FOOT 100

11/10/2026

Né à Saint-Gilles quatre ans avant l’invasion allemande, Paul van den Berg grandit dans les rues occupées de la capitale et de sa banlieue pendant quatre autres longues années. Après le retrait des troupes ennemies, il lui faut encore patienter cinq années pour enfin pouvoir faire étalage de son don pour le football. Le 26 juillet 1949, il s’affilie à l’Union Saint-Gilloise (matr. 10). Sa technique largement au-dessus de la moyenne le propulse rapidement vers le graal absolu pour un ‘ket’ de Saint-Gilles, porter la vareuse de l’équipe première de l’Union!

Le joueur affine son talent pendant un an et demi avant de s’installer définitivement au cœur du jeu unioniste. Les choses s’accélèrent pour lui! Une troisième place en championnat vient ponctuer sa saison 1955-56, les premières sélections avec l’équipe nationale viennent récompenser la suivante (après cinq rencontres internationales, il a déjà inscrit six buts), il devient le premier buteur de l’histoire européenne de l’Union le 29 octobre 1958 contre Leipzig et atteint douze mois plus t**d les demi-finales d’une Coupe des Villes de Foire disputée sur deux saisons. Tout lui sourit! Plus pour longtemps…

Les résultats de l’USG déclinent. Les Jaune et Bleu échappent de justesse à la relégation en 1961. Ils ne pourront éviter la culbute deux ans plus t**d. Pour van den Berg, pas question de quitter le navire… cette fois-ci.

L’Union ne s’att**de pas en D2. Au mois de mai 1964, elle remporte le titre d’une antichambre aux forts accents francophones après une lutte acharnée avec Tilleur et l’Olympic Charleroi. Hélas, le retour du club parmi l’élite ne dure qu’un an. Le matricule 10 reprend l’ascenseur vers le bas, mais ce sera sans son joueur fétiche. van den Berg rejoint le R Standard CL (16) en juillet 1965.

Le Bruxellois reste deux saisons à Sclessin. S’il se casse les dents sur Anderlecht en championnat, il prend sa revanche en gagnant la Coupe deux années de suite, la première au détriment du Sporting mauve et blanc 🏆, la deuxième en inscrivant pendant la prolongation le troisième but des Standardmen face au FC Malinois 🏆. Cerise sur le gâteau liégeois, le milieu offensif atteint pour la deuxième fois de sa carrière une demi-finale européenne, cette fois en C2. Il décide néanmoins de revenir dans la capitale. Il devient le premier joueur à être directement transféré du Standard au RSC Anderlechtois (35) !

van den Berg ne joue pas énormément mais il profite de son passage au Parc Astrid pour disputer son 38e et dernier match avec les Diables Rouges (dont 36 avec l’Union, record du club) et remporter son premier titre de champion en 1968 🥇. Le trentenaire ne fait pas de vieux os à l’ombre de Saint-Guidon, il signe au Royal Racing Club Molenbeek (451).

Il connaîtra la fusion avec le R Cercle Sportif de Schaerbeek (55) et vivra les débuts du Crossing issu de ce mariage. Son tour de la capitale fera étape au R Uccle Sport (15) et se terminera au R Leopold FC Bruxelles (5).

Paul van den Berg souffle ce 11 octobre ses 90 bougies 🎂

---------------
Paul van den Berg werd vier jaar voor de Duitse inval in Sint-Gillis geboren. Hij groeide op in de straten van de hoofdstad en haar voorsteden, die vier lange jaren bezet zouden blijven. Na het vertrek van de vijandelijke troepen moest hij nog eens vijf jaar wachten voordat hij eindelijk zijn voetbaltalent kon tonen. Op 26 juli 1949 tekende hij bij Royale Union Saint-Gilloise (stamnummer 10). Dankzij zijn bovengemiddelde techniek werkte hij zich al snel op richting de ultieme droom voor een ‘ket’ van Sint-Gillis: het shirt van het eerste elftal van Union dragen!

