09/12/2023
Hierachter de moedige en sterke getuigenis van Diana Van Asbroeck.
👊🤝
Adoptie: een ervaring met vallen en opstaan.
Adoptie is een ingrijpende gebeurtenis voor zowel kind als ouder. Diana Van Asbroeck (26) werd op haar eerste levensjaar geadopteerd vanuit Colombia, samen met haar tweelingzus Karen. De weg die zij beiden hebben afgelegd bevatte een aantal drempels en moeilijkheden waar zij op stuitten. Dit artikel gaat hier dieper op in.
“De grootste factor die hierin meespeelde was huidskleur. Mijn zus en ik zaten 6 jaar op een middelbare school in Brasschaat. Toen werd de beslissing gemaakt dat we wel elks in een andere klas zaten, zodanig dat we ook openstonden voor contact met anderen in plaats van enkel met elkaar. Daarbij viel het op dat wij de enige leerlingen waren van kleur. Afgezien van ons waren er nog een handjevol andere leerlingen van een andere origine, maar heel weinig in vergelijking met het totaal aantal leerlingen op de school. Dat gaf me toch een gevoel van ‘anders zijn’. Anders dan de andere leerlingen. Aangezien mijn zus en ik evengoed mensen zijn van vlees en bloed en met dezelfde gevoelens en denkwijzen als witte leerlingen. Colombianen zijn van nature ook aan de kleine kant. Dat is ook een factor die bij ons een grote rol heeft gespeeld. Het is vrij vermoeiend om steeds maar grapjes aan te horen over lengte. Het is uiteraard iets waar wij weinig aan kunnen veranderen.
Adoptie is een gegeven waarvan de gevolgen niet te onderschatten zijn. Die draag je mee voor de rest van je leven. Zowel op professioneel vlak, als op persoonlijk vlak. De dingen die je meemaakt veranderen je kijk op het leven en hoe je met dingen omgaat. De dingen die je in het verleden hebt ervaren vergeef je misschien wel, maar vergeet je nooit. Gelukkig zijn we thuis wel met 4 geadopteerde kinderen. Op die manier stond ik er vanaf het begin ook zeker niet alleen voor en kan je elkaar ook steunen door ervaringen uit te wisselen of heikele zaken met elkaar te bespreken, zaken waar je het moeilijk mee hebt en die misschien ook iets lastiger zijn om met ‘niet-geadopteerden’ te bespreken. Praten is niet altijd even gemakkelijk, maar verloopt wel vlotter als dat gebeurt met mensen die weten waarover je praat.
Naarmate ik ouder werd begon de drang om meer over mijn roots te weten te komen meer en meer vorm te krijgen. Zo wilde ik graag weten wie mijn biologische familie is en hoe het nu met hen gaat. Via het afnemen van een DNA staal is de bal aan het rollen gegaan. Ik ben er achter gekomen dat ik o.a nog nonkels, tantes en een halfbroer heb die nog in Colombia wonen. Op die manier voelde ik me toch nog verbonden met mijn roots. We waren nog jong, dus hebben we vrij weinig van ons geboorteland meegekregen. Door mijn familie op te zoeken heb ik toch nog een gevoel van verbondenheid met Colombia. Zo sta ik ook nog in contact met de organisatie die me heeft geholpen mijn familie terug te vinden.
Het voornaamste positieve punt is dat ik wel ben opgevangen door een goede familie. De gedachte dat zij vanaf het begin bereid waren om voor mij, mijn zus en mijn twee broers te willen zorgen geeft me een dankbaar en gelukkig gevoel. Ik weet niet hoe mijn leven was gelopen als we nog in Colombia zaten, maar ik weet wel dat ik hier gelukkig ben. Ik heb een fantastisch gezin, kreeg (en krijg nog steeds) eerlijke kansen in mijn leven en er wordt goed voor mij gezorgd. Tot slot zou ik ook graag nog eens naar Colombia reizen om te achterhalen waar ik juist ben geboren en om stapje voor stapje meer over mijn roots te ontdekken. Te beginnen met het verkennen van de Colombiaanse keuken en eventueel in Antwerpen de Colombiaanse lunchzaak/bar te ontdekken. Zo kom ik misschien ook meer landgenoten tegen om eventueel samen met hen ervaringen uit te wisselen. Dat is ook een goed punt aan organisatie Plan Angel die me heeft geholpen met het lokaliseren van mijn biologische ouders. Zo deden ze ergens vorig jaar een Colombiaans feestje in Brussel waarbij we in contact kwamen met mede-geadopteerden en hun adoptieouders. Persoonlijk vond ik dat heel fijn, evenals mijn zus en broers, die ook aanwezig waren. Voor ons voelde dat als ‘thuiskomen’. Omringd zijn met mensen die hetzelfde meemaakten, maar die ook geadopteerd werden op verschillende leeftijden. Dan is het zeker wel interessant om ook hun ervaringen aan te horen, want zij hebben daardoor ook andere ervaringen dan ons.
Als afsluiter wil ik dan ook benadrukken hoe dankbaar ik ben voor het feit dat we goed zijn opgevangen. Natuurlijk blijft adoptie altijd zijn impact hebben op het verdere leven van het adoptiekind, ongeacht de thuissituatie. Slecht of goed. Maar voor mij is het belangrijkste gegeven dat je in die situatie de mogelijkheid hebt om erover te praten en dat je omringd bent door de juiste mensen/vrienden en uiteraard ook een liefdevol, ondersteunend gezin.
Sharing is caring 👊🤝
