Αετόφωτο

Website Contact the organization

Αετόφωτο Η διαδικτυακή φωλιά της λέσχης βιβλίου του καταφυγίου της Αετομηλίτσας (Ντένισκο).

Η λέσχη Αετόφωτο – Lumina di la Plai (το φως που αναδύεται απο τα βουνά στα βλάχικα) πραγματοποιεί συναντήσεις στο καταφύγιο της Αετομηλίτσας.

Ο ΝώεΌνειρα.Πάντα στα όνειρα επιστρέφω και το σώμα  θυμάται σε αυτή την κατάσταση ότι δεν ξεχνά. Σήμερα, στον ύπνο μου, ...
27/08/2026

Ο Νώε

Όνειρα.
Πάντα στα όνειρα επιστρέφω και το σώμα θυμάται σε αυτή την κατάσταση ότι δεν ξεχνά. Σήμερα, στον ύπνο μου, είδα τον Νώε. Παγκόσμια ημέρα σκύλων, βλέπω.

Με τα ζώα ποτέ δεν είχα ιδιαίτερο δέσιμο, ως παιδί της πόλης. Πέρα από εκείνη την περίοδο της «ανακάλυψης», λίγο πριν τα 8 μου, που είχα κάνει την ταράτσα στην Αθήνα έναν μικρό ζωολογικό κήπο -σκίουρους, κουνέλι, χελώνες θαλάσσης, ένα μικρό βατράχι, τόσο δα, σαν βγαλμένο από παραμύθι, μια καρδερίνα, χελώνες της ξηράς και δύο κοτοπουλάκια -το δέσιμο με τα ζώα εξασθένησε.

Μάλλον γιατί τελικά δεν κατάφερα να συνδεθώ με όλα αυτά τα έμβια έτσι όπως μου διάβαζαν οι γονείς μου στα παραμύθια ότι συνδέονταν οι άνθρωποι με τα ζώα.

Θυμάμαι, ας πούμε, την Παπλωματού. Εκείνη την ιστορία που ζούσε μόνη, μακριά, πάνω στα βουνά, και ύφαινε τα πιο όμορφα παπλώματα. Δεν έδινε όμως τα παπλώματά της στον βασιλιά, όπως όλοι οι άλλοι έκαμαν και του πήγαιναν δώρα χιλιάδες . Για αυτό o βασιλιάς γιόρταζε τα γενέθλιά του 2 φορές τον χρόνο. Για να παίρνει πολλά δώρα. Η παπλωματού τα πήγαινε στους φτωχούς. Κι έτσι ο βασιλιάς, θυμωμένος μαζί της, την εξόρισε πάνω σε έναν λιλιπούτειο βράχο, στη μέση του ωκεανού.

Κι εκεί, μέσα στην ερημιά της θυμάμαι αφήγηση· εμφανίζεται ένα αηδονάκι. Περνούσε και τουρτούριζε από τον δυνατό αέρα. Η Παπλωματού το λυπήθηκε και του έφτιαξε ένα μικρό γιλεκάκι από την καζάκα της. Μετά ήρθε κι άλλο. Και αργότερα κι άλλο. Ύστερα ήρθαν τόσα πολλά, που τα μικρά αηδονάκια, φορώντας τα μωβ γιλέκα τους, τη σήκωσαν και την πήγαν πάνω σε ένα δέντρο, σώζοντάς τη.

Μικρά αηδονάκια με μωβ γιλέκα.

Κάπως έτσι, μάλλον, έμοιαζε τότε στο μυαλό μου η σύνδεση. Να φροντίζεις και να σε φροντίζουν. Να βλέπεις τον άλλον και να σε βλέπει. Να σώζεις και να σώζεσαι. Να υπάρχει μια σχεδόν μαγική ανταπόδοση ανάμεσα στα πλάσματα.

Η δική μου αναζήτηση της σύνδεσης με τα ζώα, όμως, πάγωσε. Επικράτησε η ιδέα ότι τα ζώα είναι μέρος της φύσης, όπως εμείς, και ότι δεν είναι για να τα έχουμε φυλακισμένα στο σπίτι. Είναι για να είναι ελεύθερα, να παίζουν, να τρέχουν, να μυρίζουν. Συνεπώς, καμία σύνδεση με ζώο σε προσωπικό επίπεδο.

