Koninklijke Liberale Vrouwen Niel

29/03/2026

Babbelcafe. Onze pannenkoeken slag was een succes .

12/03/2026

Beste meneer Jan Jambon,

Ik schrijf u deze open brief als een gewone Vlaamse vrouw. Zo eentje die elke maand haar best doet om rond te komen, haar kinderen probeert groot te brengen, werkt, zorgt, plant, puzzelt…
En ondertussen probeert te begrijpen wat er in Brussel beslist wordt over haar leven.

Laat mij beginnen met een vraag:
Is er eigenlijk écht nagedacht over die pensioenhervorming?
Of is dat een beetje gegaan zoals bij ons thuis wanneer mijn kleuter een toren bouwt: met veel enthousiasme, maar uiteindelijk valt alles toch om?

Want eerlijk?
Voor veel mensen voelt het alsof er met de natte vinger in het wilde weg beslist is.

Neem nu de realiteit van veel gezinnen.
We werken allebei.
Niet uit luxe, maar omdat één loon tegenwoordig ongeveer even stevig is als een kartonnen doos in de regen.
Dus ja, we werken.
Veel. En lang.

Maar ondertussen horen we ook:
“Kinderen moeten niet door crèches of scholen opgevoed worden. Dat is de taak van de ouders.”

Akkoord. Helemaal mee eens.

Alleen… hoe dan?

Want met deze pensioenhervorming moeten grootouders ook langer werken. Ge weet wel, die mensen die vroeger vaak een reddingsboei waren.
Die grootouders zitten nu dus zelf nog op hun werk.

Als ik het goed begrijp:

- Grootouders moeten langer werken.
- Ouders moeten meer werken.
- Crèches en scholen mogen onze kinderen niet
“opvoeden”.
- Als moeder gaat werken, krijgt ze te horen dat ze
haar kinderen tekortdoet.
- Blijft ze thuis voor haar kinderen, dan doet ze
blijkbaar ook iets verkeerd.
- Crèches hebben te weinig plaatsen, maar ouders
moeten wél meer gaan werken.
- Zorgpersoneel wordt onderbetaald en
ondergewaardeerd, maar mantelzorgers en mensen
die de zorgen wat meer ‘ontlasten’ moeten nu
dus ook langer blijven werken.

Ik vraag mij soms af of de mensen die deze beslissingen nemen ooit een gewone week van een doorsnee gezin hebben meegemaakt.

Maandag: kind ziek.
Dinsdag: opvang gesloten.
Woensdag: halve schooldag.
Donderdag: vergadering/opleiding op het werk tot 18u.
Vrijdag: grootouders vroeger een oplossing… maar die zitten nu zelf nog te werken.

En ondertussen zegt de politiek:
“Gezinnen moeten het zelf oplossen.”
Met wat precies?
Een extra dag van 30 uur misschien?

En dan heb ik het nog niet eens over vrouwen.
Want laten we eerlijk zijn: in veel gezinnen nemen vrouwen nog altijd het grootste stuk van de zorg op zich. De kinderen, de agenda’s, de ziekenbriefjes, de oudercontacten, de boterhamdozen, hobby’s, doktersafspraken, de wasmand die zich op mysterieuze wijze elke nacht opnieuw vult, etc…

Maar als het over pensioenen gaat, lijken die jaren zorg plots minder waard.

Alsof zorg geen werk is.
Alsof zorgen vanzelf gaat.
Alsof vrouwen een geheime knop hebben om nog wat extra uren uit een dag te persen.

En dan zwijgen we nog maar over de ziektewet.
Want hoe verschiet ge ervan dat mensen een burn-out of depressie krijgen als ze tegelijk werknemer, ouder, mantelzorger, planner, chauffeur, kok, poetshulp en emotionele steunpilaar moeten zijn… terwijl de regels blijven veranderen en de verwachtingen alleen maar stijgen?

Dat is geen luxeprobleem.
Dat is gewoon een samenleving die haar mensen langzaam opbrandt.