De speler schaafde anderhalf jaar aan zijn talent voordat hij een vaste waarde werd in het spel van Union. Het ging hard voor hem! Het seizoen 1955-1956 werd bekroond met een derde plaats in de competitie; het daaropvolgende seizoen leverde zijn eerste selecties voor de nationale ploeg op (na vijf interlands stond zijn teller al op zes doelpunten); op 29 oktober 1958 scoorde hij tegen Leipzig het eerste doelpunt van Union in Europees verband; en twaalf maanden later bereikte hij de halve finale van de Beker der Jaarbeurssteden, een toernooi dat over twee seizoenen werd gespeeld. Alles zat mee! Maar het bleef niet duren...

De resultaten van USG begonnen te minderen. In 1961 ontsnapten de Unionisten ternauwernood aan de degradatie. Twee jaar later was de degradatie echter niet meer te vermijden. Voor Van den Berg was er – dit keer – geen sprake om de club te verlaten.

Union bleef niet lang in de tweede klasse hangen. In mei 1964 veroverden ze de titel in een competitie met een sterk Franstalig karakter, na een hevige strijd met Tilleur en Olympic Charleroi. Helaas duurde de terugkeer van de club naar het hoogste niveau slechts één jaar. Stamnummer 10 zakte opnieuw, maar ditmaal dus zonder zijn sterspeler. In juli 1965 maakte van den Berg namelijk de overstap naar R Standard CL (stamnummer 16).

De Brusselaar speelde twee seizoenen op Sclessin. Hoewel het in de competitie niet opgewassen was tegen Anderlecht, nam hij revanche door twee jaar op rij de beker te winnen: eerst ten koste van Sporting Anderlecht 🏆, en vervolgens door in de verlenging het derde doelpunt voor Standard te scoren tegen FC Malinois 🏆. Als kers op de Luikse taart bereikte de aanvallende middenvelder voor de tweede keer in zijn carrière een Europese halve finale – ditmaal in de Europacup II. Toch besloot hij terug te keren naar de hoofdstad. Hij werd zo de eerste speler die rechtstreeks van Royal Standard Club Liégeois naar RSC Anderlecht (35) overstapte!

van den Berg speelde er niet heel veel, maar benutte zijn tijd in het Astridpark optimaal om zijn 38e en laatste interland voor de Rode Duivels te spelen (waarvan 36 in dienst van Union, een clubrecord) en in 1968 zijn eerste landstitel te veroveren 🥇. De dertiger bleef niet lang bij Anderlecht en tekende uiteindelijk bij Royal Racing Club Molenbeek (451).

Hij maakte de fusie met R Cercle Sportif de Schaerbeek (55) mee, evenals de beginjaren van Crossing die uit dat samengaan voortkwam. Zijn tocht door de hoofdstad voerde hem ook langs R Uccle Sport (15) om uiteindelijk te eindigen bij R Leopold FC Bruxelles (5).

Paul van den Berg viert op 11 oktober zijn 90e verjaardag 🎂

10/10/2026

Octobre 1964 en images
Oktober 1964 in beeld

08/10/2026

06/10/2026

🎗 In Memoriam Pierre Plessers

We herdenken vandaag Peter ‘Pierre’ Plessers, die 70 jaar geleden, op 6 oktober 1956 om exact te zijn, werd geboren.

Na een periode bij de twee clubs uit zijn geboorteplaats – Overpelt Voetbalvereeniging en Vlug en Vrij Overpelt-Fabriek – maakte hij tien seizoenen het mooie weer bij KSV Waterschei T.H.O.R. Genk, waarmee hij 237 wedstrijden speelde in eerste klasse.

De Limburger won de Beker van België in 1980 en 1982 en bereikte in april 1983 de halve finale van de Europacup II.

Hij sloot zijn carrière af met het behalen van de titel in tweede klasse met Lommel en werd vervolgens trainer van KFC Eksel, alvorens op 36-jarige leeftijd tragisch genoeg een einde aan zijn leven te maken.

Foot100 herinnert zich een speler uit een echte voetbalfamilie want ook zijn zes broers Gérard, Jos, Eric, Toon, Mark en Ivo waren stuk voor stuk uitstekende voetballers.

