FOOT 100

07/06/2026

🎗 In memoriam Jacques Pirlot

Nous honorons la mémoire de Jacques Pirlot, né il y a 130 ans, le 7 juin 1896.

Joueur du Standard durant la quasi-totalité de sa carrière, ce défenseur représenta notre pays à une seule reprise, lors d’un déplacement des Diables Rouges en Italie le 21 mai 1922.

En 1917, il signa une affiliation au CS Le Havre en France.

Jacques Pirlot fit partie de l'exceptionnel épisode de la guerre 1914-1918 avec le contingent des Autos-Canons-Mitrailleuses Belges dont les participants furent considérés comme des héros (jusqu'à New York où une parade leur fut organisée). Dans ce corps expéditionnaire avec Jacques Pirlot, on trouvait Roger Fischlin (ex-gardien du Standard, vainqueur de la Coupe 1912 avec le Racing, des championnats 1922, 1924 et 1925 avec le Beerschot), Constant Le Marin (4 fois Champion du Monde de lutte gréco-romaine), le grand écrivain et politicien Marcel Thiry , Julien Lahaut (célèbre député communiste, assassiné en 1950) et Théo Halleux (un des fondateurs du Standard). Tous Liégeois.

https://www.abbl.be/category/automitrailleuse/
https://fr.wikipedia.org/wiki/Autos-canons_belges

-----------
🎗 In memoriam Jacques Pirlot

Wij koesteren vandaag de nagedachtenis aan Jacques Pirlot, 130 jaar geleden geboren, op 7 juni 1896.

Deze verdediger was vrijwel zijn ganse carrière een Standard-speler en vertegenwoordigde ons land één keer, tijdens een trip van de Rode Duivels naar Italië op 21 mei 1922.

In 1917 tekende hij een aansluitingskaart bij het Franse CS Le Havre.

Jacques Pirlot maakte deel uit van een uitzonderlijke episode van de oorlog van 1914-1918 met de Belgische Eenheid ‘Autos-Canons-Mitrailleuses’, waarvan de leden als helden werden beschouwd (tot in New York toe waar zelfs een parade voor hen werd georganiseerd). In deze eenheid vinden we naast Jacques Pirlot ook andere opvallende persoonlijkheden terug zoals Roger Fischlin (voormalig doelman van Standard, winnaar van de Beker met Racing Club de Bruxelles in 1912, en kampioen met Beerschot in 1922, 1924 en 1925), Constant Le Marin (4 keer wereldkampioen Grieks-Romeins worstelen), de grote schrijver en politicus Marcel Thiry, Julien Lahaut (beroemde communistische politiek afgevaardigde, vermoord in 1950) en Théo Halleux (één van de oprichters van Standard). Allen Luikenaars.

https://www.abbl.be/category/automitrailleuse/
https://nl.wikipedia.org/wiki/Korps_Autos-Canons-Mitrailleuses

05/06/2026

Juin 1980 en images
Juni 1980 in beeld

Source / Bron : Voetbal jaarboek, Frans Van Bergen

03/06/2026

⬛🟨🟥 Le 3 juin 1956, la Belgique mettait la grande Hongrie à terre.

Le 4 juillet 1954, la finale de la Coupe du Monde Suisse opposant la Hongrie, archi-favorite, et l’Allemagne de l’Ouest fut remportée contre toute attente par les Allemands. Rapidement menée par deux buts à zéro, l’équipe du capitaine Fritz Walter réussit l’exploit de retourner le score en sa faveur (3-2). Cette rencontre est mondialement connue sous le surnom du ‘Miracle de Berne’.

Deux mois après ce match historique, les Diables Rouges battaient la RFA (2-0) lors d’une joute amicale à Bruxelles grâce à des buts de Rik Coppens et Pol Anoul. Un peu moins de deux ans plus t**d, le 3 juin 1956, c’est la redoutable formation hongroise qui est invitée à se déplacer dans la capitale belge.

Entre juin 1950 et février 1956, la finale du Mondial fut la seule défaite des ‘Magyars Magiques’ en 50 sorties. La presse internationale usât de tous les superlatifs pour décrire le niveau de jeu atteint par la bande à Ferenc Puskas, certainement le meilleur joueur du monde en cette première partie de décennie. La Belgique serait-elle un énième oiseau pour le chat… pour l’ogre hongrois ? Les pronostics allaient en tout cas dans ce sens.

