26/06/2026
මුනුපුරාට හැමදේම උගන්නපු සීයලා අද ගොඩක් දෙනෙක්ට මඟ හැරිලා. අද ඒ ගෙවත්තේ තියෙන ලොකුම අඹ ගහ දිහා බලද්දී ඒ පොඩි කාලේ මතකයන් පපුවට දැනෙනවා. සීයා ඒ දවසේ අතින් අල්ලගෙන ගිහින් මුනුපුරාට කියලා ඒ පැළය හිටෙව්වේ. "පුතේ, මම නැති දවසක ඔයා මේ අඹ ගෙඩියක් කනකොට මාව මතක් කරගන්න" කියලා ඔහු කිව්වා. ඒ වචන වල තිබුණේ මහලු වියේ අත්දැකීම් සහ දරුවා කෙරෙහි තිබූ අපරිමිත ආදරය.
අද ඒ ගහ විශාල වෙලා පල දරනවා. හැබැයි ඒ ගහ උඩ දාපු සීයගේ අත්වල උණුසුම අද දැනෙන්නේ මතකයන් ඇතුළේ විතරයි. සීයා ජීවතුන් අතර නැතත්, ඔහු සිටුවා ගිය පැළය අද මුනුපුරාට සෙවණ සලසනවා. මහලු විය කියන්නේ අත්දැකීම්වල එකතුවක්. ඔවුන්ව අමතක නොකරන එකම අපේ යුතුකමයි. සීයලා ආච්චිලා කියන්නේ අපේ ජීවිතේ සෙවණැල්ල. ඔවුන්ගේ අගය තේරෙන්නේ කාලය හුඟක් ගෙවුණට පස්සේ.
එක දවසක් මුනුපුරාට හිතෙනවා ඒ ගහ දිහා බලන් ඉද්දි තමන්ගේ සීයා කොච්චර නම් දුර දක්නා නුවණක් තියෙන කෙනෙක්ද කියලා. ඔහු හිටෙව්වේ ගහක් විතරක් නෙවෙයි, ඔහු හිටෙව්වේ ආදරය සහ මතකයන්. මුනුපුරාට දැන් තේරෙනවා සීයා මොනතරම් දේවල් දන්නවද කියලා. ඔහුගේ අත්දැකීම් වලින් තමයි මුනුපුරා අද මෙච්චර දියුණු වෙලා ඉන්නේ.
මහලු වියේදී ඔවුන් අපෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ සල්ලි නෙවෙයි, පොඩි ආදරයක් විතරයි. අපි ඔවුන්ට දෙන්න ඕනේ ගෞරවය සහ කාලයයි. අපේ දෙමව්පියන් වගේම අපේ සීයලා ආච්චිලත් අපේ ජීවිතේ කොටසක්. ඔවුන්ව අමතක නොකරන එක අපේ යුතුකමයි. ජීවිතේ මොනතරම් දියුණු වුණත් අපේ මුල් අමතක කරන්න හොඳ නැහැ.
සීයාගේ ඒ ආදර්ශය අදටත් මුනුපුරාගේ ජීවිතේට ලොකු ශක්තියක්. ඔහු අද තමන්ගේ දරුවන්ටත් උගන්වන්නේ ඒ සීයගේ වටිනාකම් ගැනයි. පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට යන ඒ උරුමය තමයි අපේ ලස්සනම දේ. ඒ නිසා ඔබේ සීයලා ආච්චිලා ඉන්නවා නම් අදම ඔවුන්ට කතා කරලා ආදරය ප්රකාශ කරන්න.
