30/09/2026
Er zijn van die plekken waar iets gebeurt wat moeilijk in woorden te vatten is.
Petit Repos is voor mij zo’n plek.
Deze week mocht ik er opnieuw als procesbegeleider gasten ontvangen. Mensen die, ieder met hun eigen verhaal, op zoek zijn.
Naar rust. Naar richting. Naar zichzelf. Naar een nieuwe beweging, soms na een periode waarin het even niet meer vanzelf ging.
Ik voel vooral veel dankbaarheid dat ik het vertrouwen krijg om een klein stukje met hen mee te mogen wandelen. Om nabij te zijn, te luisteren, te vertragen en getuige te mogen zijn van wat zich in hen ontvouwt.
Het raakt me telkens opnieuw om te zien wat zo’n plek kan doen.
De rust en de stilte.
De zorgzame aandacht.
De groeisessies, workshops, die iets wakker maken, iets in beweging brengen.
De ontmoeting en verbinding met andere gasten.
De natuur die niets vraagt en er gewoon is.
De eenvoud. De soberheid. Het even mogen zijn.
Alsof er, wanneer alles even wat stiller wordt, opnieuw ruimte ontstaat om te horen wat vanbinnen leeft.
Soms ontstaat er een inzicht.
Soms een traan.
Soms een glimlach.
Soms alleen maar een diepe ademhaling.
En soms hoeft er helemaal niets opgelost te worden.
Is het al genoeg dat iemand zich opnieuw even verbonden voelt met zichzelf, met een ander, met de natuur en met het leven.
Dat mogen zien, dat mogen ervaren van zo dichtbij, ontroert me.
Het herinnert me er telkens opnieuw aan hoe weinig er soms nodig is om iets wezenlijks in beweging te brengen: een veilige plek, tijd, aandacht, stilte en iemand die even naast je blijft.
Ik ben dankbaar voor het vertrouwen.
Dankbaar voor de mensen die hun verhaal een stukje met mij delen.
Dankbaar voor de ontmoeting.
En dankbaar dat ik, heel even, een stukje mee mag lopen op hun pad.
In alle eenvoud.
In alle rust.
Mens naast mens.
Dank je wel Kathleen, Mart en Sanne
Hilde