Près de 60000 personnes se sont massées dans le Stade du Centenaire pour voir à l’œuvre les joueurs du Honved Budapest et de Voros Lobogo, le club qui avait éliminé le Sporting d’Anderlecht de la première Coupe d’Europe des Clubs Champions quelques mois plus tôt, mais aussi pour porter leur équipe vers un improbable exploit. Un exploit qui prend forme dès la dixième minute après la transformation d’un penalty par le joueur du Daring Bob Van Kerkhoven ⚽. Un exploit dont plus personne ne croit à la mi-temps après que Puskas et Sandor Kocsis, deux fois, aient remis les pendules magyares à l’heure (1-3). Mais un exploit qui deviendra la réalité après quarante-cinq dernières minutes d’anthologie de la part des Diables !

Les Hongrois, il est vrai un peu usés par le poids des ans et de la gloire, ne parviennent pas à garder le rythme du premier acte. Ils ne font plus mal aux Belges. C’est même l’inverse qui se produit ! Richard Orlans sonne la charge. Le Gantois adresse tout d’abord un centre pour l’Unioniste Vandeweyer qui fait mouche avant de lui-même égaliser⚽. Survoltée, notre équipe nationale déstabilise une défense adverse qui perd pied. A l’entrée du dernier quart d’heure, Denis Houf donne l’avance aux siens d’un tir imparable des vingt mètres ⚽. Le stade explose… il chavire de bonheur quand Orlans encore lui conclut une action solitaire dont il a le secret⚽. Un dernier but de Laszlo Budai viendra redonner quelques sueurs froides aux supporters qui pourront exulter trois minutes plus t**d lorsque l’arbitre hollandais Leo Horn mettra un terme aux débats.

Avec ce score de 5-4, la Belgique tient une nouvelle victoire de prestige. Elle en remportera d’autres comme ce succès 5-1 face au Brésil sept ans plus t**d. Ce qui fit dire à certains que notre équipe nationale était la championne du monde des matches amicaux.

Cinq mois après cette partie contre la Belgique, Ferenc Puskas fuira la Hongrie. Le ‘Major galopant’ deviendra une des stars du Real Madrid et jouera la Coupe du Monde 1962 avec l’équipe d’Espagne.

Le 3️⃣ juin 1956, c’est la Belgique qui était devenue magique.

Le numéro DM de notre r***e bimestrielle revient en long et en large sur ce match. Il est toujours possible de se le procurer en contactant [email protected]

-------------
⬛🟨🟥 Op 3 juni 1956 bracht België het grote Hongarije met de voetjes op de grond

Op 4 juli 1954 werd de finale van het WK in Zwitserland, tussen topfavoriet Hongarije en West-Duitsland, tegen alle verwachtingen in gewonnen door de Duitsers. Ondanks de snelle 2:0 achterstand wist het team van aanvoerder Fritz Walter de score in hun voordeel om te draaien (3-2). Deze wedstrijd staat wereldwijd bekend als het ‘Mirakel van Bern’.

Twee maanden na deze historische wedstrijd versloegen de Rode Duivels, in een vriendschappelijke wedstrijd in Brussel, op hun b***t West-Duitsland (2-0), en dit dankzij doelpunten van Rik Coppens en Pol Anoul. Iets minder dan twee jaar later, op 3 juni 1956, was het de b***t aan het formidabele Hongaarse team om uitgenodigd te worden naar de Belgische hoofdstad.

Tussen juni 1950 en februari 1956 was de WK-finale de enige nederlaag voor de ‘Magische Magyars’ in zo’n 50 wedstrijden. De internationale pers gebruikte alle mogelijke superlatieven om het spelniveau te beschrijven dat de bende van Ferenc Puskas bereikte, zonder twijfel de beste speler ter wereld in het eerste deel van het decennium. Zou België het zoveelste vogeltje voor de kat worden... voor de Hongaarse boeman? De voorspellingen gingen in ieder geval deze kant op.

Bijna 60.000 mensen verzamelden zich in het Jubelstadion om de spelers aan het werk te zien van Honved Budapest en Voros Lobogo - de club die Sporting Anderlecht een paar maanden eerder had uitgeschakeld in C1 - maar ook om hun team naar een onwaarschijnlijke prestatie te leiden. Een prestatie die al in de tiende minuut vorm kreeg na het scoren van een penalty via Daring-speler Bob Van Kerkhoven⚽. Een prestatie waarin echter niemand meer geloofde tijdens de rust nadat Puskas en Sandor Kocsis tweemaal de Hongaren op voorsprong hadden gezet (1-3). Er zou echter een prestatie van jeweste volgen na rust.

