Pinoy in Spain: Confessions

07/10/2026

PSC #4

“BWISIT NA AMO”

Admin, please hide my identity kasi baka makita ng boss ko.

Nabibwisit na talaga ako sa Señora ko 😤

Hindi ko na alam kung ano bang gusto ng babaeng to. Araw-araw na lang may reklamo. Parang wala siyang ibang ginagawa kundi bantayan ako.
Imagine, naglilinis ako buong umaga tapos pag may nakita siyang isang bagay na hindi ko nagawa, yun agad ang mapapansin niya.

“Why didn’t you clean this?”

HELLO??? Hindi ba niya nakikita yung mga ginawa ko???

Tapos kung maka-call out sa phone ko, parang bawal akong humawak ng cellphone. Oo, nagce-cellphone ako habang nagtatrabaho. So what??? Hindi naman ibig sabihin nun wala akong ginagawa. Minsan lang naman… mga one to two hours 😒

Then yesterday, nagalit siya kasi kumain daw ako ng food na para sa dinner.

Excuse me??? Gutom ako.

May pagkain naman sa bahay. Anong gusto niya, maghintay ako hanggang dinner bago ako kumain???

Okay, yes, chicken yun na naka-prepare na for their dinner. Pero hindi ko naman alam na bawal pala. Wala namang label na “DO NOT TOUCH.”
Tapos may gana pa siyang sabihin sa akin na kailangan kong mag-inform bago ako mag-day off.

WHY???

Last week gusto kong mag-day off Friday, so Thursday night ko sinabi. Galit na naman.
Sabi niya kailangan daw niya ng time para mag-adjust. Hindi ko gets. Kung hindi ako papasok ng isang araw, bakit parang guguho ang buong bahay???

And don't even get me started sa schedule.
Kapag sinabi niyang 8 AM, gusto niya 8 AM talaga.

Girl, nasa Spain tayo. Relax. 😭 Sometimes 8:30 ako bumabangon. Minsan 9. Pero ginagawa ko naman yung chores eventually. Pero parang gusto niya perfect lahat.

May nabasag akong dalawang baso? Galit.
May nakalimutan akong isang chore? Galit.
Na-late ako? Galit.
Ginamit ko yung phone ko? Galit.
Kumain ako ng chicken? GALIT.

Ano ba talaga???
Hindi ako machine.

I came here to work, not to be treated like a prisoner.
Honestly, feeling ko hindi niya ako naa-appreciate kahit anong gawin ko.

I'm seriously thinking of leaving.
Pero gusto ko rin malaman… ako ba talaga ang mali dito or sobrang demanding lang talaga ng señora ko???

- Prisoner’s POV

07/10/2026

A safe space where real people share real stories. We post anonymous confessions that reflect life in all its raw, unfiltered reality.

Tell us your story anonymously:
https://forms.gle/1Xb3we2AxfFxmo9L9

or DM us! 💌

Confess here anonymously

12/06/2025

PSC #3

"WAG KAYA AKONG MAGPADALA?"

Hindi ko alam kung ako lang ba, pero ngayong 2025, parang mas bumigat lahat. Oo, buhay pa rin ako, kumakain, nagtatrabaho, nagpapadala. Pero araw-araw, may parte sa akin na unti-unting nauubos.

Anim na taon na ako dito sa Spain. Sa simula, puno ako ng pangarap, lahat ng overtime, kinuha ko, kahit pagod, sige lang, iniisip ko, konting tiis pa, uuwi din ako ng matagumpay.

Pero habang tumatagal, napansin ko, ako lang pala tong lumalaban.

Sa Pilipinas, parang hindi nila ramdam yung hirap ko, kapag hindi ako nakapagpadala agad, may tampo, kapag sinabi kong pagod ako, sasabihin lang, “Eh yan naman ang pinili mo, diba?”

Masakit.

Lalo na noong birthday ko, walang nakaalala, kahit simpleng video call o voice message, wala, pero nung graduation ng pamangkin ko, ako ang unang hiningan ng panggastos sa toga.

Hindi ko na nga maalala kung kailan ako huling natawa ng totoo, yung tawa na walang bigat sa dibdib.

Minsan iniisip ko, para saan pa ba lahat ng to?

WHAT IF WAG AKONG MAGPADALA?

WHAT IF KALIMUTAN KO RIN KAYO?

Ayan halos yung mga tanong na ang sumasagi sa isip ko.

Tapos nakita ko tong page, di ko alam kung bakit, pero parang may bulong na nagsabing, sige na, ilabas mo na.

Kaya eto ako ngayon, walang pake kung sino makabasa, gusto ko lang marinig niyo to,

Hindi kami makina, hindi kami bank account, tao kami, may emosyon, may hangganan.