-----------------
🎗 In memoriam Pierre Plessers

Nous honorons la mémoire de Peter ‘Pierre’ Plessers, né il y a 70 ans, le 6 octobre 1956.

Passé par les deux clubs de sa ville natale, Overpelt Voetbalvereeniging et Vlug en Vrij Overpelt-Fabriek, il se distingua ensuite pendant dix saisons sous le maillot du KSV Waterschei T.H.O.R. Genk., atteignant un total de 237 matches en première division.

Le Limbourgeois remporta la Coupe de Belgique en 1980 et 1982 et atteignit les demi-finales de C2 en avril 1983.

Il termina sa carrière sur un titre de champion de deuxième division avec Lommel avant de prendre en main l’équipe du KFC Eksel puis de se donner tragiquement la mort à 36 ans.

Foot100 se souvient d’un joueur qui fit partie d’une vraie fratrie de footballeurs puisque ses six frères, Gérard, Jos, Eric, Toon, Mark et Ivo furent tous d’excellents manieurs de ballon.

06/10/2026

Richard Orlans is de oudste nog levende Rode Duivel. Eenenzeventig jaar geleden (!) begon de speler van Association Royale Athlétique La Gantoise (stamnummer 7) zijn avontuur bij de nationale ploeg tegen Tsjecho-Slowakije in het Jubelstadion, aan de zijde van ploegmaats als Jef Mermans, Vic Mees van Antwerp (een latere Gouden Schoen-winnaar notabene) en het Luikse duo Louis Carré (FC Liégeois) en Denis Houf (Standard de Liège). Vandaag de dag bestaat Tsjecho-Slowakije niet meer, is het Jubelstadion omgedoopt tot het Koning Boudewijnstadion en zijn de andere tien Rode Duivels uit die wedstrijd overleden.

Orlans, die al sinds zijn veertiende een "Buffalo" was, brak in 1949 door in het eerste elftal van de club. Hij groeide uit tot een icoon van de ploeg tijdens de jaren vijftig – tot dan toe het meest succesvolle decennium uit de clubgeschiedenis – en behaalde drie keer een derde plaats en eenmaal de tweede plaats (in het seizoen 1954-1955, op slechts drie punten van Sporting Anderlecht).

Dankzij zijn uitzonderlijke snelheid was "De Gentse Hazewind" op de rechterflank een gesel voor menig verdediginger. Het was dan ook geen verrassing dat hij werd opgeroepen voor de nationale ploeg. Zijn interlandcarrière kwam uiteindelijk in 1961 ten einde; hoewel bondscoach Constant Vanden Stock hem nog twee keer bij de selectie haalde toen hij uitblonk bij zijn nieuwe club RCS Brugeois (stamnummer 12), kwam hij niet meer in actie. Tot op de dag van vandaag is hij de speler met de meeste interlands in de geschiedenis van KAA Gent: 21 matchen (en vijf doelpunten) in het zwart-geel-rode shirt.

In juli 1961 streek Orlans dus neer in het Venetië van het Noorden. Hij presteerde zo goed bij Cercle dat Pierre Sinibaldi – de succesvolle trainer van RSC Anderlecht – er een prioriteit van maakte om hem aan te trekken. Na slechts één seizoen in Brugge trok hij naar de hoofdstad, waar hij – weliswaar in een latere fase van zijn carrière – voor het eerst Europees voetbal speelde.

Hij sloot zijn carrière op het hoogste niveau af met het winnen van een titel: het Belgisch kampioenschap van 1964 🥇. Tegen de tijd dat hij bijna 33 was, vond hij het tijd om op een l***r niveau te gaan spelen en het tweede hoofdstuk van zijn voetballeven te beginnen: een loopbaan als trainer.

Hij maakte deze overstap als speler-trainer bij Zwevegem Sport en KSK Roeselare, waarna hij voltijds trainer werd bij AS Oostende en aan de slag ging bij twee Gentse clubs: KAA Gent – de club waar hij was opgegroeid – en Royal Racing Club Gent.

