01/05/2026
Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια γιορτή. Είναι μνήμη και ευθύνη. Είναι οι φωνές που δεν σίγησαν ποτέ, από το Σικάγο του 1886 μέχρι τη Θεσσαλονίκη του 1936 και την Καισαριανή του 1944. Είναι οι άνθρωποι που πλήρωσαν με τη ζωή τους το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στον χρόνο, στην ίδια τη ζωή.
Στο Σικάγο, οι εργάτες διεκδίκησαν το αυτονόητο: οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες ζωή. Στη Θεσσαλονίκη, οι καπνεργάτες έπεσαν ζητώντας ψωμί και δικαιοσύνη. Στην Καισαριανή, οι εκτελεσμένοι κομμουνιστες έγιναν σύμβολο αντίστασης και ελευθερίας. Κάθε σταγόνα αίματος, ένα βήμα προς τα δικαιώματα που σήμερα συχνά θεωρούμε δεδομένα.
Κι όμως, στον 21ο αιώνα, την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της αυτοματοποίησης, τίθεται ξανά το ίδιο θεμελιώδες ερώτημα: για ποιον δουλεύει η πρόοδος; Η τεχνολογία θα έπρεπε να σημαίνει λιγότερη εργασία, περισσότερο ελεύθερο χρόνο, καλύτερη ποιότητα ζωής. Αντί γι’ αυτό, πολλοί βιώνουν εντατικοποίηση, ανασφάλεια και διαρκή πίεση.
Η μνήμη των αγώνων δεν είναι επετειακή. Είναι πυξίδα. Αν οι τότε αγώνες χάρισαν το οκτάωρο, οι σημερινοί καλούνται να επαναπροσδιορίσουν το μέλλον της εργασίας: με δίκαιη κατανομή του πλούτου, μείωση των ωρών εργασίας και αξιοποίηση της τεχνολογίας προς όφελος όλων — όχι των λίγων.
Η Πρωτομαγιά μάς θυμίζει ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Και ότι η πρόοδος χωρίς δικαιοσύνη δεν είναι πρόοδος.