Μέχρι που ήρθε ο Νώε.

Ήμουν στον Γράμμο, στο Ντένισκο. Το βράδυ, για να πάω σπίτι, περπατούσα στα σκοτάδια περίπου 15 λεπτά από το καταφύγιο του χωριού. Κάθε φορά ερχόταν μαζί μου ένα ποιμενικό, η Φωφώκα. Με συνόδευε.

Μετά, όταν είπαμε να πάμε στην κορυφή της Αρίνας από το χωριό, πάλι η Φωφώκα ξοπίσω μας μέχρι πάνω και μετά πίσω. Μια φροντίδα άρχισα να αισθάνομαι, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω τι ήταν αυτή.

Αλλά η στιγμή αυτή, που ήρθε ο Νώε... Ήταν εκείνη η κομβική στιγμή που τη σύνδεση την ένιωσα ανεξήγητη, αλλά υπαρκτή και μη αμφισβητήσιμη.

Ήταν Ιούνιος, αλλά είχε κρύο στο χωριό. Εγώ είχα βγει για μια βόλτα. Σκοτεινιασμένη ήμουν εκείνη τη μέρα και δεν ήθελα να δω άνθρωπο. Και, όπως τραβάω να πάω σε κάτι άλογα που είδα κοντά στην είσοδο του χωριού, κατέβηκε όλο χαρά ο Νώε από ένα λοφάκι.

Εγώ, ούσα χαμένη στη συλλογιστική μου πορεία (μάλλον απορία) δεν έδωσα σημασία και συνέχισα το περπάτημα.

Ο Νώε κάθε του βήμα το ζύγιζε. Συγχρόνιζε τον βηματισμό του με τον δικό μου. Πήγαινε μπροστά μισό μέτρο, γύριζε το κεφάλι του, με κοίταγε, με περίμενε να έρθουμε στα ίδια, ξανάρχιζε.

Δεν έδωσα πολύ σημασία. Ένα σκυλί του χωριού ήταν, θα έφευγε μετά από λίγο, σκέφτηκα.

Ο διάβας μου με έβγαλε στην εκκλησία του χωριού, του Άι Νικόλα. Άνοιξα την πόρτα.

Προαύλιο.

Θέα.

Όλες οι κορυφές στα πόδια μου. Γκαμήλα. Σμόλικας. Γκούρα. Καρτερός. Γκέσος. Περήφανο.

Ο Νώε μπαίνει μαζί μου στο προαύλιο. Θα βαρεθεί και θα φύγει, σκέφτομαι. Κάθεται σε ένα δεντράκι στην άκρη του προαυλίου. Σαν να μου λέει: «Εγώ εδώ θα είμαι. Δεν ενοχλώ».

Και κάθομαι κι εγώ.

Ρεμβάζω.

Ίσαμε μια ώρα έκατσα ακούνητη σχεδόν εκεί, στα βουνά ανάμεσα.

Ο Νώε, τον νου του σε μένα. Ακούνητος εκεί. Εγέροχος. Μικρό κουτάβι. Πολύ αδύνατος.

Ήταν φανερά τρομαγμένος. Κάθε φορά που πήγαινα να τον χαϊδέψω, έκανε ένα μικρό βήμα πίσω. Σαν να φοβόταν ότι θα τον χτυπήσω. Ευάλωτος.

Μόλις κάνω να σηκωθώ, σούζα ο Νώε. Με πήγε μέχρι το καταφύγιο και μετά, σαν να ένιωσε ότι η αποστολή ήρθε σε πέρας, τον έχασα.

Την επόμενη μέρα έφευγα. Τι στεναχώρια να μην τον ξαναδώ, να τον χαιρετήσω, σκέφτηκα.

Βγαίνω από το καταφύγιο, ώρα 2 το βράδυ. Κρύο χοντρό για μένα, κι ας ήταν μήνας Ιούνιος. Ησυχία.

Ο Νώε να έχει έρθει έξω από την πόρτα και να κοιμάται κουλουριασμένος.

Άνοιξε η καρδιά μου. Φιλιά. Χάδια. Τον πήρε ο ύπνος στα πόδια μου.

Δύο μήνες μετά.

