησης ήταν σκαλισμένη στα βράχια της νότιας πλαγιάς και αρχιτεκτονικά έμοιαζε με υπόγεια σπηλιά. Σε αυτήν εδώ την πεδιάδα πρωτοβλάστησε το σιτάρι, ο καρπός της ζωής. Την περιοχή στόλιζε ακόμη περισσότερο το νησί της Σαλαμίνας, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τις ακτές της πόλης, το οποίο παρείχε ένα εξαιρετικό καταφύγιο για τα πλοία στον κόλπο του. Οι περισσότεροι γνωρίζουν τη Σαλαμίνα από τη διάσημη ναυμαχία, όταν ο Αθηναίος ναύαρχος, επικεφαλής του συμμαχικού στόλου χρησιμοποίησε τις γνώσεις του για την περιοχή προς όφελός του, εναντίον των κατά πολύ ισχυρότερων δυνάμεων του βασιλιά Ξέρξη.
Η Ελευσίνα αποτελούσε ιερό τόπο της Θεάς και της κόρης της, τις δύο θηλυκές θεότητες, τη Μητέρα και την Κόρη, πριν από τη πατριαρχική επικράτηση, η οποία καθιέρωσε τα Μυστήρια για τη Δήμητρα και την Περσεφόνη. Ωστόσο, στο παρελθόν θεωρείτο ακόμη ιερότερο να μην τους αποδίδονται ονόματα. Ήταν απλώς οι δύο θεές, οι οποίες άλλαζαν ρόλο, από μητέρα σε κόρη και το αντίστροφο. Το αρσενικό στοιχείο των Μυστηρίων ταυτιζόταν με τον Άδη, τον άρχοντα του Κάτω Κόσμου, τον οποίο αποκαλούσαν «αόρατο».
Μία τρίτη θηλυκή θεότητα επισκίαζε τις δύο θεές, η γηραιά θηλάζουσα μητέρα, με το φοβερό όνομα «Εκάτη», προστάτιδα της μαγείας. Ωστόσο, πάλι και οι τρεις ρόλοι ήταν αλληλένδετοι, καθώς η μητέρα θα γινόταν η τροφός του παιδιού της κόρης και αυτή η τρίτη θεότητα συμπλήρωνε τις άλλες δύο, σχηματίζοντας μία θριαμβευτική τριάδα. Το μυστήριο του αναγεννηθέντος σπόρου προσωποποιούταν από το γιο αυτής της τριάδας, η οποία ονομαζόταν «Βριμώ», που σήμαινε τη «φρυάττουσα» ή «λυσσώσα». Το παιδί τους ονομαζόταν Βρίμος ή Ίακχος, αλλά είχε και άλλο, λιγότερο τρομακτικό όνομα, που άρμοζε στη γενναιοδωρία αυτής της Τριάδας. Ο τριπλός πολεμιστής, ο Τριπτόλεμος. Ήταν προστάτης της τέχνης της ζωής και ήταν εκείνος που έσπειρε τους πρώτους σπόρους στις γύρω περιοχές. Ήταν το ακριβώς αντίθετο από τους γονείς του. Το ειρηνοποιό αντίδοτο της ζωής έναντι του θανάτου. Οι μύστες τη νύχτα του μεγάλου Μυστηρίου ξεκινούσαν το πνευματικό τους ταξίδι στην ιερή σπηλιά, τη στιγμή της θαυματουργής γέννησης του Τριπτολέμου. Ένιωθαν σαν να ξαναγεννιόντουσαν, ακριβώς όπως εκείνος, ένα παιδί που δημιουργήθηκε και γεννήθηκε από το θάνατο. Το σθένος του θανάτου γίνεται θετικό μέσω της προσωπικής εμπειρίας και ο θεός Άδης αναγνωρίζεται ως ένας όμορφος νέος, αλλά και πηγή ευημερίας, τόσο σε αυτή τη ζωή, όσο και στην επόμενη.
Αυτές οι ευλογίες, καθώς και η ευημερία του Θριάσιου πεδίου, αποτελούσαν και μία εντολή-παρακίνηση για καταστροφή των φυσικών του χαρισμάτων όταν θα αφανιζόταν το ιερό και θα έκανε την εμφάνισή της η σύγχρονη θρησκεία. Πρόκειται για ένα μικρό παράδειγμα της ισοπέδωσης που έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο – μία ισοπέδωση που απειλεί να αφανίσει την ανθρωπότητα. Ο κόλπος της Σαλαμίνας είναι φραγμένος από δεξαμενόπλοια που περιμένουν να ξεφορτώσουν το εμπόρευμά τους. Αργό πετρέλαιο για τα διυλιστήρια, που ρυπαίνουν και δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα. Η πεδιάδα είναι ξερή και έχει μετατραπεί σε έρημο. Εκτός από τα διυλιστήρια, υπάρχουν και άλλες βιομηχανίες επεξεργασίας ορυκτού πλούτου, που αρπάζουν ό,τι προσφέρει η γη, μαζί με εργοστάσια τσιμέντου και χυτήρια σιδήρου.