Op 6 oktober viert Richard Orlans zijn 95ste verjaardag 🎂

--------------------
Richard Orlans est le plus âgé de nos Diables Rouges toujours en vie. Il y a 71 ans (!), le joueur de l’Association Royale Athlétique La Gantoise (matr. 7) entamait son histoire avec l’équipe nationale contre la Tchécoslovaquie au Stade du Centenaire, avec comme équipiers Jef Mermans, l’Anversois Vic Mees, futur Soulier d’Or, les Liégeois Louis Carré (du FC) et Denis Houf (du Standard). Aujourd’hui, la Tchécoslovaquie n’existe plus, le Stade du Centenaire est devenu Roi Baudouin et les dix autres Diables de ce jour-là nous ont quitté.

Buffalo depuis ses quatorze ans, Orlans apparaît en 1949 au sein de l’équipe première du club flandrien. C’est en tant que joueur emblématique de son équipe qu’il traverse la décennie des années ’50, la plus prolifique de l’histoire du matricule 7 jusque-là avec trois troisièmes places et une seconde en 1954-55 à trois points du Sporting d’Anderlecht.

Doté d’une vitesse exceptionnelle, ‘De Gentse Hazewind’ (le Lévrier Gantois) affole toutes les défenses du royaume sur son aile droite. Rien d’étonnant à ce que les portes de l’équipe nationale s’ouvrent à lui. Elle se refermeront définitivement en 1961 après avoir été rappelé, sans jouer, deux fois par le sélectionneur Constant Vanden Stock alors qu’il faisait les beaux jours de son nouveau club, le RCS Brugeois (12). Il est toujours aujourd’hui le Gantois le plus capé avec 21 apparitions (et cinq buts) sous le maillot noir-jaune-rouge.

Orlans rejoint donc la Venise du Nord en juillet 1961. Il est tellement bon avec les Groen en Zwart que l’entraîneur à succès du RSC Anderlechtois (35), Pierre Sinibaldi, en fait une priorité. Après une seule saison à Bruges, il prend la route de la capitale où il découvre sur le t**d les compétitions européennes.

Il termine son parcours au plus haut niveau en remportant enfin un titre, celui de champion de Belgique 1964 🥇. A bientôt 33 ans, il est temps pour lui de redescendre jouer plus bas et d’entamer le deuxième chapitre de sa vie de footballeur, celui qui le conduit sur le banc de touche.

La transition se fera en tant que joueur-entraîneur à Zwevegem Sport (3521) et au KSk Roeselare (134) avant de devenir coach à temps plein à l’AS Oostende (53) et à la tête des deux équipes gantoises, le KAA Gent, là où il a grandi, et le Royal Racing Club Gent (11).

Richard Orlans fête ce 6 octobre son 95e anniversaire 🎂

04/10/2026

Logos des clubs belges (RWDM, Blankenberge et Vilvoorde)

Le membre FOOT 100, Sébastien Hendrick, recherche les logos de tous les clubs affiliés à la RBFA

Nous publierons régulièrement le résultat de sa collection (ici matr. 47 à 49).

Il s’agit de logos officiels et d’autres réalisés pour des occasions spéciales.

Informez-nous si vous en connaissez d'autres : [email protected]
-------------
Logo's van Belgische clubs (RWDM, Blankenberge en Vilvoorde)

Lid van Foot 100, Sébastien Hendrick, is op zoek naar de logo's van alle clubs aangesloten bij de KBVB.

Geregeld publiceren we de vooruitgang van zijn verzameling (hier stamnummers 47 tot 49).

Laat het ons weten indien jullie er anderen kennen: [email protected]

01/10/2026

27/09/2026

🎗 In memoriam Charles Simons

Vandaag herdenken we Carolus ‘Charles’ Simons, die 120 jaar geleden, op 27 september 1906, werd geboren.

Als rasechte Antwerpenaar speelde hij voor slechts één club – Royal Antwerp FC – en won hij met hen het Belgisch kampioenschap in 1929 en 1931.