Αγωνία να πάω να δω τι κάνει. Τον ψάχνω μόλις φτάνω στο χωριό. Τίποτα. Ξανακάνω μια βόλτα αργότερα. Τίποτα. Απογοητευμένη, πάω πίσω.

Και εκεί, από μακριά, βλέπω μια μουσούδα γνώριμη.

«Νώε, Νώε!» του φωνάζω.

Με βλέπει. Κοντοστέκεται, να θυμηθεί. Και, όπως την πρώτη φορά, αρχίζει να κατεβαίνει την πλαγιά και τρέχει σαν να είδε τον έρωτα της ζωής του, κατά πάνω μου.

Κλάμα εγώ, κλάμα και ο Νώε.

Σήμερα ήρθε στον ύπνο μου.

Ένα κουτάβι πληγωμένο ήταν. Και τον φρόντισα. Και γιάτρεψε μετά.

Σηκώνομαι.

Παγκόσμια μέρα σκύλου βλέπω σήμερα.

Μου θύμισε την αθωότητα του να μην ξέρεις, αλλά να εμπιστεύεσαι επειδή κάτι άλλο ξέρει.

Μου έμαθε την ευγένεια του να αφήνεις χώρο στον άλλον και, ταυτόχρονα, να τον προσέχεις.

Να μην απαιτείς την εμπιστοσύνη. Να της αφήνεις χώρο να έρθει.

Να φοβάσαι και, παρ’ όλα αυτά, να αφήνεις την καρδιά σου ανοιχτή.

αυτό να ήταν το δώρο του Νώε.

Να μου θυμίσει πως η εμπιστοσύνη δεν έρχεται όταν παύεις να είσαι ευάλωτος. Τι Πλάσμα.

Το ζωγραφικό έργο
είναι του Άντριου Γουάιεθ.

Δίπλα ο Νώε

Με ανυπομονησία μεγάλη αναμένουμε την αντάμωσή μας την αυριανή στην πλατεία του χωριού της Αετομηλίτσας.Να αφήσουμε τα σ...
24/08/2026

Με ανυπομονησία μεγάλη αναμένουμε την αντάμωσή μας την αυριανή στην πλατεία του χωριού της Αετομηλίτσας.

Να αφήσουμε τα σώματα να θυμηθούν συλλογικά, να συνδεθούν και να αποσυνδεθούν. Να κινηθούν σε μονοπάτια γλωσσικά, να εκφράσουν, να σιωπάσουν, να αισθανθούν και να αφηγηθούν.

Κάθε φορά που αμφισβητώ το σώμα, το σώμα μου θυμίζει το ίδιο ότι θυμάται. Και θυμάται επειδή ξέρει. Κατέχει ένα κράμα μνήμης αιώνιας, αισθητηριακής, υπερβατικής που μετουσιώνεται σε γνώση. Όχι εκείνη του νου. Η εξιχνίαση των σωματικών μας μονοπατιών, το να αφήσουμε τις κλωστές από τα κουβάρια των σωματικών μας παραμυθιών να ξεδιπλωθούν, είναι η ευχή για την αυριανή μας αντάμωση.

Σε τούτη τη γιορτή, την μικρή, την ανθρώπινη, την Μεγάλη, ο αγαπημένος δάσκαλος Vasilis Nitsiakos θα είναι μαζί μας για να μιλήσουμε για το βιβλίο «Και το σώμα θυμάται».

Σας προτείνουμε για αντάμωση. Για ενθύμηση. Για σύνδεση.

Η λέσχη ανάγνωσης του Καταφύγιο Αετομηλίτσας - Το Ντένισκο Αετόφωτο

20/08/2026



18/08/2026
Ο έρωτας της προγιαγιάς μου με τον ΣικελιανόΣάββατο βράδυ, κοντά στο Ξυλόκαστρο, και αρχίζω το περπάτημα κατά μήκος της ...
28/06/2026

Ο έρωτας της προγιαγιάς μου με τον Σικελιανό

Σάββατο βράδυ, κοντά στο Ξυλόκαστρο, και αρχίζω το περπάτημα κατά μήκος της θάλασσας. Πάνω στη συζήτηση, φτάσαμε σε τούτο το σπίτι. Το σπίτι του Σικελιανού.
Θυμόμουν ότι η προγιαγιά μου τον είχε γνωρίσει. Θυμόμουν ότι τον είχε ερωτευτεί. Αυτά θυμόμουν.
Τα βασικά.
Για να ζωντανέψει η ιστορία, τηλεφώνησα στη μητέρα μου.
«Μαμά, θες να μου πεις την ιστορία της γιαγιάς με τον Σικελιανό;»
Η μητέρα μου, φιλόλογος και φοβερή αφηγήτρια, αρχίζει να μου εξηγεί, ενώ εγώ βρίσκομαι στο σπίτι του Σικελιανού και μόλις έχει βραδιάσει.