Ο συμβολισμός δε θα μπορούσε να είναι εμφανέστερος. Ελάχιστοι άνθρωποι επισκέπτονται πλέον το ιερό ή γνωρίζουν καν για τα Ελευσίνια Μυστήρια. Η Ελευσίνα δεν αποτελεί επισήμως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, αν και υπήρξε το κέντρο μίας θρησκείας, ηλικίας 2000 ετών. Το ανεπαρκές μουσείο χρονολογείται από το 19ο αι. και πολλοί από τους θησαυρούς του έχουν αντικατασταθεί με αντίγραφα. Μία προσπάθεια βρίσκεται σε εξέλιξη για τη βελτίωση της κατάστασης. Η εθνική οδός Αθήνας-Κορίνθου παρακάμπτει πλέον την πόλη και σε δημοτικό επίπεδο έχουν γίνει εργασίες αποκατάστασης της πόλης και πεζοδρόμησης των δρόμων γύρω από το ιερό. Στην προκυμαία έχουν φυτευτεί δέντρα και η θάλασσα είναι και πάλι ασφαλής για κολύμβηση. Μία μεγάλη περιοχή εγκαταλελειμμένων και ερειπωμένων εργοστασίων, δίπλα στο ιερό και κάτω από το σημερινό μουσείο έχει μετατραπεί σε κέντρο εργαστηρίων, τέχνης, θεατρικών παραστάσεων και προαγωγής του πολιτισμού.
Ας είναι αυτό το σύνθημά μας: «το μέλλον αρχίζει εδώ». Μιας και η Ελευσίνα αποτελεί το μέρος όπου η Γαία έχει βεβηλωθεί τόσο πολύ, προτείνουμε να γίνει αυτή η πόλη ένας παγκόσμιος πυρήνας για την επαναδιαπραγμάτευση της ανθρωπότητας με τον πλανήτη Γη. Για αυτό το λόγο, επιδιώκουμε την αναγνώριση της πόλης και των αρχαιολογικών της ευρημάτων ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, με στόχο την προσέλκυση χρηματοδότησης από διεθνείς και Έλληνες δωρητές, με σκοπό την κατασκευή νέου μουσείου, το οποίο θα ενσωματώνει τη γύρω περιοχή και κάποια από τα εγκαταλελειμμένα βιομηχανικά ερείπια του υπάρχοντος κέντρου πολιτισμού. Ο συμβολισμός είναι απλός. Δεν προτείνουμε την αποκατάσταση της αρχαίας λατρείας, ή την αντιστροφή του χρόνου, αλλά τη σύναψη ενός νέου συμβολαίου με τη Γαία. Τα υπάρχοντα εργοστάσια δε θα αφαιρεθούν, δεδομένου ότι έτσι θα μεταφερθούν απλώς σε άλλη περιοχή. Όπως και στην αρχαιότητα, η ευημερία μας θα εξαρτηθεί από τη γενναιοδωρία της Γαίας.
Το μουσειακό συγκρότημα θα είναι πολυδιάστατο. Ένα από τα καθήκοντά του θα είναι να διερευνήσει τρόπους για την άμβλυνση των βλαβερών επιδράσεων της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων. Στη νέα Ελευσίνα οι βιομηχανίες θα περιβάλλονται από πάρκα, θα λειτουργούν με καθαρό για το περιβάλλον τρόπο και θα αποτελούν μνημεία. Γιγάντια γλυπτά- μαρτυρία που θα είναι αποτελεσματικά, όσο και όμορφα, εμπνευσμένα από σύγχρονους αρχιτέκτονες. Κάτι παρόμοιο έχει ήδη γίνει στη μεξικανική πόλη Monterrey, όπου άλλοτε περήφανα, αλλά πλέον εγκαταλελειμμένα εργοστάσια του 19ου αι. ενσωματώθηκαν στην πολιτιστική ταυτότητα της πόλης, ως έργα τέχνης.
Εκτός από την προώθηση της έρευνας του παρελθόντος και τη μελέτη των Ελευσίνιων Μυστηρίων μέσω συνεδρίων και σεμιναρίων, το μουσείο θα βλέπει και προς το μέλλον. Ανάμεσα στις επιχορηγούμενες δραστηριότητες θα είναι και δραστηριότητες προώθησης του συμβολαίου μας με την Γαία, όπως εκμάθηση τεχνικών διαλογισμού, πνευματικής άσκησης, εναλλακτικής ιατρικής και καλλιτεχνικών εργαστηρίων. Επίσης, θα υποστηρίζονται έρευνες στον τομέα της περιβαλλοντικής αποκατάστασης, των νέων πηγών ενέργειας και των ασφαλών μεθόδων εκμετάλλευσης των δώρων του πλανήτη μας.
Ελπίζουμε στο τέλος, να δούμε την επιστροφή της γεωργίας στο Θριάσιο πεδίο και να καταστήσουμε το νέο μουσείο προορισμό προσκυνήματος για το σύγχρονο κόσμο.
*Ο Carl A.P.Ruck είναι καθηγητής στο τμήμα Κλασικών Σπουδών του Boston University