Bij de Great Old speelde hij afwisselend op het middenveld en in de verdediging; dankzij deze veelzijdigheid kwam hij tussen 1931 en 1932 tevens tien keer uit voor de Belgische nationale ploeg.

Foot100 brengt hulde aan een speler die in de kleedkamer van Antwerp meerdere seizoenen deelde met zijn broer Camiel.

----------------
🎗 In memoriam Charles Simons

Nous honorons la mémoire de Carolus ‘Charles’ Simons, né il y a 120 ans, le 27 septembre 1906.

Anversois pure souche, il ne connut qu’un seul club… le Royal Antwerp FC avec lequel il fut champion de Belgique en 1929 et 1931.

Il jongla avec bonheur entre le milieu de terrain et la défense du Great Old. Une polyvalence qui lui permit de représenter la Belgique à dix reprises entre 1931 et 1932.

Foot100 a une pensée pour un joueur qui partagea plusieurs saisons le vestiaire de l’Antwerp avec son frère Camiel.

27/09/2026

🎗 In memoriam Roger Claessen

Nous honorons la mémoire de Roger Claessen, né il y a 85 ans, le 27 septembre 1941.

Enfant terrible du football belge, tant pour ses éclats sur le terrain que pour ses frasques en dehors, il fit les beaux jours du Standard de Liège.

Champion en 1961 et 1963, l’attaquant remporta aussi deux Coupes de Belgique avec les Liégeois. Il en accrocha une troisième à son palmarès lors de sa période au Beerschot.

Deux fois demi-finaliste européen, il termina meilleur buteur de la Coupe des Vainqueurs de Coupe 1966-67.

Elu Standardman du siècle, Roger-la-Honte trône sur la tribune 1 du stade Maurice Dufrasne.

Dix-sept fois international, il fit trembler les filets à sept reprises avec les Diables Rouges.

Foot100 se souvient d’un joueur dont la vie mouvementée aurait justifié plus que ces quelques lignes même si elle fut beaucoup trop brève.

https://halloffame.standardliege.be/fr/legendes/roger-claessen/

---------------
🎗 In Memoriam Roger Claessen

We eren vandaag de nagedachtenis aan Roger Claessen, die 85 jaar geleden, op 27 september 1941 om exact te zijn, werd geboren.

Als ‘enfant terrible’ van het Belgische voetbal – evenzeer bekend om zijn genialiteit op het veld als om zijn fratsen daarbuiten – speelde hij een sleutelrol tijdens de gloriejaren van Royal Standard Club Liégeois.

De aanvaller werd kampioen met de Rouches in 1961 en 1963 en won met de Luikse club ook twee keer de Beker van België. Tijdens zijn periode bij Beerschot voegde hij er nog een derde bekerzege aan toe.

Hij bereikte twee keer de halve finale van een Europees toernooi en werd topscorer in de Europacup II van het seizoen 1966-1967.

Roger-la-Honte, verkozen tot "Standardspeler van de Eeuw", is vereeuwigd op tribune 1 van het Maurice Dufrasne-stadion.

Hij kwam zeventien keer uit voor de nationale ploeg en scoorde zeven doelpunten voor de Rode Duivels.

Foot100 herdenkt een speler wiens bewogen leven – hoewel veel te kort – meer verdiende dan slechts deze paar regels.

https://halloffame.standardliege.be/fr/legendes/roger-claessen/

27/09/2026

Henny Michielsen werd op 27 september 1951 in Rotterdam (Nederland) geboren. Zijn passie voor voetbal bracht hem aanvankelijk bij Xerxes, één van de beste Nederlandse amateurclubs en een ware kweekvijver voor het Nederlandse profvoetbal. Piet den Boer is in België het bekendste voorbeeld van een profspeler die bij Xerxes werd opgeleid. Nadat hij net naast de Nederlandse amateurtitel had gegrepen, sloot Michielsen zich aan bij Sparta Rotterdam.

In vier seizoenen speelde hij bijna 100 competitiewedstrijden voor de club. Op 31 mei 1977 nam hij afscheid van zijn vaderland en tekende hij bij SV Waregem (stamnummer 4451).

