01/11/2025
Учора ў Празе адбыўся асаблівы вечар, арганізаваны Беларускім інстытутам у Празе, прысвечаны тым, каго савецкія рэпрэсіі імкнуліся пазбавіць голасу — паэтам, пісьменнікам і перакладчыкам міжваеннага часу.
У гасціннай атмасферы Božská Lahvice Ніна Скеп’ян, Алена Ціхановіч (Kovářává) і Сяргей Шупа распавялі пра літаратурнае і грамадскае жыццё ў Савецкай Беларусі — пра час, калі беларуская культура гучала мноствам галасоў і моў, пакуль гэта шматгалоссе не было заглушана хваляй рэпрэсій.
🕯 Ніна Скеп'ян адзначыла, што літаратура таго перыяду стварала непаўторную палітру, якая знікла разам з яе носьбітамі. Выступоўца таксама ўзгадала пра чэхаславацка-беларускія сувязі, іх адлюстраванне ў савецкай перыёдыцы і пра паездку беларускай дэлегацыі (Янка Купала, Зміцер Жылуновіч, Міхась Чарот, Міхась Зарэцкі і інш.) у Чэхаславакію ў 1927 годзе. У Празе яны сустрэліся з суайчыннікамі, у тым ліку з Тамашам Грыбам. Як адзначыла даследчыца, гэты візіт стаў своеасаблівым працягам Акадэмічнай канферэнцыі 1926 года.
📚 Алена Ціхановіч распавяла пра лёсы некаторых літаратараў, якія ўдзельнічалі ў гэтай дэлегацыі. На яе думку, менавіта візіт у Чэхаславакію натхніў Міхася Зарэцкага перакласці на беларускую мову першы том “Прыгоды ўдалага ваякі Швэйка” Яраслава Гашэка — твор, што стаў мостам паміж беларускім і чэшскім светамі. Пераклад першай часткі пабачыў свет ўжо ў 1931 годзе ў серыі «Бібліятэка чырвонаармейца» і быў зроблены (sic!) з рускай мовы. Потым далучылася група пісьменнікаў, сярод якіх быў і Тодар Кляшторны. Лёс склаўся так, што ў "Чорную ноч" два перакладчыкі Тодар Кляшторны і Міхась Зарэцкі былі расстраляныя.
Даследчыца таксама ўзгадала Уладзіміра Жылку і Ігната Дварчаніна — двух маладых беларусаў, якія ў 1920-я гады навучаліся і працавалі ў Празе, але, паддаўшыся савецкай агітацыі, кінулі вучобу і паспяховую кар’еру, каб вярнуцца ў Беларусь і ўдзельнічаць у “будаўніцтве новай краіны”. Гэты патрыятычны парыў стаў для іх фатальным: праз некалькі гадоў яны былі рэпрэсаваныя і расстраляныя.
✡ Сяргей Шупа закрануў тэму Радзімы і эміграцыі, нагадаўшы пра трагічны лёс Мойшэ Кульбака, які не змог застацца ў выгнанні, але і не знайшоў сябе ў Савецкай Беларусі.
«Спачатку Саветы знішчылі аўтараў, якія пісалі на ідышы, а потым нацысцкая Германія знішчыла іх чытачоў», — адзначыў даследчык.
Stukalo распавёў пра трагічны лёс украінскага паэта Майка Ёгансэна (Іогансэна), звязанага з Беларуссю і літаратурным аб’яднаннем «Маладняк». Паэт падзяліў лёс сваіх беларускіх і ўкраінскіх калег, быў расстраляны ў 1937 годзе ў Сандрамосе.
Падчас вечара прагучала проза Міхася Зарэцкага, вершы на ідышы ў беларускіх перакладах, у тым ліку «רײַסן / Raysn», а таксама творы Алеся Дудара, Майка Ёгансэна, Насты Кудасавай і Андрэя Хадановіча.
🎻 Музычную частку вечара стварыў Даніэл Новачэк (скрыпка) — ён выканаў творы Ёзэфа Сука, Франчэска М. Верачыні, Ігара Стравінскага і Арканджэла Карэлі, надаўшы сустрэчы асаблівай эмацыйнай глыбіні і светлага суму.