En dan stel ik mij soms een heel simpele vraag, meneer Jambon:

Wat vindt uw eigen vrouw daar eigenlijk van?
En uw kinderen? Kleinkinderen?
Herkennen zij zich in het leven van de gemiddelde werkende Vlaming?
Of behoren zij (zoals veel politici) tot die kleine categorie mensen die met een maandloon leven dat voor veel gezinnen eerder aanvoelt als een jaarbudget?

Ik stel die vraag niet uit jaloezie. Echt...

Maar omdat het soms voelt alsof beslissingen over het leven van miljoenen mensen genomen worden door mensen die dat leven zelf nooit moeten leiden.
En dat maakt het moeilijk om te geloven dat dit beleid gemaakt is VOOR de mensen.

Dus bij deze, een simpele vraag van een gewone vrouw:

Als ouders meer moeten werken, grootouders langer moeten werken, opvang duurder wordt, en vrouwen tegelijk benadeeld worden in hun pensioen…

Wie heeft er dan eigenlijk gewonnen met deze hervorming?

Want in de living van veel gezinnen voelt het niet als vooruitgang.
Het voelt eerder alsof we met z’n allen een marathon moeten lopen…
Alleen heeft iemand onderweg de waterposten weggehaald.

Met vriendelijke groeten,

Uit de categorie “gewone mensen”.
Die waar men beleid over maakt…
Zonder ze ooit echt te horen.

08/03/2026

Bij ons staan alle vrouwen alle dagen op 1

24/02/2026

Partnergeweld met feminicide tot gevolg komt vandaag nog teveel voor 😫❌. De reeks van Phara De Aguirre "En nu is ze dood." gaat door merg en been.

Feminicide is geen persoonlijk, maar een maatschappelijk probleem. We kunnen allemaal onze rol spelen door te luisteren, signalen op te vangen - hulp aan te reiken voor wie het nodig heeft. Met een docureeks als deze kunnen we beter begrijpen wat er in een relatie gebeurt, en als omstaander reageren - rode vlaggen herkennen. Evengoed de ernst van de situatie beseffen, en weten dat we als samenleving harder moeten optreden.

Met VVVUUR brengen we de problematiek intrafamiliaal geweld al jarenlang onder de aandacht. Het is een basis om gelijkwaardigheid te creeëren, met een veilige samenleving voor vrouwen én mannen.

01/02/2026

We namen kennis van het overlijden van een grande dame, Françoise Desguin, die als advocate familierecht bakens heeft verzet voor vrouwen in het ganse land. Bovendien was ze een inspiratie voor haar familie en vele anderen.

We wensen de familie De Croo-Desguin veel sterkte met dit zware verlies en zijn bijzonder dankbaar voor haar inzet voor de gelijkwaardigheid tussen vrouwen en mannen doorheen haar ganse leven.

Françoise Desguin, vrouw van Herman De Croo en moeder van Alexander De Croo, overleden

15/01/2026

"Als dokters zeggen dat het nodig is om onmiddellijk te stoppen met werken om een gezonde baby te kunnen krijgen, welke (toekomstige) mama zou daar dan niet naar luisteren?”
Stop met de haatreactie's.Politica's zijn ook mensen.Mama worden is een mooi ,spannend avontuur waar je zonder zorgen moet kunnen van genieten
Waarom moeten vrouwen zich altijd extra bewijzen?

05/01/2026

We wensen iedereen een super en gezond 2026.

06/12/2025

Kerstfeestje.
Het was weer gezellig.