Het is waar dat de Hongaren, een beetje uitgeput door het gewicht van de jaren en glorie, er niet in slagen het ritme van de eerste helft vast te houden. Ze deden de Belgen geen pijn meer. Het is zelfs het tegenovergestelde wat geb***t! Richard Orlans neemt het voortouw. De Gentenaar geeft eerst een voorzet naar Unionist Vandeweyer, die raak schiet om daarna zelf de gelijkmaker te maken⚽. Ondersteboven van het Belgische geweld, verliest de Hongaarse verdediging haar evenwicht. Aan het begin van het laatste kwartier zette Denis Houf zijn ploeg op voorsprong met een onhoudbaar schot vanop zo’n twintig meter⚽. Het stadion ontploft... en kapseist van geluk als Orlans opnieuw een individuele actie uitvoert waarvoor hij het geheim heeft⚽. Een tegendoelpunt van Laszlo Budai zal de Belgische fans doen twijfelen, maar bij de supporters kunnen drie minuten later juichen wanneer de Nederlandse scheidsrechter Leo Horn een einde maakt aan het treffen.

Met deze 5-4 score behaalde België opnieuw een prestigieuze overwinning. Er zouden er nog anderen volgen, zoals het 5-1-succes tegen Brazilië. Wat sommigen ertoe bracht te zeggen dat ons nationale team de wereldkampioen der vriendschappelijke wedstrijden was.

Vijf maanden na deze wedstrijd tegen België zal Ferenc Puskas Hongarije ontvluchten. De ‘galopperende Major’ wordt één van de sterren van Real Madrid en speelt met de Spaanse ploeg het WK van 1962.

Op3️⃣ juni 1956 was er in België magie te zien.

Het DM-nummer van ons tweemaandelijks tijdschrift gaat uitgebreid in op deze wedstrijd. U kunt het nog steeds bestellen via [email protected].

02/06/2026

31/05/2026

David Riffont, journaliste de métier et membre foot100 a réalisé un travail remarquable. Il a répertorié tous les buteurs de l'histoire des play-offs 1. Nous vous présentons le fruit de ses recherches.

-------------
David Riffont, beroepsjournalist en Foot100-lid, heeft opmerkelijk werk verricht. Hij heeft alle doelpuntenmakers uit de geschiedenis van play-offs 1 op een rij gezet. Wij presenteren u het resultaat van zijn onderzoek.

29/05/2026

26/05/2026

Petit par la taille… géant par le talent, Simon Tahamata a éclaboussé de sa classe le football belge des années ’80 et ‘90. Transféré à son insu de l’Ajax Amsterdam, où il avait remporté trois titres de champion de Eredivisie, une KNVB Beker et atteint les demi-finales de C1, au Standard, le joueur de poche d’origine moluquoise a conquis les foules grâce à un football léché, une technique hors du commun et une personnalité attachante.

A la reprise de la saison 1980-81, Tahamata se présente au centre d’entraînement ajacide comme il le fait depuis quatre ans. Une rumeur l’envoie au Standard de Liège (matr. 16) mais lui n’est au courant de rien. La nouvelle est confirmée par le président amstellodamois, l’international hollandais se voit obligé de traverser la frontière et de poser ses valises à Sclessin.

C’est la légende Ernst Happel qui l’accueille dans le vestiaire liégeois. Deux ans plus tôt, l’entraîneur autrichien l’avait écarté au dernier moment de la sélection de 22 joueurs oranje pour la Coupe du monde en Argentine. Ensemble, ils remportent la Coupe de Belgique 1981 🏆. A la fin de la saison Happel quitte le Standard. Raymond Goethals le remplace.

Avec Tahamata, Raymond-la-Science entame une relation identique à celle qu’il avait créée à Anderlecht avec Robbie Rensenbrink. Il donne les clés du jeu au Moluquois et l’épargne de toute considération tactique. Le résultat ne se fait pas attendre! Assez rarement buteur depuis ses débuts, Tahamata dépasse pour la première fois la barre des dix goals. Il fera encore mieux en 1982-83 en terminant deuxième du classement des meilleurs buteurs avec 19 réalisations. Le maître à jouer emmène dans son sillage une talentueuse équipe du Standard vers deux nouveaux sacres en championnat, deux Supercoupes et une finale de C2. L’affaire Standard-Waterschei aura raison de son histoire d’amour avec les Rouches. Il signe à Feyenoord au mois d’août 1984.