(Αρχίζει η αφήγηση.)

«Η γιαγιά μου ήρθε δώδεκα, δεκατριών χρονών από τους Μολάους, από την περιοχή των Μολάων, στην Πελοπόννησο. Ή στο Λεωνίδιο. Κοντά, τέλος πάντων.
Για καλή της τύχη εργάστηκε σε ένα σπίτι διανοουμένων και καλλιτεχνών, ενός πολύ γνωστού ζωγράφου. Νομίζω Τσούλος, Τσούλου… κάπως έτσι λεγόταν. Ήταν μια έπαυλη στο κέντρο της Αθήνας.
Εκεί εργάστηκε ως υπηρετικό προσωπικό μαζί με άλλες μικρές επαρχιώτισσες. Για εκείνη την εποχή, μιλάμε τώρα για το 1925, θεωρούνταν καλή τύχη, γιατί είχαν τρία γεύματα τη μέρα. Έμεναν σε πολύ καλές συνθήκες, σε περιποιημένα, καθαρά δωμάτια, είχαν τις στολές τους και ένα ρεπό την εβδομάδα. Σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, θεωρούνταν μια πολύ καλή συνθήκη.
Η συμφωνία ήταν ότι μέχρι την ενηλικίωσή τους - για όλα τα κορίτσια, όχι μόνο για τη γιαγιά Μεταξία, έτσι ήταν το όνομά της- στα είκοσι ένα τους χρόνια η κυρία θα τους έδινε όλους τους μισθούς που τους αναλογούσαν. Βέβαια, τους έδινε και χρήματα όταν έβγαιναν στο ρεπό τους, για να μπορούν να κάνουν τον περίπατό τους, να πάρουν ένα γλυκό ή ένα παγωτό. Τα ρούχα και τα παπούτσια τους τα προμήθευε επίσης η ίδια.

Η γιαγιά είχε τη μεγάλη τιμή, χωρίς να γνωρίζει από τέχνη, λογοτεχνία ή ποίηση, να σερβίρει τσάι σε πολύ μεγάλους καλλιτέχνες της εποχής. Ο Σικελιανός ήταν ένας από αυτούς. Ήταν τότε στην πρώτη του νιότη και στα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα. Η γιαγιά, βέβαια, τον ερωτεύτηκε.
Πολλά χρόνια αργότερα, όταν έγινα εγώ φιλόλογος και είδε τα Άπαντα του Σικελιανού με την προσωπογραφία του στο εξώφυλλο, ταράχτηκε.
«Αυτόν εγώ τον ξέρω τον κύριο», είπε.
Η γιαγιά ήταν πια μεγάλη τότε, κι εγώ είκοσι χρονών.
«Γιαγιά, ξέρεις τον Σικελιανό;»
«Βέβαια», μου λέει. «Ερχόταν στο σπίτι που υπηρετούσα.»
Εκείνος, βέβαια, ποτέ δεν θα έριχνε τη ματιά του σε μια μικρή, φτωχή υπηρέτρια. Αλλά η γιαγιά ήταν εκστασιασμένη από αυτό το θεϊκό πρόσωπο.
Όταν έγινε περίπου είκοσι ενός ετών, γνώρισε τον παππού μου, ο οποίος ήταν ο σοφέρ της κυρίας. Κοιμόταν σε ένα καμαράκι στον κήπο. Συναντήθηκαν οι ματιές τους, ερωτεύτηκαν και η γιαγιά πήγε στην κυρία και της είπε:
«Κυρία, θέλω να παντρευτώ τον Σωτήρη. Τον σοφέρ.»
Η κυρία έδωσε τις ευλογίες της και τους μισθούς της γιαγιάς. Έτσι, η γιαγιά μετακόμισε στο Περιστέρι, όπου βρίσκεται και το πατρικό μας σπίτι.
Εκεί γέννησε τα τέσσερα παιδιά της. Ένα από αυτά ήταν η μητέρα μου, η Σωτηρία, που πήρε το όνομά της από τον πατέρα της, τον Σωτήρη. Δεν τον γνώρισε ποτέ. Τον έχασε όταν ήταν μόλις σαράντα ημερών, στα Δεκεμβριανά του '44.
Ήταν το τέταρτο παιδί και η γιαγιά τότε ήταν τριάντα τριών ετών.
Ο παππούς είχε ταξί. Συνέχιζε ουσιαστικά τη δουλειά του σοφέρ, ως ταξιτζής. Κάποια στιγμή τον ειδοποίησαν να πάει στο κέντρο της Αθήνας, επειδή γίνονταν ταραχές, για να βοηθήσει. Με κάποιον τρόπο το όχημα μετατρεπόταν και σε πυροσβεστικό, του έβαζαν μια αντλία, κάτι τέτοιο. Έτσι πήγαινε να σβήσει τις φωτιές.
Ήταν, λοιπόν, πυροσβέστης και ταξιτζής.
Και εκεί έφαγε μια αδέσποτη σφαίρα.