05/12/2025

14/11/2025

Gisteren bereikte de Vlaamse Regering een princiepsakkoord over welke sociaal culturele volwassenenorganisaties hun subsidies verliezen. Deze beslissing moest al genomen zijn op 15 maart. Aangezien ook een aantal Vlaamsgezinde verenigingen tot de verliezers behoren en een aantal eerder extreem linkse organisaties bij de "winnaars" behoorden, sleepte deze discussie 8 maand aan.
Bij de verliezers zijn ook 2 sociaal culturele volwassenenorganisaties die werken rond gender, 2 feministische organisaties dus. en krijgen vanaf 1 januari geen Vlaamse subsidies meer.
Wij, bij VVVuur (de voormalige Liberale Vrouwen) voelden de bui begin dit jaar al hangen. Nochtans hebben wij het beste van onszelf gegeven, waren de financiën op orde en hebben wij alles op alles gezet om onze organisatie om te vormen tot een slagkrachtige en inclusieve organisatie. Wij hebben geen extreem gedachtengoed en veroordelen extremisme en geweld. Wij, als medewerkers, zetten zelfs onze gezondheid op het spel om een remediëringsrapport, een voortgangsrapport, een beleidsplan en de vele replieken erop tijdig klaar te krijgen. Replieken waar de beoordelingscommissie geen oor naar had. Zelfs als een fout werd toegegeven door de beoordelingscommissie, resulteerde dat niet in een aanpassing van het advies.
Wij zijn de enige liberale sociaal culturele onafhankelijke vrouwenorganisatie in het brede veld van vrouwenorganisaties.
Deze onafhankelijkheid stond nooit ter discussie. Ook de beoordelingscommissie die ons een neg*tief advies gaf oordeelde dat wij inhoudelijk kritisch en financieel onafhankelijk werkten van "de politiek".
Dit bijt ons nu in ons g*t. Want zonder de subsidies van de Vlaamse Overheid zijn er vanaf 1 januari geen centen meer om lonen te betalen of kantoorruimte te huren. De organisatie zal verder moeten draaien op vrijwilligers en eventuele sponsors die niet zo neutraal zijn.
Als liberale vrouwenorganisatie hadden wij, net als Comé van ACLVB - Liberale Vakbond, die naar de Raad van State stappen, niemand in de regering om ons te verdedigen en ons de kans te geven verder te gaan met het minimum aan subsidies.
In 2022 vierden we ons 50-jarig bestaan en namen we een nieuwe naam aan, net om onze status als onafhankelijke liberale organisatie sterker in het veld te zetten.
Na al deze moeite en investeringen verliezen wij voor het eerst in 50 jaar onze erkenning.

De geschiedenis van de liberale sociaal culturele vrouwenwerking gaat trouwens nog veel verder terug, ongeveer tot midden jaren 1860. Het ging om verspreide werking, vooral in en rond de grote steden Antwerpen, Brussel, Gent en Moerbeke 😜.
Bij de nieuwe wet op verenigingen in 1921 werd al een eerste keer getracht al deze zeer verspreide lokale afdelingen te verzamelen onder 1 nationale koepel, iets wat uiteindelijk 50 jaar later, onder impuls van onder andere Simonne Claes - Van Waes, Lucienne Herman - Michielsen & Edith De Vriendt lukte. Het nieuwe decreet aangaande het sociaal cultureel werk voor volwassenen van 1972 en de daarbij horende erkenning en subsidiëring stelde ons in staat om bijna 150 lokale werkingen van liberale dames en juffers te verenigen onder 1 koepel: de Sociaal Culturele Vereniging der Vlaamse Liberale Vrouwen.
Daar wordt nu met 1 pennentrek een streep onder getrokken omdat in deze Vlaamse Regering niemand wakker ligt van het lot van deze dames die al meer dan 150 jaar trachten de vrijheid van iedereen te waarborgen.

Vrijheid is geen prioriteit voor het huidige bestuur, ook al zijn het onze vrijheid én onze verworven rechten die momenteel hard onder druk staan. Omdat het belangrijk is om hiervoor te blijven vechten zal VVVuur doorgaan met een beperkte dagelijkse werking, zonder subsidies en dus zonder mezelf en zonder mijn collega's Alexandra Roumans, Rebecca Lesaffer & Pascale De Visscher. We wisten al bijna 1 jaar dat het een op voorhand verloren strijd ging zijn, maar toch hebben we, zolang er dat kleine sprankeltje hoop was door het uitblijven van de definitieve beslissing én zelfs in onze vooropzeg, gegeven wat we nog konden. We deden onze job immers graag. Jammer dat we het uiteindelijk verdict, niet enkel over onze toekomst, maar ook over de toekomst van bijna 1000 vrijwilligers verspreid over gans Vlaanderen en Brussel via de pers moeten vernemen.

De Vlaamse Regering beslist niet enkel over een besparing van 3,5 miljoen euro in onze sector, ze heeft ook beslist over onze job, ons inkomen en zelfs over ons welzijn. De onzekerheid heeft het laatste jaar zwaar gewogen. Maar we blijven optimistisch.