Il revient trois ans plus t**d en Belgique en s’engageant avec le K Beerschot VAV (13) où il est un titulaire indiscutable pendant trois ans. En 1990, Tahamata obtient la nationalité belge et négocie un dernier transfert dans une autre formation anversoise, le KFC Germinal Ekeren (3530).

Loin de terminer sa carrière en roue libre, il continue de prester à un excellent niveau. Les lecteurs du Nieuwsblad et de Sport/Foot magazine l’élisent Homme de la saison 1990-91 en compagnie de Luis Oliveira. Il reçoit deux fois le prix du Fair-play et atteint une dernière fois la finale de la Coupe de Belgique, perdue contre le Club Brugge. Il raccroche définitivement en 1996 avant de devenir un entraîneur de jeunes réputé dans le milieu.

Simon Melkianus Tahamata fête ce 26 mai son 70e anniversaire 🎂

Pour en savoir plus: https://halloffame.standardliege.be/fr/legendes/simon-tahamata/

------------------
Klein van formaat, groot van talent, Simon Tahamata imponeerde met zijn klasse het Belgische voetbal in de jaren 80 en 90. Zonder zijn medeweten getransfereerd van Ajax Amsterdam - waarmee hij drie Eredivisie-titels en een KNVB-beker won, alsook de halve finales van de C1 bereikte - naar Standard, veroverde de pocketspeler van Molukse afkomst de harten van het Luikse publiek dankzij zijn gepolijst voetbal, buitengewone techniek en een innemende persoonlijkheid.

Bij de herneming van het seizoen 1980-1981 presenteerde Tahamata zich op het trainingscentrum van Ajax, zoals hij dat vier jaar lang had gedaan. Een gerucht stuurt hem echter naar Standard de Liège (stamnummer 16), maar zelf is hij er niet van op de hoogte. Het nieuws wordt echter bevestigd door de Amsterdamse voorzitter en de Nederlandse international wordt gedwongen om de grens over te steken om zich aan te sluiten bij de Rouches.

Het was de legendarische Ernst Happel die hem verwelkomde in de Luikse kleedkamer. Twee jaar eerder had de Oostenrijkse coach hem nog op het laatste moment verwijderd uit de 22-koppige selectie van Oranje voor het WK in Argentinië. Samen wonnen ze iets later in 1981 de Beker van België 🏆. Aan het einde van het seizoen verliet Happel Standard. Raymond Goethals zou hem vervangen.

Met Tahamata begint Raymond-la-Science een relatie die identiek is aan de relatie die hij in Anderlecht opbouwde met Robbie Rensenbrink. Hij geeft de sleutels van het spel aan de Molukker en ontziet hem van tactische overwegingen. Het resultaat laat niet lang op zich wachten! Tahamata is sinds zijn debuut zelden een doelpuntenmaker maar overschrijdt dan voor het eerst de grens van tien doelpunten. Hij doet zelfs nog beter in 1982-83 waarin hij als tweede in de topscorersranglijst eindigde met maar liefst 19 doelpunten. De speler neemt in zijn kielzog een getalenteerd Standard-team mee naar twee nieuwe kampioenstitels, twee Super Cups en een C2-finale. De Standard-Waterschei-affaire zal zijn liefdesrelatie met de Rouches de baas worden. Hij tekende in augustus 1984 bij Feyenoord.

Drie jaar later keerde hij terug naar België om de overstap te maken naar K Beerschot VAV (13), waar hij drie jaar lang een onbetwiste starter zal zijn. In 1990 verkreeg Tahamata de Belgische nationaliteit en onderhandelde hij over een laatste transfer naar een andere Antwerpse ploeg, KFC Germinal Ekeren (3530).

In plaats van zijn carrière al freewheelend te beëindigen, blijft hij op uitstekend niveau presteren. Lezers van Het Nieuwsblad en Sport/Foot verkozen hem naast Luis Oliveira tot Speler van het seizoen 1990-1991. Hij ontving twee keer de Fair-Playprijs en bereikte nog een laatste keer de finale van de Beker van België, verloren van Club Brugge. Hij beëindigde zijn carrière voorgoed in 1996 om een gerenommeerde jeugdcoach in de voetbalwereld te worden.