Δεν ξαναγύρισε ποτέ στο σπίτι.

Θα ‘ρθει ένας καιρός που οι άνθρωποι θα θαυμάσουν ο ένας τον άλλον,όπου ο καθένας του θα λάμπει σαν αστέρι στα μάτια του...
25/06/2026

Θα ‘ρθει ένας καιρός που οι άνθρωποι
θα θαυμάσουν ο ένας τον άλλον,

όπου ο καθένας του θα λάμπει
σαν αστέρι στα μάτια του άλλου,

όπου όλοι θ’ ακούνε το διπλάνο τους
σαν να ‘ταν μουσική η φωνή του

Θα υπάρχουν άνθρωποι
ελεύθεροι στη γη, εξαγνισμένοι
από κάθε απληστία και φθόνο.

Και τότε η ζωή,
δε θα ‘ναι πια η ζωή,
μα ένας ύμνος στον άνθρωπο.

Η μορφή του θα πάει ψηλά,
γιατί οι ελεύθεροι άνθρωποι
μπορούν να φτάσουν όλα τα ύψη.

Θα ζουν τότε
μες στην ελευθερία και στην ισότητα.
Θα ζουν για την ομορφιά.

Οι καλύτεροι θα ‘ναι
αυτοί που θα μπορούν να αγκαλιάσουν περισσότερο τον κόσμο μέσα στην καρδιά τους,

Εκείνοι που
θα τον αγαπήσουν πιο βαθιά,
αυτοί που θα ‘ναι οι πιο ελεύθεροι,

γιατί μέσα σ’ αυτούς θα υπάρχει
η περισσότερη ομορφιά.

Τότε η ζωή θα ‘ναι μεγάλη
και μεγάλοι θα ‘ναι εκείνοι
που θα τη ζούνε.

Μάξιμ Γκόρκι

Απόσπασμα από το βιβλίο: Η ΜΑΝΑ

Ο Μαξίμ Γκόρκι ή Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πεσκόφ γεννιέται στις 28 Μαρτίου 1868 στο Νίζνι Νόβγκοροντ (από το 1932 έως το 1990 ονομαζόταν Γκόρκι προς τιμήν του), στη Ρωσία. Ο ιδρυτής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, υιοθετεί το ψευδώνυμο Γκόρκι (πικρός) μόλις ξεκινά τη λογοτεχνική δραστηριότητα στις αρχές της δεκαετίες του 1890 κατά τη διάρκεια του λιμού στη Ρωσία. Χάνει από χολέρα τον πατέρα του ενώ ήταν 4 ετών, από την κηδεία του θυμάται τα χοροπηδήματα των βατράχων πάνω στο μνήμα του. Μέχρι τα 9 του μένει με τη γιαγιά του και τον παππού του,ο θάνατος της μάνας του τον αναγκάζει να δουλέψει ως ρακοσυλλέκτης, λατζιέρης, τσαγκάρης, υπηρέτης. Γνώρισε τη βιοπάλη, την καρδιά του εργάτη, την ταξική αδικία από πολύ νωρίς. Το 1887 αυτοπυροβολήθηκε εξαιτίας του θανάτου της γιαγιάς του. Η σφαίρα μένει για πάντα στους πνεύμονές του μέχρι να πεθάνει τον Ιούνιο του 1936. Ύστερα εκκινά η συγγραφική του και επαναστατική του δράση. Κομμουνιστής, φίλος του Λένιν, τάχθηκε με τους μπολσεβίκους. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση όμως, όταν η εξουσία καταλαμβάνεται από τον Λένιν, καταγγείλει τις δικτατορικές μεθόδους του από τις στήλες της εφημερίδας του «Νόβαγια Ζιζν» («Νέα Ζωή»). Η κριτική στάση και τα σχόλια της εφημερίδας για τις πρακτικές του Λένιν συνεχίστηκαν μέχρι τον Ιούλιο του 1918.