De "Flandriens" hadden net twee van de beste seizoenen uit hun geschiedenis achter de rug, maar dreigden terug af te zakken naar de middenmoot. Michielsen vond snel zijn draai in het elftal van André Van Maldeghem, waar hij zowel uitgespeeld werd in de verdediging als centraal op het middenveld, steeds bekroond met sterke prestaties. Toch bleef "Essevee" zes seizoenen lang in de onderste helft van de rangschikking hangen. Zelfs de komst van zijn landgenoot Hans Croon – een succesvolle trainer bij Sporting Anderlecht – kon daar geen verandering in brengen.

Uiteindelijk was het onder leiding van de Hongaar Sandor Popovics dat er weer licht aan het einde van de tunnel verscheen aan de Gaverbeek. Hun bekeravontuur in het seizoen 1981-1982 was... bijna perfect. Michielsen en zijn ploegmaats bereikten de finale na winst tegen Antwerp in de halve finale. Helaas moest de ploeg, met onder andere Danny Veyt, Philippe Desmet en de broers Millecamps het onderspit delven tegen Waterschei, dankzij twee beslissende doelpunten van de IJslander Gudmundsson.

De Nederlander moest wachten tot mei 1984 om uiteindelijk een verdienstelijke zevende plaats te behalen. Met dit positieve resultaat op zak verliet hij Waregem. Hij trok naar Antwerpen, waar hij bij K Beerschot VAV (13) tekende. Michielsen speelde 44 wedstrijden in eerste klasse voor de "Ratten van het Kiel", waarmee zijn totaal aantal competitiewedstrijden op een indrukwekkende 269 matchen kwam. In 1986 stak hij de grens in omgekeerde richting over om zijn carrière bij DS’79 af te sluiten.

Hendrikus ‘Henny’ Michielsen viert op 27 september zijn 75ste verjaardag 🎂

---------------------
Henny Michielsen voit le jour le 27 septembre 1951 à Rotterdam. Sa passion pour le foot le conduit dans un premier temps vers Xerxes, un des meilleurs clubs Amateur hollandais et un véritable vivier pour le monde professionnel. Piet den Boer est l’exemple le plus connu en Belgique des joueurs pro passés par Xerxes. Après avoir frôlé le titre de champion des Pays-Bas Amateur, Michielsen rejoint le Sparta Rotterdam.

En quatre saisons, il dispute près de 100 rencontres de championnat avec sa formation. Le 31 mai 1977, il dit au revoir à son pays. Le joueur signe au SV Waregem (matr 4451).

Les Flandriens viennent de réaliser deux des meilleures saisons de leur histoire, ils vont rentrer dans le rang. Michielsen trouve sa place dans l’échiquier d’André Van Maldeghem. Que ce soit en défense ou au cœur du jeu, il répond présent. Mais pendant six saisons, la colonne de droite sera le terminus du Essevee. Même l’arrivée de son compatriote Hans Croon, entraîneur à succès avec le Sporting d’Anderlecht ne peut changer la donne.

C’est finalement sous les ordres du Hongrois Sandor Popovics qu’une éclaircie viendra égayer le ciel Waregemois. Le parcours en coupe de Belgique 1981-82 est… presque parfait. Michielsen et les siens atteignent la finale après avoir écarté l’Antwerp en demi. Hélas, la bande à Danny Veyt, Philippe Desmet et aux frères Millecamps s’incline contre Waterschei à la suite de deux coups de butoir de l’Islandais Gudmundsson.

Le Hollandais attendra le mois de mai 1984 pour enfin terminer à une honorable 7e place. C’est sur cette note positive qu’il quitte le Gaverbeek. Il prend la direction d’Anvers où il s’engage avec le K Beerschot VAV (13).

Michielsen disputera 44 matches de D1 avec les Rats du Kiel pour atteindre un beau total de 269 rencontres dans notre championnat. En 1986, il traversera la frontière dans l’autre sens et partira terminer sa carrière avec le DS’79.

Hendrikus ‘Henny’ Michielsen fête ce 27 septembre ses 75 ans 🎂