31/05/2026
Een mooiere aanzet voor de ‘Dag van de Zorgouder’ morgen had ik niet kunnen wensen.
In een klassiek voorbeeld van ‘iemand die zijn mening spuit over zaken waar hij niets van afweet’, vond columnist Marnix Peeters het dit weekend nodig om in HLN te stellen dat ik blij moet zijn dat mijn dochter leeft, maar niet moet verwachten dat ze haar leven ook effectief leidt. Dat zij en ik nu maar gewoon moeten aanvaarden dat we een ‘slecht lotje’ hebben getrokken.
Eerst en vooral: Pia is een gouden lot. Mét glitters en roze diamanten. Iedereen die haar al ontmoet heeft, zal dat beamen. Ze is grappig, enthousiast, leergierig en geliefd.
Pia vraagt niet om een pony of grote villa. Ze vraagt om ondersteuning, om te kunnen leven na het over-leven. Ze wil naar school, moet therapie volgen, vervoer hebben. Kind kunnen zijn. En ja, liefst ook met een mama die kan blijven werken zodat ze niet op een uitkering moet terugvallen.
De heer Peeters doet graag alsof het hier om een luxe-probleem gaat. Dat ik nogal lef heb om me zorgen te maken over het feit dat minister Gennez het inzetten van een assistente op school wil inperken. Dat ik me zorgen maak over het feit dat er dan weeral extra last op de schouders van (zorg)leerkrachten terecht komt. We hebben immers al 1,9 miljoen gekregen he!
Guess what: dat geld is op. Het was al op 2 weken nadat het ingezameld werd, omdat we er het medicijn mee moesten betalen dat haar leven redde. Blijkbaar dacht de heer Peeters dat dat het eindstation was: medicijn betaald, kind gered, applaus, gordijn dicht. Maar een kind is geen crowdfundingproject dat afsluit zodra het beoogde bedrag binnen is. Ze leeft, dus ze moet ook opgroeien, naar school, naar therapieën, naar hobby’s, naar buiten. En ja, voor al die zaken heeft ze dagelijks ondersteuning voor nodig. Van mij, haar familie, haar assistenten.
En onze situatie is geen uitzondering. Dit geldt voor alle gezinnen met een zorgkind. Als de Minister van Welzijn raakt aan persoonlijke assistentiebudgetten, trekt ze aan de dunne koord waarop veel zorggezinnen balanceren. Als die koord wordt weggetrokken, is er maar één gevolg: moeders en vaders die moeten minderen of stoppen met werken, inkomen verliezen en op hun b***t het ‘systeem’ dan weer belasten omdat ze werkloos zijn. Is dat dan de oplossing die de heer Peeters beoogt?
“Vroeger aanvaardde men zijn lot”, stelt hij. Misschien. Vroeger staken we mensen ook weg in instellingen. Mensen zwegen en bedekten dat met de mantel der fatsoen. Vroeger was er vooral ellende voor mensen met een beperking. Wie zorgouders verwijt dat ze niet gewoon ‘hun plan trekken’ en het nogal straf vindt dat ze ook een eigen job, bestaan en identiteit willen hebben, is gewoon wreed. Geloof me: we trekken ons plan. Elke dag én nacht, onophoudelijk.
We moeten niet alleen vechten voor de rechten van onze kinderen, opboksen tegen vooroordelen in de samenleving, een eindeloos administratief mijnveld omzeilen, maar ons blijkbaar ook nog eens verantwoorden waarom we dit doen. De ‘Dag van de Zorgouder’ wil hier juist de aandacht op vestigen: laten zien aan iedereen dat we bestaan. Dat we niet zwijgen. Dat we erkend, gehoord en gezien willen worden. Want het is duidelijk dat er nog heel wat mensen zijn die er geen idee van hebben wat het is om non-stop te zorgen. Zorg is ingewikkeld en verregaand: het beperkt zich niet tot aan- en uitkleden, op het toilet zetten, voeden, maar strekt zich uit tot honderden formulieren, attesten, aanvragen, herzieningen en eindeloze wachttijden. Talloze bezoeken aan dokters en specialisten, zoeken naar de juiste therapieën. Je zorgen maken om de toekomst van je kind. Moeten bewijzen dat de zorg zwaar genoeg is, dringend genoeg is om hulp te krijgen. Het gaat om de puzzel die je elke keer opnieuw moet leggen om alles geregeld te krijgen. Het gaat om jezelf als ouder vaak wegcijferen, om te zorgen dat je kind alles krijgt wat het nodig heeft.
Meneer Peeters: ALS u destijds een SMSje gestuurd hebt, stuur me aub uw rekeningnummer. Ik stort de 2 € met plezier terug. Dan moet u zich ten minsten niet langer gekweld voelen door de gedachte dat uw bijdrage niet alleen een medicijn betaalde, maar er ook voor zorgde dat dat kind daarna ook nog durfde te leven.
En verder ben ik niet haatdragend: ik wens u geen ‘slecht lotje’, zoals een ongeval of eeuwige diarree toe (die komt blijkbaar al uit uw mond).
Enkel de volgende zaken:
- Controle elke keer u de zelfscan gebruikt in de supermarkt
- Dat u achter een p**l zit bij elk concert dat u bijwoont
- Dat u elk gezelschapsspel verliest
- Dat u uw autosleutels kwijtraakt in het buitenland
- Inzicht, medeleven, schaamte
- Een literair meesterwerk
Al is dat laatste waarschijnlijk wat te veel van het goede gevraagd.