Η «μάνα» εκδίδεται το 1906, ο Γκόρκι για να πλάσει τον χαρακτήρα της εμπνεύστηκε από την Άννα Ζαλόμοβα, η οποία είχε ταξιδέψει στη χώρα διανέμοντας επαναστατικά φυλλάδια μετά τη σύλληψη του γιου της κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης.
Ο Μπρέχτ ανεβάζει τη «μάνα» στο Βερολίνο το 1932.

Συνολικό Πρόγραμμα Εκδηλώσεων καταφυγίου Αετομηλίτσας Ιούνιος13- 14 Πολυφωνικό Πωγωνίου ( Σεμινάριο)20-21 Παραγωγή κατρα...
24/06/2026

Συνολικό Πρόγραμμα Εκδηλώσεων καταφυγίου Αετομηλίτσας

Ιούνιος
13- 14 Πολυφωνικό Πωγωνίου ( Σεμινάριο)
20-21 Παραγωγή κατρανιού
( Κώστας Παγανιάς)
27-28 Παρασκευή σεκέρ μπουρέκ
( Ελένη Παπαμιχαήλ)

Ιούλιος
1-5 Σεμινάριο κλαρίνο
( Γιάννης Χαλδούπης)
10- 12 Παρασκευή βιολογικών προϊόντων
( Φούλη Ζαβιτσάνου)
23- 31 Art walk καλλιτεχνικές περιηγήσεις και επιτελέσεις. Διαμονή σε σκηνές .
( Σοφία Τριάντου)
27- 31 Σεμινάριο Ιστορία,Πολιτισμός και Γλώσσα των Βλάχων
( Γ. Γάσιας, Β. Νιτσιάκος. Κ. Ντίνας)

Αύγουστος
3-6 Σεμινάριο υφαντικής τέχνης
( Adi Liraz)
10-13 Σεμινάριο δημιουργικής γραφής και κατασκευών
( Χ.Αποστολίδου, Γ. Αργυροφθαλμίδου, Κ. Φωτιάδου)
21-23 Συνάντηση απογόνων πολιτικών προσφύγων
( Θ. Μπουγάτσιας)
24-25 Λέσχη Ανάγνωσης Αετόφωτο με το βιβλίο «Και το σώμα θυμάται»
26-30 Σεμινάριο: το μοιρολόι ως ψυχοθεραπευτική επιτέλεση
( Ξ. Ντακοβάνου)

Σεπτέμβριος
Σεμινάριο: στο Σύνορο
( Β. Νιτσιάκος)

Στη «Συνομιλία με τον Γκόγια»(1935), ο Ίβο Άντριτς (1892-1975) εκφράζει την ιδέα ότι τα ψήγματα της αληθινής γνώσης βρίσ...
23/06/2026

Στη «Συνομιλία με τον Γκόγια»(1935), ο Ίβο Άντριτς (1892-1975) εκφράζει την ιδέα ότι τα ψήγματα της αληθινής γνώσης βρίσκονται στους μύθους, τους θρύλους και τα παραμύθια.

Απόδοση του αποσπάσματος:
«Έχω δει τη βλακεία των αμαθών ανθρώπων της εξουσίας, των λεγόμενων ανθρώπων της δράσης, καθώς και την ανεπάρκεια, την αδυναμία και τη σύγχυση του κόσμου της γνώσης. Έχω δει αρχές και συστήματα που έμοιαζαν πιο στέρεα κι από γρανίτη να σκορπίζουν σαν ομίχλη μπροστά στο αδιάφορο ή στο εχθρικό βλέμμα του κόσμου, και ό,τι ως πριν από μια στιγμή δεν ήταν παρά ομίχλη να πήζει μπροστά στα ίδια αυτά μάτια και να μετατρέπεται σε απαρασάλευτες, σχεδόν ιερές αρχές, πιο στέρεες από κάθε γρανίτη.