Simon Melkianus Tahamata viert op 26 mei zijn 70e verjaardag 🎂

Meer over Tahamata: https://halloffame.standardliege.be/fr/legendes/simon-tahamata/

25/05/2026

⬛🟨🟥 Le 25 mai 1953, Rik Coppens nous montrait le chemin vers la Suisse.

Absente des éliminatoires pour la Coupe du Monde 1950 après s’être retirée de l’épreuve, la Belgique n’a plus disputé un match a enjeu depuis quinze ans et son élimination par la France en huitième de finale du troisième Mondial.

L’édition 1954 se déroulera en Suisse mais c’est en Scandinavie que les Diables doivent jeter les bases de leur qualification. La zone Europe est répartie en dix groupes de quatre, trois et deux équipes. Le groupe 9 est composé de l’Italie… et de l’Egypte, le seul pays africain sur la ligne de départ. La Belgique est versée dans le groupe 2 en compagnie de la Suède et de la Finlande. La première rencontre a lieu à Helsinki, le 25 mai 1953.

Battus à Bruxelles en amical par la Yougoslavie moins de deux semaines plus tôt, l’équipe de Bill Gormlie a besoin d’une victoire pour retrouver la confiance et prendre directement la tête de sa poule.

Il ne faut que dix minutes aux Diables pour évacuer les doutes. Les Finlandais sont surpris par la vitesse d’exécution de nos joueurs. Débordés de toutes parts, nos adversaires ne peuvent que constater les dégâts. Rik Coppens et Pol Anoul traduisent au marquoir la supériorité du jeu de la Belgique. Après six cents secondes, le score est déjà de 0-2⚽. Il faut attendre un quart d’heure de plus pour voir le Beerschotman inscrire un troisième but⚽, son deuxième personnel. Plus rien ne peut nous arriver, pense-t-on. C’était sans compter sur le sursaut d’orgueil des Finnois et sur la suffisance d’une équipe belge trop vite certaine de l’issue du match.

La deuxième mi-temps n’a plus rien à voir avec la première. Cette fois-ci, ce sont les Scandinaves qui appuient sur l’accélérateur et nous sur la pé**le de frein. Le joueur local Lehtovirta imite Coppens en réussissant un doublé. A quinze minutes du terme, nous ne menons plus que d’un but! Retranchés en défenses, les Diables Rouges subissent les attaquent incessantes du onze finlandais, qui croit plus que jamais à l’égalisation. Mais sur une contre-attaque, nous obtenons un corner. ‘Tintin’ Janssens le donne en direction de Jef Mermans. L’Anderlechtois dévie le ballon vers le but, Rik Coppens surgit et trompe le gardien Jokinen⚽. L’attaquant belge redonne un peu d’air à son équipe, qui pliera encore en fin de partie mais qui gardera ses deux buts d’avance. La fin est sifflée par Mr Helge, lui aussi venu de cette partie de l’Europe puisqu’il est Danois.

Trois jours plus t**d, notre équipe nationale s’imposera en Suède. Elle remportera assez facilement son groupe et participera à une quatrième phase finale de Coupe du Monde. Quatrième sur quatre possibles vu qu’elle avait déclaré forfait pour le Mondial 1950 au Brésil.

Six mois après la phase finale en Suisse, Rik Coppens deviendra le premier Soulier d’Or de l’histoire.

Le 23 mai 1953, la Belgique s’était compliqué la tâche mais avait pu se sortir du piège finlandais en grande partie grâce à son ’enfant terrible’.

Le numéro DD de notre r***e bimestrielle revient en long et en large sur ce match. Il est toujours possible de se le procurer en contactant [email protected]

------------
⬛🟨🟥 Op 25 mei 1953 wees Rik Coppens ons de weg naar Zwitserland.

België was afwezig in de kwalificatiewedstrijden voor het WK van 1950 nadat het zich had teruggetrokken uit het evenement. Het speelde al vijftien jaar geen wedstrijd meer met inzet en dit sinds de uitschakeling door Frankrijk in de achtste finales van het derde WK.