Para sa lahat ng OFWs na tulad ko, kung nararamdaman mong nauubos ka, wag kang mahiyang magsabi, hindi ka nag-iisa.

- Pagoda

06/06/2025

PSC #2

“SPOILED”

Nasa Spain ako ngayon, kakarating ko lang 4 months ago, isa akong kasambahay. Pero alam mo kung ano ang plot twist? Sobrang bait ng amo ko! Hindi ako sinisigawan, pinapakain ako ng maayos (favorites ko pa) may sariling kwarto (may heater at aircon na) at kung makatrato sila, parang kapamilya.

Minsan nga, ganito pa usapan namin (spanish):

Sra: Hoy, magpahinga ka naman. Para kang robot sa bahay.

Ako: Senyora sanay na po. Sa Dubai nga, 2 bahay sabay kong nililinis eh.

Sra: Eh dito isa lang bahay, tapos weekend off mo pa. Huwag mong sayangin ang Spain life mo!

Ako (sa isip): Grabe, parang si mama lang to na may pa-Euro. 😂

Habang yung iba dyan na corporate kuno eh ini-stress ng boss nilang toxic at binabarat ang sweldo, ako dito chill lang, may day off, may respeto, at minsan pa nga may bonus! 💅

Nakakatawa kasi minsan may mga kakilala akong nahihiya daw aminin na kasambahay sila. Bakit? E trabaho ‘to, hindi krimen. At kung ako ang tatanungin, mas gugustuhin kong maging kasambahay na masaya kaysa maging empleyado nga pero laging nagla-lunch sa CR dahil sa stress. 😅

Kaya kung ikaw tong nagbabasa at nahihirapan ngayon sa amo mo, kapit lang. Hindi habang buhay ganyan. At kung nakaswerte ka sa amo, huwag mong ikahiya. Ipagmalaki mo, kasi hindi lahat nabibigyan ng ganyang pagkakataon.

Kasambahay ako, pero hindi ako alipin. Proud ako. 💪

- Certified “Spoiled” Pinay sa Madrid

05/06/2025

PSC #1

“MAS MASAKIT PAG KABABAYAN MO ANG TRAYDOR”

Pasensya na, pero kailangan ko na talagang ilabas to. Ang sakit kasi hindi galing sa ibang lahi, kundi sa sariling kababayan. Sa sarili kong ‘ate-atehan’ dito sa Spain.

Isa akong OFW dito sa Barcelona. Nagta-trabaho ako bilang cleaner sa umaga, at part-time dishwasher sa gabi. Walang pahinga, pero kinakaya para sa pamilya sa Pilipinas.

May nakilala akong kapwa Pilipina sa trabaho, tawagin na lang natin siyang “Angel” Mabait siya sa una. Tinulungan niya ako maghanap ng room, sabay kami kumakain, sabay pasok at uwi. Para ko na siyang kapatid o mas totoo pa kaysa sa iba kong kaanak.

Hanggang sa dumating ‘yung offer na inaasam ko: isang mas malaking trabaho sa isang private household. Ako dapat ang kukunin.

Pero ang hindi ko alam, kinausap na nya pala ang employer. Nilaglag ako. Siniraan ako. Sinabing tamad daw ako, walang tiwala, may attitude, lahat ng kasinungalingan para siya ang makuha.

At ang masakit? Siya ngayon ang nasa posisyon ko.

Hindi lang ako nawalan ng trabaho, kundi nawalan ako ng tiwala sa sarili kong kababayan.
Akala ko pag nasa ibang bansa ka, kayo-kayo ang magdadamayan. Pero minsan, kapwa mo pa ang hihila sa ‘yo pababa.

Hindi ko siya siniraan, hindi ko siya binanggit sa ibang tao. Pero ngayon, heto ako, sinusulat to hindi para manira, kundi para sabihin sa lahat ng OFWs: maging mabait, oo… pero WAG BASTA BASTA MAGTITIWALA!

Dahil sa dulo, kapag inggit at pera na ang pinag-uusapan, minsan, ang pagkakaibigan ay nauuwi sa trayduran.

Sa gumawa ng page na to, salamat. Baka hindi mo alam, pero sa simpleng espasyong binigay mo, maraming tulad kong walang ibang mapaglalabasan ng bigat sa dibdib ang gagaan ang pakiramdam.

- Inday

04/06/2025

A safe space where real people share real stories. We post anonymous confessions that reflect life in all its raw, unfiltered reality. New confessions posted daily, yours could be next.

Tell us your story anonymously:
https://forms.gle/1Xb3we2AxfFxmo9L9
or message us directly!

Email: [email protected]