Και αναρωτήθηκα ποιο ήταν το νόημα όλων αυτών των μεταβολών, ποιο σχέδιο ακολουθούσαν και σε ποιον σκοπό απέβλεπαν. Όσο όμως κι αν παρατηρούσα, άκουγα και συλλογιζόμουν, δεν κατόρθωσα να διακρίνω μέσα σε όλα αυτά ούτε νόημα, ούτε σχέδιο, ούτε σκοπό.
Κατέληξα, ωστόσο, σε ένα αρνητικό συμπέρασμα: ότι οι ατομικές μας ιδέες, όσο έντονες κι αν είναι, έχουν μικρή σημασία και δεν μπορούν να πετύχουν πολλά· και σε ένα θετικό: ότι πρέπει να ακούμε προσεκτικά τους θρύλους, αυτά τα χρονικά της συλλογικής ανθρώπινης προσπάθειας μέσα στους αιώνες, και να προσπαθούμε να αντλήσουμε από αυτούς, όσο είναι δυνατόν, το νόημα της μοίρας μας

Υπάρχουν λίγα σημεία της ανθρώπινης δραστηριότητας γύρω από τα οποία οι θρύλοι έχουν συσσωρευτεί αργά και αθόρυβα, στρώση πάνω στη στρώση, με το πέρασμα των χρόνων. Για πολύ καιρό στεκόμουν απορημένος μπροστά σε όσα συνέβαιναν γύρω μου, και στο δεύτερο μισό της ζωής μου κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι μάταιο και εσφαλμένο να αναζητούμε νόημα στα γεγονότα που εκτυλίσσονται γύρω μας -γεγονότα δίχως νόημα, αν και φαινομενικά τόσο σημαντικά. Πρέπει να το αναζητούμε σε εκείνες τις στρώσεις που οι αιώνες έχουν εναποθέσει γύρω από τους λίγους μεγάλους θρύλους της ανθρωπότητας.
Αυτές οι στρώσεις εξακολουθούν, έστω και όλο και λιγότερο πιστά, να διατηρούν το σχήμα εκείνου του κόκκου αλήθειας γύρω από τον οποίο συσσωρεύθηκαν, και έτσι να τον μεταφέρουν μέσα στους αιώνες. Η αληθινή ιστορία της ανθρωπότητας βρίσκεται μέσα στα παραμύθια· αυτά μας επιτρέπουν, αν όχι να την ανακαλύψουμε, τουλάχιστον να την υποψιαστούμε.
Υπάρχουν λίγοι θεμελιώδεις θρύλοι της ανθρωπότητας που ρίχνουν φως, έστω και αμυδρά, στον δρόμο που έχουμε διανύσει, αν όχι στον σκοπό προς τον οποίο πορευόμαστε: ο θρύλος της Πτώσης, ο θρύλος του Κατακλυσμού, ο θρύλος του Υιού του Ανθρώπου που σταυρώθηκε για να σώσει τον κόσμο, ο θρύλος του Προμηθέα και της κλεμμένης φωτιάς…»

Τα έργα του Γκόγια (1746-1828)
The Sleep of Reason Produces Monsters
Saturn Devouring His Son
The dog

21/06/2026

Κάλεσμα για επόμενη συνάντηση!
Τα λέμε στα βουνά 24 και 25 Αυγούστου με το βιβλίο «Και το σώμα θυμάται» του Βασίλη Νιτσιάκου
#βουνό
#λογοτεχνία

Αναλυτικό πρόγραμμα της συνάντησης οσονούπω…

Επόμενη αντάμωση 24 και 25 Αυγούστου!Αδημονούμε…
20/06/2026

Επόμενη αντάμωση 24 και 25 Αυγούστου!
Αδημονούμε…

Address

Αετομηλίτσα, 441 00 Ιωάννινα
Ελλάδα

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Αετόφωτο posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to Αετόφωτο:

Shortcuts

Share