Het WK 1954 zal plaatsvinden in Zwitserland, maar het is in Scandinavië dat de Duivels de basis moeten leggen voor hun kwalificatie. De zone Europa is verdeeld in tien poules van vier, drie en twee ploegen. Groep 9 bestaat uit Italië… en Egypte, het enige Afrikaanse land aan de startlijn. België is in groep 2 ingedeeld tesamen met Zweden en Finland. Het was in Helsinki, op 25 mei 1953, dat de eerste wedstrijd plaatsvond.

Twee weken eerder moesten de Duivels in Brussel het onderspit nog delven in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Joegoslavië. De ploeg van Bill Gormlie had een overwinning nodig om het vertrouwen te herwinnen en de leiding te nemen in hun groep.

Het duurde slechts tien minuten voordat de Rode Duivels de twijfels wegnamen. De Finnen zijn verrast door de executiesnelheid van onze spelers. Onze tegenstanders zijn van alle kanten overweldigd en kunnen alleen de schade noteren. Rik Coppens en Pol Anoul weerspiegelden de superioriteit van het Belgische spel. Na tien minuten staat de stand al 0-2⚽. We moeten nog een kwartier wachten voordat de Beerschotter een derde doelpunt maakt⚽, zijn tweede van de avond. Niets kan ons nog overkomen, denken we. Dit was echter zonder rekening te houden met de uitbarsting van trots van de Finnen en de zelfgenoegzaamheid van een Belgische ploeg die te snel zeker was van de uitslag van de wedstrijd.

De tweede helft heeft dan ook niets meer met de eerste te maken. Dit keer zijn het de Scandinaviërs die het gaspedaal indrukken en wij de rempedaal. Lokale speler Lehtovirta imiteert Coppens door een tweeklepper te scoren. Een kwartier voor tijd staan we nog maar met één doelpunt voor! De Rode Duivels, verschanst in de verdediging, krijgen te maken met onophoudelijke aanvallen van de Finse elf, die meer dan ooit geloven in de gelijkmaker. Maar bij een tegenaanval krijgen we een corner. ‘Tintin’ Janssens geeft de bal in de richting van Jef Mermans. De speler van Anderlecht stuurt de bal richting doel, Rik Coppens komt tevoorschijn en zet doelman Jokinen op de verkeerde voet⚽. De Belgische spits geeft zo wat ademruimte aan zijn ploeg, die op het einde van de wedstrijd weer zal buigen maar niet zal barsten, en de twee doelpunten voorsprong zal behouden. Het einde wordt gefloten door de heer Helge, zelf ook een Scandinaviër, uit Denemarken.

Drie dagen later wint ons nationale team in Zweden. Ze wint vrij eenvoudig haar poule en kwalificeert zich voor een vierde WK-eindfase. Vier op vier gezien het feit dat ze zich in 1950 vrijwillig terug trokken.

Een half jaar na de slotfase in Zwitserland wordt Rik Coppens de eerste Gouden Schoen uit de geschiedenis.

Op 23 mei 1953 had België de taak ingewikkelder gemaakt dan nodig, maar dankzij het 'enfant terrible' van het Belgische voetbal, kon het aan de Finse val te ontsnappen.

Het DD-nummer van ons tweemaandelijks tijdschrift gaat uitgebreid in op deze wedstrijd. U kunt het nog steeds bestellen via [email protected].

23/05/2026

🎗 In memoriam François Moucheron

Nous honorons la mémoire de François Moucheron, né il y a 130 ans, le 23 mai 1896.

Milieu de terrain du Daring Club de Bruxelles, il remporta le championnat de Belgique en 1921.

International belge à quatre reprises, il fut sélectionné par la fédération pour représenter notre pays lors du match du 9 mars 1919 contre la France, celui du retour des Diables Rouges après la première guerre mondiale.

La cap du natif de Molenbeek est visible au patrimoine mobilier de la région de Bruxelles-Capitale.

https://collections.heritage.brussels/fr/objects/90633

-----------------
🎗 In memoriam François Moucheron

We koesteren de nagedachtenis aan François Moucheron, 130 jaar geleden geboren, met name op 23 mei 1896.

Middenvelder voor Daring Club de Bruxelles, won hij het Belgisch kampioenschap in 1921.

François werd viermaal opgeroepen voor de nationale ploeg, en vertegenwoordigde België onder andere op 9 maart 1919 tegen Frankijk, de eerste match van de Duivels na de Eerste Wereldoorlog.

De Cap van de in Molenbeek geboren Moucheron kan je bezichtigen in de collectie van het roerend erfgoed van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

https://collections.heritage.brussels/fr/objects/90633